Мунфаили гашти басии дӯш чу масташ дидам

منفعل گشت بسی دوش چو مستش دیدم

Бӯда дар маҷлиси ағёр чунин фаҳмидам

بوده در مجلس اغیار چنین فهمیدم

Сабр ранҷиданам аз ёр ба рӯзӣ накашид

صبر رنجیدنم از یار به روزی نکشید

Тоқати ман чу ҳамин буд чаҳ ме ранҷидам

طاقت من چو همین بود چه می رنجیدم

Ғайридонист ки аз маҷлис хосам ронадӣ

غیردانست که از مجلس خاصم راندی

Шаб ки бо чашмтар аз кӯии ту бар гардидам

شب که با چشم تر از کوی تو بر گردیدم

Ёди он рӯз ки домони туам буд ба даст

یاد آن روز که دامان توام بود به دست

намезадӣ ханҷар ва ман пой ту ме бӯседам

می‌زدی خنجر و من پای تو می‌بوسیدم

Ваҳшӣ аз ишқ хабар дошт ки бо сади ғами ёр

وحشی از عشق خبر داشت که با سد غم یار

Марду ҳарфии гилаомез аз ва нишнидам

مرد و حرفی گله آمیز ازو نشنیدم