Чу ширин хайма зад бар тарафи кҳсор
چو شیرین خیمه زد بر طرف کهسار
Бидон каз ғам шавад лухтии сбкбор
بدان کز غم شود لختی سبکبار
Мудоро бо мизоҷ хеш ме кард
مدارا با مزاج خویش میکرد
Ҳакӣмонаи алоҷ хеш ме кард
حکیمانه علاج خویش میکرد
Хаёлаш дар дилаш ҳар дами з ҷое
خیالش در دلش هر دم ز جایی
Вазонаш ҳар нафас дар сари ҳавоӣ
وزانش هر نفس در سر هوایی
Май ъушрат ба гардиши субҳ то шом
می عشرت به گردش صبح تا شام
Ба субҳу шоми машғӯл майу ҷом
به صبح و شام مشغول می و جام
Сабоҳӣ аз сабӯҳӣ ъушрат андӯз
صباحی از صبوحی عشرت اندوز
Хумори шаби шикастаи ҷуръаи рӯз
خمار شب شکسته جرعهٔ روز
Шароби субҳу субҳи шодмонӣ
شراب صبح و صبح شادمانی
Салои айшу ъушрати ҷовдонӣ
صلای عیش و عشرت جاودانی
Ҳавои абру қатраи қатраи борон
هوای ابر و قطره قطره باران
Кадомин абр ? абри навбаҳорон
کدامین ابر؟ ابر نوبهاران
Бисоти дашту даштӣ чун Ирами хуш
بساط دشت و دشتی چون ارم خوش
Гузарҳои хуш ва майҳои биғш
گذرهای خوش و میهای بیغش
Ҷаҳони ошӯби моҳ бурқаъ андоз
جهان آشوب ماه برقع انداز
Ба гулгуни пои даровард аз срноз
به گلگون پا درآورد از سرناز
Ба саҳрои тохт аз домони кҳсор
به صحرا تاخت از دامان کهسار
На масти маст ва на ҳушёри ҳушёр
نه مست مست و نه هشیار هشیار
з пай тозон батон сари хуши маст
ز پی تازان بتان سر خوش مست
Яке шишаи яке паймона дар даст
یکی شیشه یکی پیمانه در دست
Гузаштӣ чун ба тарафи чашмаи сорӣ
گذشتی چون به طرف چشمه ساری
Ба об май Фрўшстии ғуборӣ
به آب میفروشستی غباری
Ба хуррами лолаи зорӣ чун раседӣ
به خرم لاله زاری چون رسیدی
Ситодии лухтӣ ва ҷомӣ кашидӣ
ستادی لختی و جامی کشیدی
Нишоти бодау дашти гули ангез
نشاط باده و دشت گلانگیز
Бисоти хурраму гулгуни сабки хез
بساط خرم و گلگون سبک خیز
Бути чобуки Аннан аз бодаи сармаст
بت چابک عنان از باده سرمست
Нигоҳаши масту чашмаши маст ва худ маст
نگاهش مست و چشمش مست و خود مست
Аз ин саҳро ба он саҳрои дўондӣ
از این صحرا به آن صحرا دواندی
Аз ин пушта ба он пуштаи ҷҳондӣ
از این پشته به آن پشته جهاندی
зи ногуҳ бар фарози пуштае тохт
ز ناگه بر فراز پشتهای تاخت
Назар бар домани он пуштаи андохт
نظر بر دامن آن پشته انداخت
Гуруҳе дид аз даври ошно рӯй
گروهی دید از دور آشنا روی
Бузади маҳмизу гулгуни тохти зи онсӯӣ
بزد مهمیز و گلگون تاخت ز آنسوی
Чу шуд наздик дид он кордорон
چو شد نزدیک دید آن کارداران
Ки рафтанд аз паии санъат нигорон
که رفتند از پی صنعت نگاران
Аз онҷонби Аннани гирони умед
از آنجانب عنان گیران امید
Рух оварда чу зарраи сӯии хуршед
رخ آورده چو ذره سوی خورشید
Дўониднд бар всътгаҳи ком
دوانیدند بر وسعتگه کام
Ниёзи андари тараққии гом дар гом
نیاز اندر ترقی گام در گام
Чу шуд наздик аз гирди такопуӣ
چو شد نزدیک از گرد تکاپوی
Ғубори доман афшодани зи онсӯӣ
غبار دامن افشاندن ز آنسوی
Фурӯи ҷустанду рух бар хок суданд
فرو جستند و رخ بر خاک سودند
