Бар сар накишт дртби ғами ҳечкас маро

بر سر نکشت درتب غم هیچکس مرا

Ҷузи дӯди дил ки басти нафас бар нафаси маро

جز دود دل که بست نفس بر نفس مرا

Ман сари занам ба санг ва ту соғари занӣ ба ғайр

من سر زنم به سنگ و تو ساغر زنی به غیر

Ин сарзаниши миёнаи ушшоқи баси маро

این سرزنش میانهٔ عشاق بس مرا

Рӯзӣ ки меРом аз ғам маҳмил нишин худ

روزی که میرم از غم محمل نشین خود

Баҳри азо басаст фиғони ҷараси маро

بهر عزا بس است فغان جرس مرا

Зини чокҳои сина ки карданд раҳ ба ҳам

زین چاکهای سینه که کردند ره به هم

Тарсам ки мурғи рӯҳи пурд аз қафаси маро

ترسم که مرغ روح پرد از قفس مرا

Ваҳшӣ намезадам чу магаси дасти ғам ба сар

وحشی نمی‌زدم چو مگس دست غم به سر

Будӣ агар ба хон тараби дастраси маро

بودی اگر به خوان طرب دسترس مرا