Навид ошноӣ медиҳад чашми сухани гӯят

نویدِ آشنایی می‌دهد چشمِ سخن‌گویت

Гирифтаи инс гуё нарме бо тундии хуят

گرفته انس گویا نرمیی با تندی خویت

Бимирами пеши он лаби ин чунин гоҳе табассум кун

بمیرم پیشِ آن لب این‌چنین گاهی تبسم کن

Биҳамдиллоҳ ки дидам бе гиреҳи як бори абрӯят

بحمدالله که دیدم بی گره یک بار ابرویت

Ба рӯяти мардумони дидаро ҳаст он чунон майлӣ

به رویت مردمانِ دیده را هست آن‌چنان میلی

Ки ногуҳ медуанд аз хонаи берун то сари
Кувайт

که ناگه می‌دوند از خانه بیرون تا سرِ کویت

Шаробӣ хӯрдаам аз шавқ ва зӯр оварда май тарсам

شرابی خورده‌ام از شوق و زور آورده می‌ترسم

Ки бардорад маро ногоҳ ва бихўд оварад сӯят

که بردارد مرا ناگاه و بیخود آورد سویت

зи оташ об меҷӯям бибин фикри маҳоли ман

ز آتش آب می‌جویم ببین فکرِ محالِ من

Вафодорӣ тамаъ медорам аз табъи ҷФоҷўит

وفاداری طمع می‌دارم از طبعِ جفاجویت

Фиреби ғамзаи имрӯзи он қадар хӯрдам ки май бояд

فریبِ غمزه امروز آن‌قدر خوردم که می‌باید

Муҷарраб буд ҳар афсун ки бар ман хонд ҷодӯят

مجرب بود هر افسون که بر من خواند جادویت

Чаҳ будигар ба қадари орзӯ ҷон доштӣ ваҳшӣ

چه بودی گر به قدرِ آرزو جان داشتی وحشی

Ки кардӣ садҳазорони ҷони фидои як сари мӯят

که کردی صدهزاران جان فدای یک سرِ مویت