Вақти бурқаъи з рух кашӣдан нест

وقت برقع ز رخ کشیدن نیست

Рух бпушон ки тоб дидан нест

رخ بپوشان که تاب دیدن نیست

Бар ман хастаи байну тунди марон

بر من خسته بین و تند مران

Ки марои қӯт давидан нест

که مرا قوت دویدن نیست

Бо ки гӯям ғамат ки дар маҷлис

با که گویم غمت که در مجلس

Зуҳраи гуфтан вшнидн нест

زهرهٔ گفتن وشنیدن نیست

Ман худ аз ҳайрати ту хомӯшам

من خود از حیرت تو خاموشم

Ҳоҷати манъу лаб гузидан нест

حاجت منع و لب گزیدن نیست

Мирмди ваҳшии он ғизол аз ман

میرمد وحشی آن غزال از من

Ҳаргизаш майл орамидан нест

هرگزش میل آرمیدن نیست