Сурхӣ эй кони зи неи тири ту пайдо бошад

سرخی‌ای کان ز نی تیر تو پیدا باشد

Ранги хунобаи хами ҷигар мо бошад

رنگ خونابهٔ خم جگر ما باشد

Розҳо дорам ва зон бим ки бадном шавад

رازها دارم و زان بیم که بدنام شود

намекунам даврӣ аз он шӯх чу танҳо бошад

می‌کنم دوری از آن شوخ چو تنها باشد

Чун даҳуми ҷони кафанами пина марҳам гардад

چون دهم جان کفنم پینهٔ مرهم گردد

Бскаҳ аз теғи туами захм бар аъзо бошад

بسکه از تیغ توام زخم بر اعضا باشد

эй хуши он ноз ки чун бар сар ғавғо бошӣ

ای خوش آن ناز که چون بر سر غوغا باشی

Асари хандаи зи лабҳои ту пайдо бошад

اثر خنده ز لب‌های تو پیدا باشد

Чун ту дар дида нишинӣ наравад ашки балӣ

چون تو در دیده نشینی نرود اشک بلی

Кӣ равад Тифли зҷоиӣ ки тамошо бошад

کی رود طفل زجایی که تماشا باشد

МеРом аз дағдаға чун ғайр набошад пайдо

میرم از دغدغه چون غیر نباشد پیدا

Ки мабодои ҳарами васли тўош ҷо бошад

که مبادا حرم وصل تواش جا باشد

Гули гул аз санги ҷунуни гашти тани мо ваҳшӣ

گل گل از سنگ جنون گشت تن ما وحشی

Ореи ореи гули девонагӣ инҳо бошад

آری آری گل دیوانگی اینها باشد

Хониш
шморҳ 191 — ъндлӣб