Зулайхоро чу перӣ нотавон кард
زلیخا را چو پیری ناتوان کرد
Гулашро дасти Фрсўд хазон кард
گلش را دست فرسود خزان کرد
зи чашмаши равшанои баради айём
ز چشمش روشنایی برد ایام
Ниҳодаши пилкҳо бар ҳам чу бодом
نهادش پلکها بر هم چو بادام
Камон бишикасташ абрӯии камондор
کمان بشکستش ابروی کماندار
Хаданг андоз ғамза рафташ аз кор
خدنگ انداز غمزه رفتش از کار
Лабашро хушк шуд сарчашмаи нӯш
لبش را خشک شد سرچشمهٔ نوش
Бакулӣ нӯшхандаш шуд фаромӯш
بکلی نوشخندش شد فراموش
Дар он перӣ ки сади ғами ҳосилаш буд
در آن پیری که سد غم حاصلش بود
Ҳамон андӯҳи Юсуф дар дилаш буд
همان اندوه یوسف در دلش بود
Дилаш бо ишқ Юсуф дошт пайванд
دلش با عشق یوسف داشت پیوند
Ба Юсуф буд аз ҳар чиз хурсанд
به یوسف بود از هر چیز خرسند
Сари мӯеи зи ишқ ӯ наме кост
سر مویی ز عشق او نمیکاست
Биҷузи Юсуф наме ҷуст ва наме хост
بجز یوسف نمی جست و نمیخواست
Камоли ишқ дар вай коркр шуд
کمال عشق در وی کارکر شد
Ниҳоли орзӯяш борвар шуд
نهال آرزویش بارور شد
Бар ӯ нави гашти айёми ҷавонӣ
بر او نو گشت ایام جوانی
Муҳайё кард даври зиндагонӣ
مهیا کرد دور زندگانی
Ба музди он ки дод бандагӣ дод
به مزد آن که داد بندگی داد
Дубораи ишқ ӯро зиндагӣ дод
دوباره عشق او را زندگی داد
Агрмӣ боядат умри дубора
اگرمیبایدت عمر دوباره
Макун пайванди умр аз ишқи пора
مکن پیوند عمر از عشق پاره
з ҳар ҷои ҳасани берун май наад пой
ز هر جا حسن بیرون مینهد پای
Рухӣ аз ишқ ҳаст онҷои замини соӣ
رخی از عشق هست آنجا زمین سای
Ниёзӣ ҳаст ҳар ҷо ҳаст нозӣ
نیازی هست هر جا هست نازی
Набошад ноз агар набӯд ниёзӣ
نباشد ناز اگر نبود نیازی
Нигоҳӣ бояд аз маҷнӯн дар оғоз
نگاهی باید از مجنون در آغاز
Ки ояд чашми Лайлӣ бар сари ноз
که آید چشم لیلی بر سر ناز
Аёз ар ҷилвае надиҳад ба бозор
ایاز ار جلوهای ندهد به بازار
Наёбади ҳамчуи Маҳмӯдии харидор
نیابد همچو محمودی خریدار
Миёни ҳасан ва ишқ афтод ин шӯр
میان حسن و عشق افتاد این شور
зи мо ғайр нигоҳӣ ноед аз давр
ز ما غیر نگاهی ناید از دور
На узро огаҳӣ дорад на Вомиқ
نه عذرا آگهی دارد نه وامق
Ки мегирданд чуам маъшӯқу ошиқ
که میگردند چوم معشوق و عاشق
Зулайхои хуфтау Юсуфи наҳуфта
زلیخا خفته و یوسف نهفته
На ному неи нишони ҳам шнФтаҳ
نه نام و نی نشان هم شنفته
зи беруни огаҳӣ на вази даруни сӯй
ز بیرون آگهی نه وز درون سوی
Ба ҳам нозу ниёзи андари так впўӣ
به هم ناز و نیاز اندر تک وپوی
Ниёзи внозро роят ба Айюқ
نیاز وناز را رایت به عیوق
На ошиқ зон ҳануз огаҳ на маъшӯқ
نه عاشق زان هنوز آگه نه معشوق
зи роҳи нисбат ҳар рӯҳ бо рӯҳ
ز راه نسبت هر روح با روح
Дарӣ аз ошноӣ ҳаст мафтӯҳ
دری از آشنایی هست مفتوح
Аз ин дар кон ба рӯй ҳар ду боз аст
از این در کان به روی هر دو باز است
Раҳ омад шуд ноз ва ниёз аст
ره آمد شد ناز و نیاز است
Миёни он ду дил кин дар буд боз
میان آن دو دل کاین در بود باز
Буд дар роҳи доими қосиди роз
بود در راه دایم قاصد راز
