Рашк май бурданди шаҳрӣ бар ману аҳволи ман

رشک می‌بردند شهری بر من و احوال من

Кард зойеъи кори ман ин бахт бе иқболи ман

کرد ضایع کار من این بخت بی اقبال من

Тоирӣ будам ману ғавғои боли афшоне

طایری بودم من و غوغای بال افشانیی

Чашм захмӣ омад ва бишикаст бар ҳам боли ман

چشم زخمی آمد و بشکست بر هم بال من

Бахти бади ин расм бад биниҳод ва ранҷоанд аз миннат

بخت بد این رسم بد بنهاد و رنجاند از منت

Варна каси ҳаргиз наме ранҷида аз афъоли ман

ورنه کس هرگز نمی‌رنجیده از افعال من

Гаштаам овораи сади манзили зи малики офият

گشته‌ام آواره سد منزل ز ملک عافیت

намедуанд ҳамчунон бахти бад аз дунболи ман

می‌دواند همچنان بخت بد از دنبال من

Содаи рӯи ваҳшӣ ки мехоҳад ба арз ӯ расед

ساده رو وحشی که می‌خواهد به عرض او رسید

Ончии ҳаргиз шарҳ натавон кард яъне ҳоли ман

آنچه هرگز شرح نتوان کرد یعنی حال من