Дидаи гӯи ашки надомати шӯ ва берун фармо

دیده گو اشک ندامت شو و بیرون فرما

Дидани дида чаҳ кор оядам аз дӯсти ҷудо

دیدن دیده چه کار آیدم از دوست جدا

Ивази Юсуф гум гашта чу ихвон байнед

عوض یوسف گم گشته چو اخوان بینید

Дида хубаст ба шартӣ ки буд нобӣно

دیده خوب است به شرطی که بود نابینا

Гарчи донам ки намеёбяш эй мардуми чашм

گرچه دانم که نمی‌یابیش ای مردم چشم

Бош бо ашки ман ва рӯй замин май паймо

باش با اشک من و روی زمین می‌پیما

Дар қиёмати магараши бози бубинам ки фитод

در قیامت مگرش باز ببینم که فتاد

Дар миёни фосилаи моро зи бақо то ба фано

در میان فاصله ما را ز بقا تا به فنا

Ёр дар қсрчнони моиҳаҳ эй зайли ҷаҳон

یار در قصرچنان مایحه‌ای ذیل جهان

Мокҷоииму тмошогаҳи дидори куҷо

ماکجاییم و تماشاگه دیدار کجا

Ёди он ёри сФркрдаҳи маҳмили тобут

یاد آن یار سفرکرده محمل تابوت

Кончнон ронад ки нишнид касаши бонг даро

کانچنان راند که نشنید کسش بانگ درا

Расми пайғом ва хабар нест , мусӣбат инаст

رسم پیغام و خبر نیست ، مصیبت اینست

Ба диёрӣ ки сафар кард сафар карда мо

به دیاری که سفر کرد سفر کردهٔ ما

Ба чаҳ пайғом кунам хуши дили озурдаи хеш

به چه پیغام کنم خوش دل آزردهٔ خویش

Аз ки пурсами сухани ёр сафар карда хеш

از که پرسم سخن یار سفر کرده خویش

Ёду сади ёд аз он аҳд ки дар суҳбати ёр

یاد و سد یاد از آن عهد که در صحبت یار

Хотирии доштам аз айши ҷаҳон бар хурдор

خاطری داشتم از عیش جهان بر خوردار

На марои чеҳрае аз ашки мусӣбати хунин

نه مرا چهره‌ای از اشک مصیبت خونین

На марои синае аз нохуни ҳасрати афкор

نه مرا سینه‌ای از ناخن حسرت افکار

Хотирии доштами алқсаҳ чу хуррами боғӣ

خاطری داشتم القصه چو خرم باغی

Лолаи айши шукуфтаи гули шодӣ бар бор

لاله عیش شکفته گل شادی بر بار

Оҳи кони боғи пар аз лола ва гул ёфт хазон

آه کان باغ پر از لاله و گل یافت خزان

Лола ҳо шуд ҳамаи доғи дил ва гулҳо ҳамаи хор

لاله‌ها شد همه داغ دل و گلها همه خار

Брсидаҳи сет дар ин боғ хазоне ҳайҳот

برسیده‌ست در این باغ خزانی هیهات

Кӣ дигар булбули моро буд умеди баҳор

کی دگر بلبل ما را بود امید بهار

Булбулии каши қафаси тангу пурваболи шикаст

بلبلی کش قفس تنگ و پروبال شکست

Ба чаҳ умед дигар ёд кунад аз гулзор

به چه امید دگر یاد کند از گلزار

Гар ҳама рӯй замин шуд гулу гулзор чаҳ ҳазз

گر همه روی زمین شد گل و گلزار چه حظ

Ёр чун нест маро бо гулу гулзор чаҳ кор

یار چون نیست مرا با گل و گلزار چه کار

Ёр агар ҳаст ба ҳар ҷо ки рӯй гулзор аст

یار اگر هست به هر جا که روی گلزار است

Гули гулзор ки беёр буд мсмор аст

گل گلزار که بی یار بود مسمار است

Кошкӣ навгули мо чун гули бустон будӣ

کاشکی نوگل ما چون گل بستان بودی

Ки чу рафтӣ гузариши сӯии гулистон будӣ

که چو رفتی گذرش سوی گلستان بودی

Коши чоҳӣ ки дар ӯ Юсуф мо афканданд

کاش چاهی که در او یوسف ما افکندند

Роҳ бозомаданаши ҷониби канъон будӣ

راه بازآمدنش جانب کنعان بودی

Кошкӣ онкии ниҳони кишти зи мо як тан ро

کاشکی آنکه نهان کشت ز ما یک تن را

Бар сараши роҳи сарчашмаи ҳайвон будӣ