Ба дأби кеҳтарон хизмат намуданд
به دأب کهتران خدمت نمودند
Нигор нӯши лаб , моҳ шукр ханд
نگار نوش لب، ماه شکر خند
Иборати ро ба шукр дод пайванд
عبارت رابه شکر داد پیوند
Ба ширини нуктаҳои шукромез
به شیرین نکتههای شکرآمیز
Ба қадари вусъ ҳар як шуд шукри рез
به قدر وسع هر یک شد شکر ریز
Сухан тай мешуд аз нисбат ба нисбат
سخن طی میشد از نسبت به نسبت
Чунин то санъату арбоби санъат
چنین تا صنعت و ارباب صنعت
Бигуфт аз аҳли санъат бо ки ёред
بگفت از اهل صنعت با که یارید
зи санъати пешагон бо худ ки доред
ز صنعت پیشگان با خود که دارید
Бигуфтанд аз фунуни дониши огоҳ
بگفتند از فنون دانش آگاه
Ду санъат пеша оварадем ҳамроҳ
دو صنعت پیشه آوردیم همراه
Ду марди кордон дар ҳар ҳунари тоқ
دو مرد کاردان در هر هنر طاق
Ба маншури ҳунари машҳури офоқ
به منشور هنر مشهور آفاق
Нсқи банди русум ҳар шуморӣ
نسق بند رسوم هر شماری
Ҳазор устод ва эшон пешкорӣ
هزار استاد و ایشان پیشکاری
Чаҳ афсунҳо ки бар ҳар як дамидем
چه افسونها که بر هر یک دمیدیم
Ки охири буи таъсирӣ шунидем
که آخر بوی تأثیری شنیدیم
Нахустин кордони баннои пуркор
نخستین کاردان بنای پرکار
намеҷанбанд аз ҷои пои паргор
نمیجنباند از جا پای پرگار
з ҳар саҳарӣ ки мебастем тимсол
ز هر سحری که میبستیم تمثال
Дамидӣ ботили алсҳрии зи дунбол
دمیدی باطل السحری ز دنبال
Ба ҳар афсун ки мебарадем новирд
به هر افسون که میبردیم ناورد
Ба як ҷнбондни лаб дафъ ме кард
به یک جنباندن لب دفع میکرد
Лаби узроварӣ бар ҳам наме баст
لب عذر آوری بر هم نمیبست
Як оре аз лабаши берун наме ҷуст
یک آری از لبش بیرون نمیجست
Чаҳ мояи ганҷи сим ва зар кушодем
چه مایه گنج سیم و زر گشادیم
Ки то бо ӯ қарори кори додем
که تا با او قرار کار دادیم
Зиҳии пари уқдаи кори бенавоӣ
زهی پر عقده کار بینوایی
Ки чун зар несташ мшгли гушойӣ
که چون زر نیستش مشگل گشایی
Аҷаб чизеаст зар ! ҷое ки зар ҳаст
عجب چیزیست زر! جایی که زر هست
Ба осонӣ мурод ояд фародаст
به آسانی مراد آید فرادست
Билразад кордон зон кори пари бим
بلرزد کاردان زان کار پر بیم
Ки бурноед ба имдоди зару сим
که برناید به امداد زر و سیم
Ба мо аз санги Фрсо кор шуд танг
به ما از سنگ فرسا کار شد تنگ
Ки яксон буд пеш ӯ зару санг
که یکسان بود پیش او زر و سنگ
Ғурури ҳимматашро моя зон беш
غرور همتش را مایه زان بیش
Ки синҷиди музди кас бо санъати хеш
که سنجد مزد کس با صنعت خویش
Таъаҷҷуб кард моҳи меҳри пурвирд
تعجب کرد ماه مهر پرورد
Ки чун худ ин сухани бовар тавон кард
که چون خود این سخن باور توان کرد
Ки мардии каш буд ин кори пеша
که مردی کش بود این کار پیشه
Ки санг хора фарсоед ба теша
که سنگ خاره فرساید به تیشه
Кунад бе музди ҷон дар сахт кӯшӣ
کند بیمزد جان در سخت کوشی
Буд мустағнӣ аз санъати фурӯшӣ
بود مستغنی از صنعت فروشی
Магар девонааст ин санги пардоз
مگر دیوانه است این سنگ پرداز
Ки қонӯн амал дорад бад-ӣни соз
که قانون عمل دارد بدین ساز
