Бар он серум ки наёсоем аз машаққати роҳ

بر آن سرم که نیاسایم از مشقت راه

Рӯм ба шаҳр дигар чун ҳилоли аввали моҳ

روم به شهر دگر چون هلال اول ماه

Ба сабзӣ сар хон касе наёрам даст

به سبزی سر خوان کسی نیارم دست

Кунам қаноат ва розӣ шавам ба барги гиёҳ

کنم قناعت و راضی شوم به برگ گیاه

Кашида боди марои майли оҳанӣн дар чашм

کشیده باد مرا میل آهنین در چشم

Агар кунам ба зари офтоби чашми сиёҳ

اگر کنم به زر آفتاب چشم سیاه

Дил чу оинаам тира шуд дар ин пастӣ

دل چو آینه ام تیره شد در این پستی

Басаст чанд нишинам чу об дар так чоҳ

بس است چند نشینم چو آب در تک چاه

Ба қаъри чоҳи фанои аҳли ҷоҳ аз он рафтанд

به قعر چاه فنا اهل جاه از آن رفتند

Ки пеши ёр ситамгар намекунанд нигоҳ

که پیش یار ستمگر نمی‌کنند نگاه