Бути пари шикваи моҳи пари шикоят
بت پر شکوه ماه پر شکایت
Гули хуши лаҳҷаи сарви хуши иборат
گل خوش لهجه سرو خوش عبارت
Сару саркардаи нозуки мизоҷон
سر و سرکردهٔ نازک مزاجان
Ривоҷ омӯз кор бе ривоҷон
رواجآموز کار بی رواجان
Намаки поши ҷароҳатҳои носур
نمک پاش جراحتهای ناسور
зи сар то пои намаки ширини пуршӯр
ز سر تا پا نمک شیرین پرشور
Гиреҳ дар гӯша абрӯ фиканда
گره در گوشهٔ ابرو فکنده
Даҳони танги бастаи роҳи ханда
دهان تنگ بسته راه خنده
Мизоҷӣ бо таъарруз дайр хурсанд
مزاجی با تعرض دیر خرسند
Итобӣ бо иборати сахти пайванд
عتابی با عبارت سخت پیوند
Ба рафтани зуди хезу гарми моя
به رفتن زود خیز و گرم مایه
Чу доно дар баннои сусти поя
چو دانا در بنای سست پایه
Ишорат кард то гулгун кашиданд
اشارت کرد تا گلگون کشیدند
зи мшкўи рахт дар берун кашиданд
ز مشکو رخت در بیرون کشیدند
Бурун омад зи машку дили пар аз ҷӯш
برون آمد ز مشک و دل پر از جوش
Наонаш сади ҳазорон заҳр дар нӯш
نهانش سد هزاران زهر در نوش
Ба хосон гуфт магузоред зинҳор
به خاصان گفت مگذارید زنهار
Ки дигар бошудам ӣнҷои сари вкор
که دیگر باشدم اینجا سر وکار
з ҳар ҷинсӣ ки ҳаст аз мо бар он ранг
ز هر جنسی که هست از ما بر آن رنگ
Бурун оред азин ғмхонаҳи танг
برون آرید ازین غمخانهٔ تنگ
з ҳар чизе ки ҳаст аз мо бар он кӯй
ز هر چیزی که هست از ما بر آن کوی
Бурун оред аз ин дар куштаи мшкўӣ
برون آرید از این در کشته مشکوی
Ки аз мо бар азизон танг шуд ҷой
که از ما بر عزیزان تنگ شد جای
намебайнем бӯданро дар он рой
نمیبینیم بودن را در آن رای
Канизонеи калиди ганҷ дар мушт
کنیزانی کلید گنج در مشت
Ғуломони қавии дасти қавии пушт
غلامان قوی دست قوی پشت
Даруни рафтанд ва дарҳо бар кушоданд
درون رفتند و درها بر گشادند
Матоъи хонаҳо берун ниҳоданд
متاع خانهها بیرون نهادند
Муқӣмони ҳарам кин ҳоли диданд
مقیمان حرم کاین حال دیدند
Ба якбор аз ҳарам берун давиданд
به یکبار از حرم بیرون دویدند
Ки эй срхили мо ширини бдхўӣ
که ای سرخیل ما شیرین بدخوی
Мтоб аз мо чунин якборагӣ рӯй
متاب از ما چنین یکبارگی روی
Ки эй бдхўии мо ширини худ рой
کهای بدخوی ما شیرین خود رای
Макаш аз мо чунин якборагии пой
مکش از ما چنین یکبارگی پای
На охири худ хас ин остонем
نه آخر خود خس این آستانیم
Чаро бар хотират зинсон гаронем
چرا بر خاطرت زینسان گرانیم
На охири иззати доғ ту дорем
نه آخر عزت داغ تو داریم
Чаро зингўнаҳ дар пеш ту хорем
چرا زینگونه در پیش تو خواریم
Шудӣ хуши зуди сайр аз дӯстдорӣ
شدی خوش زود سیر از دوستداری
Макун кин нест ҷуз бе эътиборӣ
مکن کاین نیست جز بی اعتباری
Задӣ хуши зуди по бар ошноӣ
زدی خوش زود پا بر آشنایی
Макун кин нест ғайр аз бе вафое
مکن کاین نیست غیر از بیوفایی
Ту дар аввал ба ёрии хуши далерӣ
تو در اول به یاری خوش دلیری
Вале бисёр ёри зуди сирӣ
ولی بسیار یار زود سیری
Тўдри оғози ёрии сахти ёрӣ
تودر آغاز یاری سخت یاری
Вале охири аҷаб бе эътиборӣ
ولی آخر عجب بی اعتباری
Наме бояд ба мардуми ошноӣ
نمیباید به مردم آشنایی
Чу кардӣ чист бе мӯҷиби ҷудоӣ
چو کردی چیست بی موجب جدایی
Муҳаббати кӯи муруввати кӯи вафои кӯ
محبت کو مروت کو وفا کو
Вагар дории насиби ҷони мо кӯ
و گر داری نصیب جان ما کو
Шукр лаб гуфт оре инчунин аст
شکر لب گفت آری اینچنین است
Вале гуё гуноҳи ин замин аст
ولی گویا گناه این زمین است
Ман аввал комдм будам вафои кеш
من اول کآمدم بودم وفا کیش
Дигаргун кардам ӣнҷои одати хеш
دگرگون کردم اینجا عادت خویش
Ман аввал комдм будам вафодор
من اول کآمدم بودم وفادار
Дар ӣнҷо сар баровардам бад-ӣни кор
در اینجا سر برآوردم بدین کار
Шумо гуё надоред ин мисли ёд
شما گویا ندارید این مثل یاد
Ки бошад дузди табъи одамизод
که باشد دزد طبع آدمیزاد
Ба ҷурми ин ки дар табъам вафо нест
به جرم این که در طبعم وفا نیست
Ба таънам инчунин куштан раво нест
