Марои зини гуфтугӯии ишқи бунёд

مرا زین گفتگوی عشق بنیاد

Ки дорад нисбат аз ширину Фарҳод

که دارد نسبت از شیرین و فرهاد

Ғараз ишқасту шарҳи нисбати ишқ

غرض عشق است و شرح نسبت عشق

Баёни ранҷи ишқу меҳнати ишқ

بیان رنج عشق و محنت عشق

Дурӯғии мисроими рост монанд

دروغی میسرایم راست مانند

Ба нисбат май даҳум бо ишқи пайванд

به نسبت می‌دهم با عشق پیوند

Ки ҳар навгул ки ишқам май наад пеш

که هر نوگل که عشقم می‌نهد پیش

Навое май занам бар одати хеш

نوایی می‌زنم بر عادت خویش

Ба оҳангӣ ки мутриб мекунад соз

به آهنگی که مطرب می‌کند ساز

Ба он оҳанг меоем ба овоз

به آن آهنگ می‌آیم به آواز

Манам Фарҳоду ширини он шикарханд

منم فرهاد و شیرین آن شکرخند

Каз он чун кӯҳкани ҷон боядам кунад

کز آن چون کوهکن جان بایدم کند

Чаҳ Фарҳод ва чаҳ ширини ин баҳонаи сет

چه فرهاد و چه شیرین این بهانه‌ست

Сухан инаст ва дигарҳо фасонаи сет

سخن اینست و دیگرها فسانه‌ست

Биё эй кӯҳкан бо тешаи тез

بیا ای کوهکن با تیشهٔ تیز

Ки дорад кори ширини шукри рез

که دارد کار شیرین شکر ریز

Чу ширинӣ туро шуд корфармоӣ

چو شیرینی ترا شد کارفرمای

Биёи хуши пои кӯбони пеш на пой

بیا خوش پای کوبان پیش نه پای

Бирав парвизи гӯ аз кӯии ширин

برو پرویز گو از کوی شیرین

Агар набӯд ҳарифи хуии ширин

اگر نبود حریف خوی شیرین

Ки омад теша бар кафи сахти ҷонӣ

که آمد تیشه بر کف سخت جانی

Ки бигузорад ба олами достонӣ

که بگذارد به عالم داستانی

Кунун бишинав дар ин дебочаи роз

کنون بشنو در این دیباچهٔ راز

Ки ширин меравад чун бар сари ноз

که شیرین می‌رود چون بر سر ناز

Тақозоӣ ҷамол инасту хӯбӣ

تقاضای جمال اینست و خوبی

Ки шавқӣ бошад андари пои кӯбӣ

که شوقی باشد اندر پای کوبی

Чу хоҳад ғамза бар ҷонӣ занад неш

چو خواهد غمزه بر جانی زند نیش

Касе бояд ки ҷонӣ оварад пеш

کسی باید که جانی آورد پیش

Вагар гоҳе бурун тозад нигоҳӣ

و گر گاهی برون تازد نگاهی

Тавонад тохтан бар қлбгоҳӣ

تواند تاختن بر قلبگاهی

Ба ишқӣ гар набошад ҳасани машғӯл

به عشقی گر نباشد حسن مشغول

Бимонад корвони нози маъзул

بماند کاروان ناز معزول

Чу хусрави ҷуст аз ширини ҷудоӣ

چو خسرو جست از شیرین جدایی

Маъаттал монад шуғли дилрабое

معطل ماند شغل دلربایی

Ба ғояти хотири ширин ғамин монад

به غایت خاطر شیرین غمین ماند

Аз он беравнақӣ андӯҳгин монад

از آن بی رونقی اندوهگین ماند

з бе ёрии дилӣ будаш чунон танг

ز بی یاری دلی بودش چنان تنگ

Ки будӣ бо дар вдиўор дар ҷанг

که بودی با در ودیوار در جنگ

Дилаш дар тангнои синаи хаста

دلش در تنگنای سینه خسته

Ба лаби ҷон дар хабар гирӣ нишаста

به لب جان در خبر گیری نشسته

Ба ҷосусони супурдаи роҳи парвиз

به جاسوسان سپرده راه پرویز

Хабардор аз шумори гоми шабдиз

خبردار از شمار گام شبدیز

Агар бар санг хӯрдӣ наъли шбрнг

اگر بر سنگ خوردی نعل شبرنگ

Вазон хӯрдани шарории ҷустӣ аз санг

وزان خوردن شراری جستی از سنگ

Ҳануз осори гармӣ бо шарар буд

هنوز آثار گرمی با شرر بود

Каз он дар маҷлиси ширини хабар буд

کز آن در مجلس شیرین خبر بود

Хабар доданд ширинро ки хусрав