БгФтндш ки неи девона Эй нест
بگفتندش که نی دیوانهای نیست
Ба олами худ чу ӯ фарзона Эй нест
به عالم خود چو او فرزانهای نیست
Чаро девона бошад кор санҷӣ
چرا دیوانه باشد کار سنجی
Ки пуед роҳи ту бе пои ранҷӣ
که پوید راه تو بی پای رنجی
На он санъатгараст ин тешаи Фрсоӣ
نه آن صنعتگر است این تیشه فرسای
Ки уфтад дар пай ҳар кори фармой
که افتد در پی هر کار فرمای
Ниҳодаи сар ба дунболи дили хеш
نهاده سر به دنبال دل خویش
Дилаш то бо ки бошад улфати андеш
دلش تا با که باشد الفت اندیش
Чаҳ гўиимт ки аз афсуну найранг
چه گوییمت که از افسون و نیرنگ
Чҳо гуфтем то омад фарои чанг
چها گفتیم تا آمد فرا چنگ
Вале ин гуфтаҳо дар парда авлост
ولی این گفتهها در پرده اولاست
Ба ту изҳори он нокарда авлост
به تو اظهار آن ناکرده اولاست
Маи корогҳонро ноз сар кард
مه کارآگهان را ناز سر کرد
зи кунҷ чашм андоз назар кард
ز کنج چشم انداز نظر کرد
Табассуми гӯнае аз лаб бурун дод
تبسم گونهای از لب برون داد
Суханро ншأаҳи саҳар ва фусун дод
سخن را نشأه سحر و فسون داد
Ки хуш ноед сухан дар пардаи гуфтан
که خوش ناید سخن در پرده گفتن
Чаҳ ҳарфаст ин ки май бояд нуҳуфтан
چه حرف است این که میباید نهفتن
БгФтндши сухан бисёр бошад
بگفتندش سخن بسیار باشد
Ки онрои пардае дар кор бошад
که آنرا پردهای در کار باشد
Агар рӯй сухан дар нуктаи донеи сет
اگر روی سخن در نکته دانیست
Забони рамзу ?имаи хуши забонии сет
زبان رمز و ایما خوش زبانیست
Ба мастӣ дод тани шӯхи фусуни соз
به مستی داد تن شوخ فسون ساز
Ба соқӣ гуфт лаби пари хандаи ноз
به ساقی گفت لب پر خندهٔ ناز
Ки мегуфтам мадаи чандини шаробам
که میگفتم مده چندین شرابم
Ки хоҳии сохтани масту харобам
که خواهی ساختن مست و خرابم
Ту нишнидӣ ва чандин ме фузудӣ
تو نشنیدی و چندین میفزودی
Ки ақлами барадӣу ҳушами рабӯдӣ
که عقلم بردی و هوشم ربودی
Кунун аз бе худӣҳо ончунонам
کنون از بیخودیها آنچنانم
Ки аз сади достон ҳарфӣ надонам
که از سد داستان حرفی ندانم
Чунон беҳуше мекард изҳор
چنان بیهوشیی میکرد اظهار
Ки ақл аз даст мешуд ҳуш аз кор
که عقل از دست میشد هوش از کار
Бадишон гуфт ҳастам бе худу маст
بدیشان گفت هستم بیخود و مست
Аннан ҳӯшёрӣ дода аз даст
عنان هوشیاری داده از دست
Дамии к-эйам ба ҳоли хештани боз
دمی کایم به حال خویشتن باز
Бубинам чист шарҳу басти ин роз
ببینم چیست شرح و بسط این راز
Ҷаҳонад онгаҳ ба рӯй дашти гулгун
جهاند آنگه به روی دشت گلگون
Лабии пурхандау чашмии пари афсун
لبی پرخنده و چشمی پر افسون
Ба бозӣ кард гулгунро сабки пой
به بازی کرد گلگون را سبک پای
Хирадро баради пои чора аз ҷой
خرد را برد پای چاره از جای
Ба сӯии мубталои нав Аннан дод
به سوی مبتلای نو عنان داد
Ҳазораш рахнаи сар дар малик ҷон дод
هزارش رخنه سر در ملک جان داد
Чаҳ мегӯям чаҳ ҷои ин баён аст
چه میگویم چه جای این بیان است
Баёни ин сухани як достон аст
بیان این سخن یک داستان است