Чу дид он нӯши лаби шӯхи призод

چو دید آن نوش لب شوخ پریزاد

Ки Фарҳодаст дар он санъати устод

که فرهاد است در آن صنعت استاد

Салоҳ он дид чашми шери гираш

صلاح آن دید چشم شیر گیرش

Ки бо тир нигаҳ созад асираш

که با تیر نگه سازد اسیرش

Ба мишкӣн турра созад пои басташ

به مشکین طره سازد پای بستش

Диҳад корӣ ки май шояд ба дасташ

دهد کاری که می‌شاید به دستش

Ғурураши маслиҳатро ончунон дид

غرورش مصلحت را آنچنان دید

Ки бояд моя дид ва поя бахшед

که باید مایه دید و پایه بخشید

Нахустин шарт ишқаст озмудан

نخستین شرط عشق است آزمودن

Нишоед ҳаркасиро дар гушӯдан

نشاید هرکسی را در گشودن

Басои кас каз ҳавас бошад назари боз

بسا کس کز هوس باشد نظر باز

Басо каз ишқ бошад хонаи пардоз

بسا کز عشق باشد خانه پرداز

Бибояд озмудаш то кадом аст

بباید آزمودش تا کدام است

Ҳавас ё ошиқӣ ӯро чаҳ ком аст

هوس یا عاشقی او را چه کام است

Ба ӯ гар нарад ёрӣ ме тавон бохт

به او گر نرد یاری می‌توان باخت

Нигаҳро гарми ҷавлон ме тавон сохт

نگه را گرم جولان می‌توان ساخت

Вагар даст ҳавас бошад дарозаш

وگر دست هوس باشد درازش

Тавон аз сар ба осон кард бозаш

توان از سر به آسان کرد بازش

Хусусан чун манӣ аз бахти бадкор

خصوصا چون منی از بخت بدکار

Мудомам бо ҳўснокон фитад кор

مدامم با هوسناکان فتد کار

Маро натавон ҳавас зад баъд аз ин роҳ

مرا نتوان هوس زد بعد از این راه

Ки хусрав карда зини найрангами огоҳ

که خسرو کرده زین نیرنگم آگاه

Вазони пас бо ҳазорон длстонӣ

وزان پس با هزاران دلستانی

Шуд он ма бар сари ширини забонӣ

شد آن مه بر سر شیرین زبانی

зи шарми пардаи дорони ҳавои хоҳ

ز شرم پرده داران هوا خواه

Сухан дар парда ронад он моҳи огоҳ

سخن در پرده راند آن ماه آگاه

Ки ойини ҳнрўр ончунон аст

که آیین هنرور آنچنان است

Ки ӯро дили мувофиқ бо забон аст

که او را دل موافق با زبان است

Марои чашм аз паии он санъат орост

مرا چشم از پی آن صنعت آراست

Ки аз зари чашм ӯ бар кор фармост

که از زر چشم او بر کار فرماست

Чу муздурон назар набӯд ба симаш

چو مزدوران نظر نبود به سیمش

Набошад дия бар умеду бимаш

نباشد دیه بر امید و بیمش

На ранҷиш аз паии по ранҷ бошад

نه رنجش از پی پا رنج باشد

Кунад корӣ ки соҳиб ганҷ бошад

کند کاری که صاحب گنج باشد

Ба лаълии қонеъ ар конӣ набошад

به لعلی قانع ار کانی نباشد

Ба нонеи фориғ ар хуоне набошад

به نانی فارغ ار خوانی نباشد

Нагардад монеъаши як гули зи гулзор

نگردد مانعش یک گل ز گلزار

Набандад дидаи андаки з бисёр

نبندد دیدهٔ اندک ز بسیار

Банноӣ кард бояд ишқ монанд

بنایی کرد باید عشق مانند

Ки натавон даври гардунаши з ҷо кунад

که نتوان دور گردونش ز جا کند

Ба сони ҳиммати ушшоқи олӣ

به سان همت عشاق عالی

Чун аҳди ишқи бозони лоязолӣ

چون عهد عشق بازان لایزالی

зи побарҷоеу пари устуворӣ

ز پابرجایی و پر استواری

Чу ошиқи гоҳи ранҷу гоҳи хорӣ

چو عاشق گاه رنج و گاه خواری

Фазояш чун дили озодагони пок

فضایش چون دل آزادگان پاک

Равоқаш чун хаёли аҳли идрок

رواقش چون خیال اهل ادراک

На қасру кох дар кораст мо ро

نه قصر و کاخ در کار است ما را

Ки аз ин навъ бисёраст моро

که از این نوع بسیار است مارا

Ғарази машғӯлӣ ва хотир гушойӣаст

غرض مشغولی و خاطر گشاییست

Аз ин бигузашта санъати озмоиист

از این بگذشته صنعت آزماییست

Агар дории сари ин корфармо

اگر داری سر این کارفرما

Ҳар он санъат ки дории корфармо

