Ман он мурғам ки афкандам ба доми сад балои худ ро

من آن مرغم که افکندم به دام صد بلا خود را

Ба як парвоз беҳангом кардам мубталои худ ро

به یک پرواز بی هنگام کردم مبتلا خود را

На дастии доштам бар сар , на поеи доштам дар гул

نه دستی داشتم بر سر، نه پایی داشتم در گل

Ба даст хеш кардам инчунин бедасту пои худ ро

به دست خویش کردم اینچنین بی دست و پا خود را

Чунон аз тарҳи вазъи нописанди худ гризонм

چنان از طرح وضع ناپسند خود گریزانم

Кигар дастам диҳад аз хеши ҳам созами ҷудои худ ро

که گر دستم دهد از خویش هم سازم جدا خود را

Гар ин вазъаст май тарсам ки бо чандини вафодорӣ

گر این وضع است می‌ترسم که با چندین وفاداری

Шавад лозим ки пешати вонмоими биўФои худ ро

شود لازم که پیشت وانمایم بیوفا خود را

Чу аз изҳори ишқами хешро бегона май дорӣ

چو از اظهار عشقم خویش را بیگانه می‌داری

намебоист кард аввал ба ин ҳарфи ошнои худ ро

نمی‌بایست کرد اول به این حرف آشنا خود را

Бибин ваҳшӣ ки дар хуноб ҳасрат монад по дар гул

ببین وحشی که در خوناب حسرت ماند پا در گل

Касе кӯи бгзрондии ташна аз оби бақои худ ро

کسی کو بگذراندی تشنه از آب بقا خود را