Моҳ ман гуфтам ки бо ман меҳрбон бошад , набӯд

ماه من گفتم که با من مهربان باشد، نبود

Марҳами ҷони ман озурда ҷон бошад , набӯд

مرهم جان من آزرده جان باشد، نبود

Аз миён бе мӯҷибии ханҷар ба хӯн ман кашид

از میان بی موجبی خنجر به خون من کشید

Инки андаки гуфтугӯе дар миён бошад , набӯд

اینکه اندک گفتگویی در میان باشد ، نبود

Бар дилами сади кӯҳи ғам аз сргрониҳоӣ ӯ

بر دلم سد کوه غم از سرگرانیهای او

Буд аммо инки бар хотир гарон бошад , набӯд

بود اما اینکه بر خاطر گران باشد، نبود

Хотири ҳаркас азу мешуд ба навъе шодмон

خاطر هرکس ازو می‌شد به نوعی شادمان

Шодмони гаштам ки бо ман ҳамчунон бошад , набӯд

شادمان گشتم که با من همچنان باشد، نبود

Ваҳшӣ аз беЛутфӣ ӯ сад шикоят доштем

وحشی از بی لطفی او صد شکایت داشتیم

Пеш ӯ гуфтам ки ёрои забон бошад , набӯд

پیش او گفتم که یارای زبان باشد، نبود

Хониш
шморҳ 140 — ъндлӣб