зи шохӣ андалебӣ кард парвоз
ز شاخی عندلیبی کرد پرواز
Ба дигар гулбунӣ шуд нағмаи пардоз
به دیگر گلبنی شد نغمه پرداز
Чу теғи ишқи ҷонаши ғарқи хӯни сохт
چو تیغ عشق جانش غرق خون ساخت
Ҳавасро марҳами захми даруни сохт
هوس را مرهم زخم درون ساخت
зи ғам чун хешро озоди пиндошт
ز غم چون خویش را آزاد پنداشت
Ба рӯй ёри нави ин нағмаи бардошт
به روی یار نو این نغمه برداشت
Ки чанд аз ранҷ беҳосил кашӣдан
که چند از رنج بیحاصل کشیدن
зи ҷоми ишқи хӯни дил чашедан
ز جام عشق خون دل چشیدن
Ба савдои яке афсӯси токӣ
به سودای یکی افسوس تاکی
Таманнои канору бӯси токӣ
تمنای کنار و بوس تاکی
Чаман яксар пар аз гулҳои зебост
چمن یکسر پر از گلهای زیباست
Ба як гули ӣнҳамаи ошӯби биҷост
به یک گل اینهمه آشوب بیجاست
Аннан бидиҳам ба худ комии ҳавас ро
عنان بدهم به خود کامی هوس را
Ба ком дил барорам ҳар нафас ро
به کام دل برآرم هر نفس را
Нишинам ҳар дамӣ бар шохсорӣ
نشینم هر دمی بر شاخساری
Срорм бо гулӣ бе захми хорӣ
سرآرم با گلی بیزخم خاری
Гулаш гуфт ар дарин қавлат фурӯғ аст
گلش گفت ار درین قولت فروغ است
Туро дар ошиқии даъвӣ дурӯғ аст
ترا در عاشقی دعوی دروغ است
Вагар дар ошиқии қавлат буд рост
وگر در عاشقی قولت بود راست
Ба ҳар гулбун рӯй ҳасан ман онҷост
به هر گلبن روی حسن من آنجاست
Маро ҳам нест бо хусрави шуморӣ
مرا هم نیست با خسرو شماری
Надорам бар дил аз ваии ҳеҷ борӣ
ندارم بر دل از وی هیچ باری
Агар бунёди меҳраш бар ҳавас буд
اگر بنیاد مهرش بر هوس بود
Азуи чандон ки барадами ранҷи бас буд
ازو چندان که بردم رنج بس بود
Вагар бар ишқи корашро мадор аст
و گر بر عشق کارش را مدار است
Ба ҳар ҷо ҳаст меҳраш барқарор аст
به هر جا هست مهرش برقرار است
зи шукри ком ширинаш таманност
ز شکر کام شیرینش تمناست
Ба ҳар ҷо меравад инаш таманност
به هر جا میرود اینش تمناست
Чунин мегуфт ва аз ишқи фусунгар
چنین میگفت و از عشق فسونگر
Забонаши дигару дил буд дигар
زبانش دیگر و دل بود دیگر
Гараш дилдодае дар пеш будӣ
گرش دلدادهای در پیش بودی
зи ҳарфаши буии сӯзи дили шунӯдӣ
ز حرفش بوی سوز دل شنودی
Агар чаҳ дояи перӣ буд ҳӯшёр
اگر چه دایه پیری بود هوشیار
Набӯд аз рӯй маънии пери ин кор
نبود از روی معنی پیر این کار
Чун андар тҷрбт шуд зндгониш
چون اندر تجربت شد زندگانیش
Аз он дарёфт андӯҳи ниҳоняш
از آن دریافت اندوه نهانیش
Ба нармии баҳри таскини дарунаш
به نرمی بهر تسکین درونش
Забон бикшод ва бархонад ин фусунаш
زبان بگشاد و برخواند این فسونش
Ки эй нозат ниёз омӯз шоҳон
که ای نازت نیاز آموز شاهان
