Навбаҳор омад вале бедӯстон дар бӯстон

نوبهار آمد ولی بی‌دوستان در بوستان

Оташин майлӣаст дар чашмами ниҳоли арғавон

آتشین میلیست در چشمم نهال ارغوان

То гули сӯрии бихандади соқии базми баҳор

تا گل سوری بخندد ساقی بزم بهار

Рехт дар ҷоми зумурради фоми хайрии заъфарон

ریخت در جام زمرد فام خیری زعفران

Ғунча кӣ хандад ба рӯй булбули шаби зиндаи дор

غنچه کی خندد به روی بلبل شب زنده‌دار

Гар наяндозад насими субҳи худро дар миён

گر نیندازد نسیم صبح خود را در میان

Бар сар ҳар шохи гули мурғии хуши алҳону маро

بر سر هر شاخ گل مرغی خوش الحان و مرا

Меҳр хомӯшӣаст чун барги шақоӣқ бар забон

مهر خاموشیست چون برگ شقایق بر زبان

Ғунча бо мурғ саҳар хон саргарон гардӣда буд

غنچه با مرغ سحر خوان سرگران گردیده بود

Аз канории боди субҳи андохти худро дар миён

از کناری باد صبح انداخت خود را در میان