Ҷонони назарии кӯи з вафо дошт надорад

جانان نظری کو ز وفا داشت ندارد

Лутфӣ ки аз ин пеш ба мо дошт надорад

لطفی که از این پیش به ما داشت ندارد

Раҳмӣ ки ба ин ғмздаҳаш буд намондаст

رحمی که به این غمزده‌اش بود نماندست

Лутфӣ ки ба ин бесарв по дошт надорад

لطفی که به این بی سرو پا داشت ندارد

Он Подшаҳ ҳасан надонам чаҳ хато дид

آن پادشه حسن ندانم چه خطا دید

Кони лутф ки нисбат ба гадо дошт надорад

کان لطف که نسبت به گدا داشت ندارد

Гар ёр хабардор шавад аз ғами ошиқ

گر یار خبردار شود از غم عاشق

Ҷӯрӣ ки ба ин қавм раво дошт надорад

جوری که به این قوم روا داشت ندارد

Ваҳшӣ агар аз дида равад хӯн аҷабӣ нест

وحشی اگر از دیده رود خون عجبی نیست

Кони гӯшаи чашмӣ ки ба мо дошт надорад

کان گوشهٔ چشمی که به ما داشت ندارد