Агар олам ҳама гирданд ҳамдаст
اگر عالم همه گردند همدست
Гумони ин мбркоин дар тавон баст
گمان این مبرکاین در توان بست
Буд ҳарҷо дарӣ аз хишт ва аз гул
بود هرجا دری از خشت و از گل
Баровардани тавон ало дар дил
برآوردن توان الا در دل
Танӣ саҳласт кардан аз тании давр
تنی سهل است کردن از تنی دور
Дил аз дили давр кардан нест мақдӯр
دل از دل دور کردن نیست مقدور
Дар он қурбӣ ки бошад қурби ҷонӣ
در آن قربی که باشد قرب جانی
Халал чун афканди баъди маконе
خلل چون افکند بعد مکانی
Тан аз тан давр бошад ҳаст мақдӯр
تن از تن دور باشد هست مقدور
Бало бошад ки бошад ҷони зи ҷони давр
بلا باشد که باشد جان ز جان دور
Ғаразгар ошноӣҳои ҷонаст
غرض گر آشناییهای جانست
Чаҳ ғамгар сади биёбон дар миёнаст
چه غم گر سد بیابان در میانست
Ки маҷнӯни хоҳ дар ҳӣ , хоҳ дар дашт
که مجنون خواه در حی ، خواه در دشت
Ба ҷавлонгоҳ Лайлӣ мекунад гашт
به جولانگاه لیلی میکند گشت
Наоне суҳбати ҷонҳо ба ҷонҳо
نهانی صحبت جانها به جانها
Аҷаб Меҳрӣаст муҳкам бар даҳонҳо
عجب مهریست محکم بر دهانها
Хуши он суҳбат ки онҷои бор тан нест
خوش آن صحبت که آنجا بار تن نیست
Нигаҳбонро маҷоли дам задан нест
نگهبان را مجال دم زدن نیست
Ту доим дар миён роз ме бош
تو دایم در میان راز میباش
Пас девори гӯ ғаммоз ме бош
پس دیوار گو غماز میباش
Дар он суҳбат ки ҷони дардисари орад
در آن صحبت که جان دردسر آرد
Ки бошад дайгарӣ то дами برارد
که باشد دیگری تا دم برآرد
Ба шаҳвати қурби тан бо тан зарур аст
به شهوت قرب تن با تن ضرور است
Миёни ишқу шаҳвати роҳ давр аст
میان عشق و شهوت راه دور است
Ба шаҳвати қурби ҷисмонии сети ночор
به شهوت قرب جسمانیست ناچار
Надорад ишқ бо ин корҳо кор
ندارد عشق با این کارها کار
зи баъди зоҳирӣ хусрав занад ҷӯш
ز بعد ظاهری خسرو زند جوش
Ки хоҳад даст бо ширин дар оғӯш
که خواهد دست با شیرین در آغوش
Чу покаст аз ғаразҳо табъи Фарҳод
چو پاک است از غرضها طبع فرهاد
зи қурбу баъд кӣ меоядаш ёд
ز قرب و بعد کی میآیدش یاد
з ширин нест ҳосили коми парвиз
ز شیرین نیست حاصل کام پرویز
Аз он пуед ба бозори шукри тез
از آن پوید به بازار شکر تیز
Надорад кӯҳкани комӣ , ки ноком
ندارد کوهکن کامی ، که ناکام
Ба кӯии дигараш бояд задӣ гом
به کوی دیگرش باید زدی گام
Ба шуғли сади ҳаваси хусрави гирифтор
به شغل سد هوس خسرو گرفتار
Ба ҳукми ҳасани ширин кӣ кунад кор
به حکم حسن شیرین کی کند کار
Бибояд ҷусти бекорӣ чу Фарҳод
بباید جست بیکاری چو فرهاد
Ки битавонаш пай корӣ фиристод
که بتوانش پی کاری فرستاد
Наад ҳасан аз паии кори дилии пой
نهد حسن از پی کار دلی پای
Ки битавонад шуд ӯро корфармоӣ
که بتواند شد او را کارفرمای
Равад хӯбии ширини ишқи гӯйон
رود خوبی شیرین عشق گویان
Нишони хонаи Фарҳоди ҷӯён
نشان خانهٔ فرهاد جویان
Бидон каш кор фармое буд кор
بدان کش کار فرمایی بود کار
Суроғ коркун амреаст ночор
سراغ کارکن امریست ناچار
Наёяд корҳо бе коркуни рост
نیاید کارها بی کارکن راست
