Омадам аз срнў бар сари пайванди қадим

آمدم از سرنو بر سر پیوند قدیم

Нав шуд он силсилаи куҳна ва он банди қадим

نو شد آن سلسله کهنه و آن بند قدیم

Омадами ман ба сари гиряи худ ба ки ту низ

آمدم من به سر گریهٔ خود به که تو نیز

Бар сари нози худ оеу шикарханди қадим

بر سر ناز خود آیی و شکرخند قدیم

Ба вафои ту ки то рӯз қиёмат боқӣаст

به وفای تو که تا روز قیامت باقیست

Аҳди дерин ба қарори худу савганди қадим

عهد دیرین به قرار خود و سوگند قدیم

Нахли ту як ду самар дошт ба хомӣ афтод

نخل تو یک دو ثمر داشت به خامی افتاد

Ман ва парвардан он нахли барӯманди қадим

من و پروردن آن نخل برومند قدیم

Баҳри он ҳалқа ба гӯшем ки будем эй бод

بهر آن حلقه به گوشیم که بودیم ای باد

Бирасон бандагии мо ба худованди қадим

برسان بندگی ما به خداوند قدیم

Хилватӣ хоҳам ва дар бастаи ваяки муҳаррами роз

خلوتی خواهم و در بسته ویک محرم راز

Ки гушойами сари розу гилае чанд қадим

که گشایم سر راز و گله‌ای چند قدیم

Ваҳшии он силсила нав кард ки оянд зи нав

وحشی آن سلسله نو کرد که آیند ز نو

Пндгўёни қадӣмӣ ба сари панди қадим

پندگویان قدیمی به سر پند قدیم

Хониш
шморҳ 279 — ъндлӣб