هر آن صنعت که داری کارفرما

Якояки гуфтаниҳоро чу башмурд

یکایک گفتنی‌ها را چو بشمرد

зи лаб ҷон дод ва аз гуфтори дили барад

ز لب جان داد و از گفتار دل برد

зи ширини нуктаҳои длФрибш

ز شیرین نکته‌های دلفریبش

зи ҷони ороми барад , аз дили шикебаш

ز جان آرام برد ، از دل شکیبش

Замин бӯсед Фарҳоди ҳунарманд

زمین بوسید فرهاد هنرمند

Суханро бо ниёзи афканди пайванд

سخن را با نیاز افکند پیوند

Ки то гули зинат гулзор бошад

که تا گل زینت گلزار باشد

Ба пеши оризати гул хор бошад

به پیش عارضت گل خوار باشد

Шукрро то ба ширинӣ буд ном

شکر را تا به شیرینی بود نام

Кунад ширинӣ аз лаъли лабати вом

کند شیرینی از لعل لبت وام

Фалакро то фурӯғ аз ахтарон аст

فلک را تا فروغ از اختران است

Заминро то тароз аз дилбарон аст

زمین را تا طراز از دلبران است

Мабод эй ахтари хӯбии ваболат

مباد ای اختر خوبی وبالت

Тарози дилбарии бодои ҷамолат

طراز دلبری بادا جمالت

Нишоем хидматиро вари тавонам

نشایم خدمتی را ور توانم

Кулоҳи фахр бар гардуни расонам

کلاه فخر بر گردون رسانم

Набошад қобилият чун манӣ ро

نباشد قابلیت چون منی را

Қабули хотири симини танӣ ро

قبول خاطر سیمین تنی را

Вале чун илтифот мқблон аст

ولی چون التفات مقبلان است

Чаҳ ғами онро ки аз ноқоблон аст

چه غم آنرا که از ناقابلان است

Бибинӣ партави хуршеди рахшон

ببینی پرتو خورشید رخشان

Каз ӯ сангӣ шавад лаъли Бадахшон

کز او سنگی شود لعل بدخشان

Чу саъии мо ва лутф корфармост

چو سعی ما و لطف کارفرماست

Ба хӯбии корҳо чун зар шавад рост

به خوبی کارها چون زر شود راست

Маро гуфтӣ ки аз зар дида бурдор

مرا گفتی که از زر دیده بردار

Ки карти ҳамчу зар гардад дар ин кор

که کارت همچو زر گردد در این کار

Ниёзам ҳаст аммо не ба гавҳар

نیازم هست اما نی به گوهر

Умедам ҳаст не бар сим ва бар зар

امیدم هست نی بر سیم و بر زر

Ба мискинии сар гавҳар надорам

به مسکینی سر گوهر ندارم

Вале аз гавҳарӣ дил барнадорам

ولی از گوهری دل برندارم

Чу лутф корфармо ҳаст ёрам

چو لطف کارفرما هست یارم

Агар кӯҳӣ буд аз ҷо барорам

اگر کوهی بود از جا برآرم

Тавон бо шавқи кӯҳиро зҷо кунад

توان با شوق کوهی را زجا کند

Фусурдаи хори натавонади з по кунад

فسرده خار نتواند ز پا کند

Гули афсурдаро обӣ набошад

گل افسرده را آبی نباشد

Дили афсурдаро тобӣ набошад

دل افسرده را تابی نباشد

Ба худ ин корро мушкили тавонам

به خود این کار را مشکل توانم

Вагар битавон зи шавқи дили тавонам

وگر بتوان ز شوق دل توانم

Дар ин кор ар дилам гирад саботӣ

در این کار ار دلم گیرد ثباتی

Нагирад ҷуз ба андаки илтифотӣ

نگیرد جز به اندک التفاتی

Канизони ҳарфи ширин чун шуниданд

کنیزان حرف شیرین چون شنیدند

Ниёзи марди санъати пешаи диданд

نیاز مرد صنعت پیشه دیدند

Тамомии ҳамзабони гаштанди якбор

تمامی همزبان گشتند یکبار

Ба Фарҳод огаҳӣ доданд аз кор

به فرهاد آگهی دادند از کار

Ки ин бонӯии мо бас носабур аст

که این بانوی ما بس ناصبور است

Мизоҷаши нозуку табъаш ғаюр аст

مزاجش نازک و طبعش غیور است

Ба ранҷиш чун дил ӯ ҳеҷ дил нест

به رنجش چون دل او هیچ دل نیست

Сиришташи гӯйӣ аз ин об ва гул нест

سرشتش گویی از این آب و گل نیست

Ба хунрезии итобаши бас далер аст

به خونریزی عتابش بس دلیر است

Ки ҳам паймони шикани ҳам зуд сайр аст

که هم پیمان شکن هم زود سیر است

Асосиро ба гардунгар برارد

اساسی را به گردون گر برآرد

Ба андаки ранҷишӣ аз по дар орад

