Кардам аз саҷдаи роҳи ту ҷабини ороӣ

کردم از سجدهٔ راه تو جبین آرایی

Сари иқболи ману пешаи гардани сое

سر اقبال من و پیشهٔ گردن سایی

Боз чун омада аз саҷдаи сараши суда ба чарх

باز چون آمده از سجده سرش سوده به چرخ

Ҳар ки бар хок дарат карда ҷабини Фрсоиӣ

هر که بر خاک درت کرده جبین فرسایی

Он қадари орзӯии саҷдаи рӯят ки марост

آن قدر آرزوی سجدهٔ رویت که مراست

Дар ҳама рӯй заминаш набӯд гнҷоиӣ

در همه روی زمینش نبود گنجایی

Дайртар давлати побӯси ту дарёфта ам

دیرتر دولت پابوس تو دریافته‌ام

з онкӣ мекардаам аз дидаи замини паймое

ز آنکه می‌کرده‌ام از دیده زمین پیمایی

Шкрллаҳ ки расидам ба тамошои гуҳи васл

شکرلله که رسیدم به تماشا گه وصل

Кардам аз хок дарат тақвияти бенаӣ

کردم از خاک درت تقویت بینایی

Брдр хеш бигӯ ҳурмат чашмам доранд

بردر خویش بگو حرمت چشمم دارند

Ки ба ҷоруби кашии омадау саққое

که به جاروب کشی آمده و سقایی

Хоҳам аз лутф ту бошад нигаҳии хоссаи ман

خواهم از لطف تو باشد نگهی خاصهٔ من

Нигаҳии не чу нигоҳи дгарон ҳар ҷое

نگهی نی چو نگاه دگران هر جایی

Тӯли маншури бақои абадиро чаканам

طول منشور بقای ابدی را چکنم

Хами абрӯии тўош гар накунад тғроиӣ

خم ابروی تواش گر نکند طغرایی

Ваҳшем тӯтӣами андари пас ойӣнаи бахт

وحشیم طوطیم اندر پس آیینهٔ بخت

Доим аз шукри атои ту ба шкрхоиӣ

دایم از شکر عطای تو به شکرخایی