Хушо хокӣу хуши обу ҳавоӣ
خوشا خاکی و خوش آب و هوایی
Ки уфтад қобили тарҳи вафое
که افتد قابل طرح وفایی
Хушо сарманзилии хуши сарзаминӣ
خوشا سرمنزلی خوش سرزمینی
Ки бошад лоиқи маснади нишинӣ
که باشد لایق مسندنشینی
Аҷаб ҷое бибояд баҳҷати ангез
عجب جایی بباید بهجتانگیز
Ки бар ширини срорди ҳиҷри парвиз
که بر شیرین سرآرد هجر پرویز
Малоли хотири ширин чу диданд
ملال خاطر شیرین چو دیدند
Парасторони ҷнибт ҳо кашиданд
پرستاران جنیبتها کشیدند
Ба кӯҳ ва дашт меронданд абраш
به کوه و دشت میراندند ابرش
Муроди хотири ширини Аннани каш
مراد خاطر شیرین عنانکش
Гар оҳӯеи бдидндӣ ба роғӣ
گر آهویی بدیدندی به راغی
Аз он оҳӯ гирифтандӣ суроғӣ
از آن آهو گرفتندی سراغی
Ба Кебекигар расидандӣ ба даштӣ
به کبکی گر رسیدندی به دشتی
Бпрсиднд аз ваии саргузаштӣ
بپرسیدند از وی سرگذشتی
Ба ҳар сари чашмае , ҳар марғзорӣ
به هر سر چشمهای، هر مرغزاری
Ҳаме карданд бӯданро шуморӣ
همیکردند بودن را شماری
Бад-ӣни ҳанҷори рӯзӣ чанд гаштанд
بدین هنجار روزی چند گشتند
Ки то охир ба даштии бргзштнд
که تا آخر به دشتی برگذشتند
Сафои нўхтон бо сабзаи зораш
صفای نوخطان با سبزهزارش
Сафои вақти вақфи чашма сораш
صفای وقت وقف چشمهسارش
Ҳавояши эътидоли ҷони гирифта
هوایش اعتدال جان گرفته
Нам аз сарчашмаи ҳайвони гирифта
نم از سرچشمهٔ حیوان گرفته
зи касгар соя бар хокаш фитодӣ
ز کس گر سایه بر خاکش فتادی
зи ҷои ҷустӣу барпои истодӣ
ز جا جستی و بر پا ایستادی
Агар мурғӣ ба шохаш орамидӣ
اگر مرغی به شاخش آرمیدی
Кушодии сояаш бол ва паридӣ
گشادی سایهاش بال و پریدی
Гулаш чун глрхони парвардаи ноз
گلش چون گلرخان پروردهٔ ناز
Навой булбулонаши ишқи пардоз
نوای بلبلانش عشقپرداز
Ту гуфтӣ ҳасани хезад аз фазояш
تو گفتی حسن خیزد از فضایش
Футуҳи ишқи резад аз ҳавояш
فتوح عشق ریزد از هوایش
Ба ширин огаҳӣ доданд аз онҷоӣ
به شیرین آگهی دادند از آنجای
Аз он обу ҳавои рағбати афзой
از آن آب و هوای رغبتافزای
Ки дар домони кӯҳу кӯҳсорӣ
که در دامان کوه و کوهساری
Ки то кӯҳаст аз онҷои наъраи дорӣ
که تا کوه است از آنجا نعرهداری
Яке саҳрост пеш ӯ кушода
یکی صحراست پیش او گشاده
Фазоӣ ӯ сади андари сади зиёда
فضای او سد اندر سد زیاده
Агар бар сабзааш пўиӣ ба фарсанг
اگر بر سبزهاش پویی به فرسنگ
Сар баррагӣ наёбӣ заъфарони ранг
سر برگی نیابی زعفرانرنگ
Расидаи сабзаҳояш то камаргоҳ
رسیده سبزههایش تا کمرگاه
Дарахтонаш зада бар сабзаи харгоҳ
درختانش زده بر سبزه خرگاه
Кушодаи чашмае аз қуллаи кӯҳ
گشاده چشمهای از قلهٔ کوه
Гулу сунбул ба гирди чашмаи анбӯҳ
گل و سنبل به گِرد چشمه انبوه
Фурӯи резад чу бар домони кҳсор
فروریزد چو بر دامان کهسار
Раг абрӣаст пиндории гуҳари бор
رگ ابریست پنداری گهربار
Хӯрд бар кӯҳу кӯбади санг бар санг
خورد بر کوه و کوبد سنگ بر سنگ
Садоӣ он равад фарсанги фарсанг
صدای آن رود فرسنگ فرسنگ
Пари андар пар зада мрғобёнш
پر اندر پر زده مرغابیانش
Ба ҷои муваҷҷаҳ бар оби рӯонаш
بهجای موجه بر آب روانش
Заминҳояши зи оби абри шаста
زمینهایش ز آب ابر شسته
Дар ӯ гулҳои рангоранги руста