به اندک رنجشی از پا در آرد

зи баси нозук ки табъи он ягонаи сет

ز بس نازک که طبع آن یگانه‌ست

Мудомаш аз паии ранҷиши баҳонаи сет

مدامش از پی رنجش بهانه‌ست

з бе прўоииши табъии сети мағрур

ز بی‌پرواییش طبعی‌ست مغرور

Ба ошиқи сӯзяши хуии сети машҳур

به عاشق سوزیش خویی‌ست مشهور

Чу хеши оташини кин бар фурӯзад

چو خویش آتشین کین بر فروزد

Ҷаҳонро хирман ҳастӣ бисӯзад

جهان را خرمن هستی بسوزد

Агар оҳани дилии пӯлоди панҷа

اگر آهن دلی پولاد پنجه

На аз кор ва на аз бедоди ранҷа

نه از کار و نه از بیداد رنجه

Дар ин савдои қадам на , варна зинҳор

در این سودا قدم نه ، ورنه زنهار

Сари худ гиру вақти худ нигаҳи дор

سر خود گیر و وقت خود نگه دار

?герат аз ошиқии пероя Эй ҳаст

گرت از عاشقی پیرایه‌ای هست

Крои зоин нағзтар сармоя Эй ҳаст

کرا زاین نغزتر سرمایه‌ای هست

Муроди хотираши ҷӯй ва миндиш

مراد خاطرش جوی و میندیش

?герат марҳам фиристад вар занад неш

گرت مرهم فرستد ور زند نیش

Вагар муздурӣ ӯро низ кор аст

و گر مزدوری او را نیز کار است

Дирам бисёру гавҳар бешумор аст

درم بسیار و گوهر بی‌شمار است

Чу майли хотират бо ғам набошад

چو میل خاطرت با غم نباشد

Варои чандон ки хоҳӣ кам набошад

ورا چندان که خواهی کم نباشد

Бузади оҳии зи дили Фарҳоди мискин

بزد آهی ز دل فرهاد مسکین

Ки эй шукри лабони хайли ширин

که ای شکر لبان خیل شیرین

Марои корӣ ки аввал бор фармуд

مرا کاری که اول بار فرمود

Фиреби чашми ширини ошиқӣ буд

فریب چشم شیرین عاشقی بود

Чаҳ муздии беҳтар аз ин дорам умед

چه مزدی بهتر از این دارم امید

Ки ширини баҳри ин корам писандид

که شیرین بهر این کارم پسندید

Ба ман бахшед эй ман хоки роҳаш

به من بخشید ای من خاک راهش

Ҳазорон соли музди аввали нигоҳаш

هزاران سال مزد اول نگاهش

Агар шукронаро ҷони брФшонм

اگر شکرانه را جان برفشانم

Ҳамоно қадари ин неъмат надонам

همانا قدر این نعمت ندانم

Мгўиидм ки аз хеш биандеш

مگوییدم که از خویش بیندیش

?герат марҳам фиристад вар занад неш

گرت مرهم فرستد ور زند نیش

Куҷо зон табъи нозук бок дорам

کجا زان طبع نازک باک دارم

Агар зу заҳри ман тирёк дорам

اگر زو زهر من تریاک دارم

Дар ин савдо чаро бошад зиёнам

در این سودا چرا باشد زیانم

Ки ӯ нозуки дил ва ман сахти ҷонам

که او نازک دل و من سخت جانم

Дар ин кор ӯ сазад кондишаҳ дорад

در این کار او سزد کاندیشه دارد

Марои дарбори санг , ӯ шиша дорад

مرا دربار سنگ ، او شیشه دارد

Ҳўснокаст он каз ранҷиши ёр

هوسناک است آن کز رنجش یار

Бияндешад ки бо ҳиҷрон фитад кор

بیندیشد که با هجران فتد کار

Ҳавас чун роҳ нокомӣ напуед

هوس چون راه ناکامی نپوید

Ба ҳар кории мурод хеш ҷӯяд

به هر کاری مراد خویش جوید

Марои коми дилӣ зон длстон нест

مرا کام دلی زان دلستان نیست

Чаҳ коми дили дилии андар миён нест

چه کام دل دلی اندر میان نیست

Агар ранҷад вагар ёрии намояд

اگر رنجد و گر یاری نماید

Ҳам аз худ коҳад ва брхўд фазояд

هم از خود کاهد و برخود فزاید

Вале чун аз миён бархест ошиқ

ولی چون از میان برخاست عاشق

Ҳамон хоҳад ки дилбари хости ошиқ

همان خواهد که دلبر خواست عاشق

Ба дили хоҳиш буд дил нест бо ӯ

به دل خواهش بود دل نیست با او

Вагар осон ва мушкил нест бо ӯ

وگر آسان و مشکل نیست با او

Вар аз ҳиҷраши хумор аз васл мастӣ аст

ور از هجرش خمار از وصل مستی است

Набошад ъшқбозии худ парастии сет

نباشد عشقبازی خود پرستی‌ست