Агар чаҳ умда саъй корфармост
اگر چه عمده سعی کارفرماست
Дарин хуррами асоси дайри бунёд
درین خرم اساس دیر بنیاد
Ба чизеи хотир ҳар кас буд шод
به چیزی خاطر هر کس بود شاد
Буд ҳар дил ба завқи хос дар банд
بود هر دل به ذوق خاص در بند
зи машғӯлӣ ба шуғл хос хурсанд
ز مشغولی به شغل خاص خرسند
Бурун аз нисбат ҳар иштирокӣ
برون از نسبت هر اشتراکی
Сиришта ҳар гулӣ аз обу хокӣ
سرشته هر گلی از آب و خاکی
Аз он гули шохи умедии дамида
از آن گل شاخ امیدی دمیده
Ба нашав хос азон гул сар кашида
به نشو خاص ازان گل سر کشیده
Ба навъе гашта ҳар шохии барӯманд
به نوعی گشته هر شاخی برومند
Якеро заҳри дарбор ва яке қанд
یکی را زهر دربار و یکی قند
Мазоқи ҳаркас аз шохии баради баҳр
مذاق هرکس از شاخی برد بهر
Якеро қанд қисмат шуд яке заҳр
یکی را قند قسمت شد یکی زهر
Вале онкас ки бо талхӣ кунад хуй
ولی آنکس که با تلخی کند خوی
Насозад як ҷаҳони заҳраши турш рӯй
نسازد یک جهان زهرش ترش روی
Касе каз қанд бошад чошнӣ ёб
کسی کز قند باشد چاشنی یاب
зи андак талхе гардад Аннани тоб
ز اندک تلخیی گردد عنان تاب
Турш рӯйиш кунад як талхи бодом
ترش رویش کند یک تلخ بادام
Шукр ҷӯяд каз он ширин кунад ком
شکر جوید کز آن شیرین کند کام
Чу хусравро ба заҳр олӯда шуд қанд
چو خسرو را به زهر آلوده شد قند
зи заҳри чашми ширин шукр ханд
ز زهر چشم شیرین شکر خند
Намӯдаш талхи он заҳри пар аз нӯш
نمودش تلخ آن زهر پر از نوش
Ки додаш ишваи моҳи қсби пӯш
که دادش عشوهٔ ماه قصب پوش
Агар чаҳ буд шаҳди заҳр монанд
اگر چه بود شهد زهر مانند
Ба ҷонаши як ҷаҳон талхӣ пароканд
به جانش یک جهان تلخی پراکند
Чунон озурдаи гашташи табъи нозук
چنان آزرده گشتش طبع نازک
Ки оҷизи гашти нозаш дар тадорук
که عاجز گشت نازش در تدارک
Бишуд бо гиряҳои ханда олуд
بشد با گریههای خنده آلود
Лабаши пари заҳру заҳраши шукр андӯд
لبش پر زهر و زهرش شکر اندود
Дилаши пари шиква , ҷонаши пуршикоят
دلش پر شکوه، جانش پرشکایت
Вале худ дайри парво дар ҳикоят
ولی خود دیر پروا در حکایت
Даруни пурҷӯшу дил бо сина дар ҷанг
درون پرجوش و دل با سینه در جنگ
Сӯии бозор шукр кард оҳанг
سوی بازار شکر کرد آهنگ
Мизоҷи шоҳи нозук буд бисёр
مزاج شاه نازک بود بسیار
Надорад табъи нозуки тоби озор
ندارد طبع نازک تاب آزار
Буд нозуки ду табъи андари замона
بود نازک دو طبع اندر زمانه
Ки ҷӯянд аз паии ранҷиши баҳона
که جویند از پی رنجش بهانه
Яке табъи шаҳону шаҳриёрон
یکی طبع شهان و شهریاران
Яке аз глрхону глъзорон
یکی از گلرخان و گلعذاران
зи табъи зуди ранҷи подшоҳон
ز طبع زود رنج پادشاهان
Мапурс аз ман , бипурс аз додхоҳон
مپرس از من ، بپرس از دادخواهان
зи хуии дайри сулҳи фитнаи созон
ز خوی دیر صلح فتنه سازان
Бипурс аз ман , мапурс аз бе ниёзон
بپرس از من ، مپرس از بی نیازان
Касе зин ҳар дугар худ баҳра манд аст
کسی زین هر دو گر خود بهرهمند است
Ки донад хашму ноз ӯ ки чанд аст
که داند خشم و ناز او که چند است