خبر دادند شیرین را که خسرو

Ба шукр карда паймони ҳаваси нав

به شکر کرده پیمان هوس نو

Аз он паймони шикани ёр ҳавас кӯш

از آن پیمان شکن یار هوس کوش

Туфи ғайрати ниҳодаш дар ҷигари нӯш

تف غیرت نهادش در جگر نوش

Аз он бади аҳди дмсози қадами суст

از آن بد عهد دمساز قدم سست

Таровушҳои ашкаши рух ба хӯни шаст

تراوشهای اشکش رخ به خون شست

Аз он захмӣ ки бар дил коргар дошт

از آن زخمی که بر دل کارگر داشت

Гузори гиря бар хӯн ҷигар дошт

گذار گریه بر خون جگر داشت

Аз он нешаш ки дар ҷон кор ме кард

از آن نیشش که در جان کار می‌کرد

Даруни сангро афкор ме кард

درون سنگ را افکار می‌کرد

На ғайрат бо дилаш мекард корӣ

نه غیرت با دلش می‌کرد کاری

Каз осебаши тавон кардани шуморӣ

کز آسیبش توان کردن شماری

Ду ҷо ғайрат кунад зӯри озмоиӣ

دو جا غیرت کند زور آزمایی

Чунон гирад каз ва натавон раҳоӣ

چنان گیرد کز و نتوان رهایی

Яке онҷо ки бинад ошиқ аз давр

یکی آنجا که بیند عاشق از دور

зи шамъи хеши базми ғайри пари нур

ز شمع خویش بزم غیر پر نور

Дигар ҷое ки маъшӯқи вафои кеш

دگر جایی که معشوق وفا کیش

Бибинад навгулӣ бо булбули хеш

ببیند نوگلی با بلبل خویش

Чу ширинро зи табъ ғайрат андӯз

چو شیرین را ز طبع غیرت اندوز

Шикасти андари дили он тири ҷигари дуз

شکست اندر دل آن تیر جگر دوز

Бар он мебуд кард чорае пеш

بر آن می‌بود کرد چاره‌ای پیش

Ки беруни орадаш аз синаи риш

که بیرون آردش از سینه ریش

Вале ҳар чанд кӯшиш беш ме кард

ولی هر چند کوشش بیش می‌کرد

Дили худро фузунтар риш ме кард

دل خود را فزونتر ریش می‌کرد

На хусрав дар дилаши ҷо ончунон дошт

نه خسرو در دلش جا آنچنان داشت

Ки осони меҳраш аз дил бар тавон дошт

که آسان مهرش از دل بر توان داشت

Чу дар табъ касе завқӣ кунад ҷой

چو در طبع کسی ذوقی کند جای

Аҷаб дорам казон берун наад пой

عجب دارم کزان بیرون نهد پای

зи бех ва бен дарахтӣ кӣ тавон кунад

ز بیخ و بن درختی کی توان کند

Каз он бар ҷо намонад решае чанд

کز آن بر جا نماند ریشه‌ای چند

Ниҳолӣ буд хусрави руста зон гул

نهالی بود خسرو رسته زان گل

зи бех ва реша кандан буд мушкил

ز بیخ و ریشه کندن بود مشکل

намерафт аз дили ширини хаёлаш

نمی‌رفت از دل شیرین خیالش

Ки бо ҷон дошт пайванди он ниҳолаш

که با جان داشت پیوند آن نهالش

На бо кас ҳарф гуфтӣ на шнФтӣ

نه با کس حرف گفتی نه شنفتی

Вагар гуфтӣ итоб олӯда гуфтӣ

وگر گفتی عتاب آلوده گفتی

Ба ранҷиш рафтани парвиз аз он кох

به رنجش رفتن پرویز از آن کاخ

Бар ӯ аҳли ҳарамро дошт густох

بر او اهل حرم را داشت گستاخ

Ба он густохи гӯйони сарое

به آن گستاخ گویان سرایی

Набӯдаш ҳеҷ майли ошноӣ

نبودش هیچ میل آشنایی

Ҷудоиро баҳона соз ме кард

جدایی را بهانه ساز می‌کرد

Ба ҳар ҳарфии итоб оғоз ме кард

به هر حرفی عتاب آغاز می‌کرد

Забонаши захм ханҷар дошт дар зер

زبانش زخم خنجر داشت در زیر

Чаҳ ханҷар , захми заҳри олӯдаи шамшер

چه خنجر ، زخم زهر آلوده شمشیر

Касе колўдаҳи захмии сети ҷонаш

کسی کالودهٔ زخمی‌ست جانش

Ҳамеша заҳри борад аз забонаш

همیشه زهر بارد از زبانش