بر سرش راه سرچشمهٔ حیوان بودی

Шаби ҳиҷрон чаҳ дарозаст хусусан ин шаб

شب هجران چه دراز است خصوصا این شب

Коши рӯзии зи пас ин шаби ҳиҷрон будӣ

کاش روزی ز پس این شب هجران بودی

Чаҳ қадари гиря тавон кард дар ин ғам ба ду чашм

چه قدر گریه توان کرد در این غم به دو چشم

Коши сар то қадамами дидаи гирён будӣ

کاش سر تا قدمم دیده گریان بودی

Онкӣ бар мураккаб чубин бинишаст ва бадванд

آنکه بر مرکب چوبین بنشست و بدواند

Коши ӣнҷо дигараш фурсати ҷавлон будӣ

کاش اینجا دگرش فرصت جولان بودی

Сайр аз умри худу зиндагии хештанам

سیر از عمر خود و زندگی خویشتنم

Нест пурвои худ аз бе ту дигар зистанам

نیست پروای خود از بی تو دگر زیستنم

эй сарои пои вуҷӯдати ҳамаи захму ғаму дард

ای سرا پای وجودت همه زخم و غم و درد

ӣнҳамаи ханҷару шамшер ба ҷони ту ки кард

اینهمه خنجر و شمشیر به جان تو که کرد

Ҳеҷ мардии сипаҳӣ бар сари як хаста кашад

هیچ مردی سپهی بر سر یک خسته کشد

Рӯй ин марди сияҳи бод каш инаст набард

روی این مرد سیه باد کش اینست نبرد

Ҳоли ту оҳ чаҳ пурсим чаҳ хоҳад бӯдан

حال تو آه چه پرسیم چه خواهد بودن

Ҳоли мардӣ ки кашандаш ба ситами сади номард

حال مردی که کشندش به ستم سد نامرد

Ғайр аз он кофтад ва аз ҳам бикунандаш чаҳ кунанд

غیر از آن کافتد و از هم بکنندش چه کنند

Шери ранҷур чу бенанди шағолонаши фард

شیر رنجور چو بینند شغالانش فرد

Ки хабар дошт ки чандини дади одами сӯрат

که خبر داشت که چندین دد آدم صورت

Баҳри ҷони ту з хон ту фалакашони пурвирд

بهر جان تو ز خوان تو فلکشان پرورد

Сарди Меҳрии фалак бо чу ту хӯни гармии оҳ

سرد مهری فلک با چو تو خون گرمی آه

Крдкорӣ ки марои сохт зи олами дили сард

کردکاری که مرا ساخت ز عالم دل سرد

Чун турои зери гулу хоки бибинанди афсӯс

چون ترا زیر گل و خاک ببینند افسوس

Онкӣ дидан натавонист ба домони ту гирд

آنکه دیدن نتوانست به دامان تو گرد

Мардум аз ғам , чаҳ кунам , пеш ки гӯям ғами хеш

مردم از غم ، چه کنم، پیش که گویم غم خویش

Ҳама доранд турои мотам ва ман мотами хеш

همه دارند ترا ماتم و من ماتم خویش

Ёрб онҳо ки паии қатли ту фатво доданд

یارب آنها که پی قتل تو فتوا دادند

Зиндагонии турои хона ба яғмо доданд

زندگانی ترا خانه به یغما دادند

Ёрб онҳо ки зи хмхонаҳи бедори туро

یارب آنها که ز خمخانهٔ بیدار ترا

Ратли хӯни дръўзи соғар саҳбо доданд

رطل خون درعوض ساغر صهبا دادند

Ёрб онҳо ки рамонданади зи ту тоири рӯҳ

یارب آنها که رماندند ز تو طایر روح

Ҷои он мурғ ба сари манзил ъқбо доданд

جای آن مرغ به سر منزل عقبا دادند

Ёрб онҳо ки ниҳоданд ба болини ту пой

یارب آنها که نهادند به بالین تو پای

Тани бемори ту бар бистари хӯн ҷо доданд

تن بیمار تو بر بستر خون جا دادند

Ёрб онҳо ки зи маҳрӯмият эй гавҳари пок

یارب آنها که ز محرومیت ای گوهر پاک

Абри мижгони марои моя дарё доданд

ابر مژگان مرا مایهٔ دریا دادند

Зинда бошанд ва ба зиндони балоеи дарбанд

زنده باشند و به زندان بلایی دربند

Каз худои марги шабу рӯз ба зорӣ талабанд

کز خدا مرگ شب و روز به زاری طلبند