به طعنم اینچنین کشتن روا نیست
Агар май буд айбӣ бе вафое
اگر میبود عیبی بیوفایی
намекард аз шумо хусрави ҷудоӣ
نمیکرد از شما خسرو جدایی
На ширини ин банно аз нав ниҳодаст
نه شیرین این بنا از نو نهادست
Ки ин ойини бади хусрави ниҳодаи сет
که این آیین بد خسرو نهادهست
Ба хусрави таъна бояд зад на бар ман
به خسرو طعنه باید زد نه بر من
намедонистам инҳо ман дар армн
نمیدانستم اینها من در ارمن
Пас онгаҳ хирбоди як ба як кард
پس آنگه خیرباد یک به یک کرد
Ба пӯзиши лаъли ширини пар намак кард
به پوزش لعل شیرین پر نمک کرد
Намак май рехт аз лаъли намаки рез
نمک میریخت از لعل نمک ریز
Вазон дар дида ҳо мешуд намаки без
وزان در دیدهها میشد نمک بیز
зи дунболи видоъ гиря олуд
ز دنبال وداع گریه آلود
Фурӯ борид ашки ҳасрат андӯд
فرو بارید اشک حسرت اندود
Ки мо рафтем гӯ бо дилбари ту
که ما رفتیم گو با دلبر تو
Биё биншин ба айшу нози хусрав
بیا بنشین به عیش و ناز خسرو
Бигӯедаш ба айш ва ноз ме бош
بگوییدش به عیش و ناز میباش
Валикини гӯш бар овоз ме бош
ولیکن گوش بر آواز میباش
Чу лухтӣ гуфт инҳо ҷуст аз ҷой
چو لختی گفت اینها جست از جای
Ниҳоди андари рикоби порагии пой
نهاد اندر رکاب پارگی پای
Ба хусрави ҷанг дар пайваста ме ронад
به خسرو جنگ در پیوسته میراند
Гуҳии тунду гуҳӣ оҳиста ме ронад
گهی تند و گهی آهسته میراند
Худ андари пеш ва он пӯшидаи рӯйон
خود اندر پیش و آن پوشیده رویان
Саросемаи з пай тозону пӯён
سراسیمه ز پی تازان و پویان
Балии онро ки андўҳист дар пай
بلی آنرا که اندوهیست در پی
намедонад ки чун раҳ мекунад тай
نمیداند که چون ره میکند طی
Ҳаме донад ки уфтад пеш ва ронад
همیداند که افتد پیش و راند
Чаҳ донад то ки ояд ё ки монад
چه داند تا که آید یا که ماند
Баранд алқсаҳ то он дашту кҳсор
براند القصه تا آن دشت و کهسار
Ба хирман дид гули сунбул ба харвор
به خرمن دید گل سنبل به خروار
Ҳавоӣ чун ҳавои табъи ошиқ
هوایی چون هوای طبع عاشق
Мизоҷашро ҳавои баси мувофиқ
مزاجش را هوایی بس موافق
Лабашро аҳди нӯшад бо шукр ханд
لبش را عهد نوشد با شکر خند
Нигаҳро тоза шуд бо ғамзаи пайванд
نگه را تازه شد با غمزه پیوند
зи чашми хўобнокши фитна бар ҷуст
ز چشم خوابناکش فتنه بر جست
Ба хидматкорӣ қадаш камарбаст
به خدمتکاری قدش کمربست
Давон шуд ноз дар пеши хиромаш
دوان شد ناز در پیش خرامش
Ниёзӣ буд дар ҳар ним гомаш
نیازی بود در هر نیم گامش
Ғурур омад ки ишқӣ дидам аз давр
غرور آمد که عشقی دیدم از دور
Агар дорад зарурати ҳасани муздур
اگر دارد ضرورت حسن مزدور
Дар андешед ширин бо дили хеш
در اندیشید شیرین با دل خویش
Ки ҷонӣ бо ҳазор андеша дар пеш
که جانی با هزار اندیشه در پیش
Чҳо мегуядам табъи ҳўснок
چها میگویدم طبع هوسناک
Ба фикр чист бози ин ҳасан бе бок
به فکر چیست باز این حسن بی باک
Табиати мустаъид ноз ме ёфт
طبیعت مستعد ناز مییافت
Дар нозу киришма боз ме ёфт
در ناز و کرشمه باز مییافت
Насимии комдӣ зон дашту роғаш
نسیمی کآمدی زان دشت و راغش
зи буии ишқ пар кардӣ димоғаш
ز بوی عشق پر کردی دماغش
Агар бар гул агар бар лола дидӣ
اگر بر گل اگر بر لاله دیدی
Наоне аз худаш дар нола дидӣ
نهانی از خودش در ناله دیدی
з ҳар баррагӣ дар он дашти шукуфта
ز هر برگی در آن دشت شکفته
Ниёзӣ ёфтӣ бо худ наҳуфта
نیازی یافتی با خود نهفته
зи лаълаши корвони қанд сар кард
ز لعلش کاروان قند سر کرد
Ба ҳмзодони худ лаби пар шукр кард
به همزادان خود لب پر شکر کرد
Ки ӣнҷои хуш фурӯд омад дили ман
که اینجا خوش فرود آمد دل من
Аз ин хокаст пиндории гули ман
از این خاک است پنداری گل من
Аҷаби домони кӯҳи дилнишинии сет
عجب دامان کوه دلنشینیست
Саққоаи илоҳ чаҳ хуррами сарзаминии сет
سقاه اله چه خرم سرزمینیست
Ҳамеша соҳат ӯ ҷои ман бод
همیشه ساحت او جای من باد
Бисот ӯ нишоти афзои ман бод
بساط او نشاط افزای من باد