Бар миёни доман задани бенанду чобук рафтанаш

بر میان دامن زدن بینند و چابک رفتنش

То чу ман афтодае но гуҳ бигирад доманаш

تا چو من افتاده‌ای نا گه بگیرد دامنش

Мурғи фориғ бол будам дар ҳавои офият

مرغ فارغ بال بودم در هوای عافیت

Аз камӣн бархест ногуҳи ғамзаи сайди афканаш

از کمین برخاست ناگه غمزهٔ صید افکنش

Ишқи Лайлии сахти знҷиристи маҷнӯни озмо

عشق لیلی سخت زنجیریست مجنون آزما

Ин касе донад ки занҷирӣ буд дар гарданаш

این کسی داند که زنجیری بود در گردنش

Сар ба қадар орзӯ хоҳам ки чун ронад ба ноз

سر به قدر آرزو خواهم که چون راند به ناز

Гирди он сари гирдаму резам ба пои тавсанаш

گرد آن سر گردم و ریزم به پای توسنش

Ин сари пурорзӯ дар интизори ишваи ист

این سر پرآرزو در انتظار عشوه ایست

Гӯша чашмӣ биҷунбон ва биндоз аз таниш

گوشه چشمی بجنبان و بینداز از تنش

Суди пероҳан бар он андом ва моро кишти рашк

سود پیراهن بر آن اندام و ما را کشت رشک

То қиёмати дасти моу домани пероҳанаш

تا قیامت دست ما و دامن پیراهنش

Ваҳшем ҳайрон ӯ аз давру ҷони наздики лаб

وحشیم حیران او از دور و جان نزدیک لب

Кори ман мавқуфи як дидани зи чашми пари фанаш

کار من موقوف یک دیدن ز چشم پر فنش