در او گلهای رنگارنگ رُسته
Бисоташ дар ниқоби гули наҳуфта
بساطش در نقاب گل نهفته
Гулу лолаи сет кандар ҳам шукуфта
گل و لالهست کاندر هم شکفته
Агар гулгун дар он гардад Аннани каш
اگر گلگون در آن گردد عنانکش
Вагар онҷо буд наълаш дар оташ
و گر آنجا بود نعلش در آتش
Насимашро мазоқи бода дар пай
نسیمش را مذاق باده در پی
Ҳамаи ҷояш барои суҳбат май
همهجایش برای صحبت می
Агар ширин дар ӯ базмӣ наад нав
اگر شیرین در او بزمی نهد نو
Дигар ёдаш наёяд базми хусрав
دگر یادش نیاید بزم خسرو
зи кунҷи чашми ширин ашк ғалтид
ز کنج چشم شیرین اشک غلتید
Ба бахти худ миён гиря хандид
به بخت خود میان گریه خندید
Ки гуё бахти ширинро ндонанд
که گویا بخت شیرین را ندانند
Ки бар ваии ӣнҳама афсона хонанд
که بر وی اینهمه افسانه خوانند
Шукр талхӣ диҳад аз бахти ширин
شکر تلخی دهد از بخت شیرین
Зиҳии ширину ҷони сахти ширин
زهی شیرین و جان سخت شیرین
Чаҳ ширини талхи баҳрӣ , талхи комӣ
چه شیرین تلخبهری، تلخکامی
зи ширинии ҳамин қонеъ ба номӣ
ز شیرینی همین قانع به نامی
Агар сӯии Ирами ширин наад рӯй
اگر سوی ارم شیرین نهد روی
зи лола ранг бигурезад зи гули буи
ز لاله رنگ بگریزد ز گل بوی
Ба боғи хулд агар ширин кунад ҷой
به باغ خلد اگر شیرین کند جای
Наад айш аз дар дигари бурун ҳои
نهد عیش از در دیگر برون پای
Агар чинаст агар бтхонаҳи чин
اگر چین است اگر بتخانهٔ چین
Буд зиндон чу хўшдл нест ширин
بود زندان چو خوشدل نیست شیرین
Дили хуши ёд май оради зи гулзор
دل خوش یاد میآرد ز گلزار
Чу дил хуш нест гул хорасту мсмор
چو دل خوش نیست گل خار است و مسمار
Агар дили хуш буд мехушгувор аст
اگر دل خوش بود می خوشگوار است
Шароби талх дар ғами заҳр мор аст
شراب تلخ در غم زهر مار است
Дилӣ дорам кигар бгшоимши роз
دلی دارم که گر بگشایمش راز
Ба сади дард аз дарун ояд ба овоз
به سد درد از درون آید به آواز
Ғамӣ дорам кигар гирами шумориш
غمی دارم که گر گیرم شمارش
Битарсам аз ҳисоби кору бориш
بترسم از حساب کار و بارش
Кадомин дили кадомин хотири шод
کدامین دل کدامین خاطر شاد
Ки ояд аз гул ва аз гулшанами ёд
که آید از گل و از گلشنم یاد؟
Маро гуфтанд хуш ҷоеаст дилкаш
مرا گفتند خوش جاییست دلکش
Ҳавои хуш , дасти хуш , кҳсор ӯ хуш
هوا خوش، دست خوش، کهسار او خوش
Балии атрофи кӯҳу домани дашт
بلی اطراف کوه و دامن دشت
Буд хушгар ба завқи худ тавон гашт
بود خوش گر به ذوق خود توان گشت
Чу домон монад зери кӯҳи андӯҳ
چو دامان ماند زیر کوه اندوه
Чаҳ фарқ аз тарафи дашту домани кӯҳ
چه فرق از طرف دشت و دامن کوه
Чаҳ хурсандӣ дар он мурғи ғами анҷом
چه خرسندی در آن مرغ غم انجام
Ки боғу роғ бояд дидаш аз дом
که باغ و راغ باید دیدش از دام
Дигар гуфтанд ҷой май гсорист
دگر گفتند جای میگساریست
Ки даштии пари з гулҳои баҳорӣаст
که دشتی پر ز گلهای بهاریست
Балӣ май хуш буд дар дашту кҳсор
بلی می خوش بود در دشت و کهسار
Валегар ёр бошад лек кӯи ёр
ولی گر یار باشد لیک کو یار؟
Буд бар булбули гули оташини доғ
بود بر بلبل گل آتشین داغ
Каш уфтад дар қафаси назораи боғ
کش افتد در قفس نظّارهٔ باغ