Сари зулфати каманди каҷи кулоҳон
سر زلفت کمند کج کلاهان
Рахти хуршедро дар тоб карда
رخت خورشید را در تاب کرده
Лабати хӯн дар дил унноб карда
لبت خون در دل عناب کرده
Гул аз рашки рахти хунобаи нӯшӣ
گل از رشک رخت خونابه نوشی
Шукри пеши лабати ҳанзали фурӯшӣ
شکر پیش لبت حنظل فروشی
Чаҳ фикраст ин ки гаштати раҳзани ҳуш
چه فکر است این که گشتت رهزن هوش
Ки бодат ёрб ин савдои фаромӯш
که بادت یارب این سودا فراموش
Ба дасти ғами мадаи худро азин беш
به دست غم مده خود را ازین بیش
Басаст , ин душманӣ то чанд бо хеш
بس است ، این دشمنی تا چند با خویش
Турои байнами азин хунобаи нӯшӣ
ترا بینم ازین خونابه نوشی
Ки хеши андари ҳалок хеш кӯшӣ
که خویش اندر هلاک خویش کوشی
Ҳамеи тарсам каз ин дард наоне
همی ترسم کز این درد نهانی
Ба боғати раҳи барад бод хазоне
به باغت ره برد باد خزانی
Ду то созад қади сарви равон ро
دو تا سازد قد سرو روان را
Ба дил созад ба хайрии арғавон ро
به دل سازد به خیری ارغوان را
зи ҳурмони хештанро чанд коҳӣ
ز حرمان خویشتن را چند کاهی
Ту хуршеди ҷҳонтобӣ на моҳӣ
تو خورشید جهانتابی نه ماهی
Аз ин ғами ҳосилати ҷуз дардисар нест
از این غم حاصلت جز دردسر نیست
зи коми талхи ҷузи ком шукр нест
ز کام تلخ جز کام شکر نیست
Агар бозори хусрав бо шукр шуд
اگر بازار خسرو با شکر شد
Наме бояд туро хӯн дар ҷигар шуд
نمیباید تو را خون در جگر شد
Гулатро андалебон сад ҳазоранд
گلت را عندلیبان سد هزارند
Рахтро ношкибон бе шуморанд
رخت را ناشکیبان بی شمارند
Ба Кувайти ношикебӣ гӯ набошад
به کویت ناشکیبی گو نباشد
Ба боғати андалебӣ гӯ набошад
به باغت عندلیبی گو نباشد
Ту дили ҷустӣу хусрави коми дили ҷуст
تو دل جستی و خسرو کام دل جست
Ту беоромӣ , ӯ ороми дили ҷуст
تو بی آرامی، او آرام دل جست
Бар нозати ҳавасро дардисари бас
بر نازت هوس را دردسر بس
Туро Фарҳоду хусравро шукри бас
تو را فرهاد و خسرو را شکر بس
Гулатрогар ҳавоӣ андалеб аст
گلت را گر هوای عندلیب است
Дили Фарҳодат аз ғам ношикеб аст
دل فرهادت از غم ناشکیب است
Вагар дории ҳавои сайди шоҳон
و گر داری هوای صید شاهان
Ба дом овардани заррини кулоҳон
به دام آوردن زرین کلاهان
Барафшон ҳалқаи зулфи диловез
برافشان حلقهٔ زلف دلاویز
Мусаххар кун ҳазорон ҳамчуи парвиз
مسخر کن هزاران همچو پرویز
Чу бошад гулбунии хуррам ба боғӣ
چو باشد گلبنی خرم به باغی
Азу ҳар булбулӣ ҷӯяд суроғӣ
ازو هر بلبلی جوید سراغی
Ту гулро бош то шодоби дорӣ
تو گل را باش تا شاداب داری
Чу гули дории зи булбул кам наёрӣ
چو گل داری ز بلبل کم نیاری
Хазони гулбунати ҷуз ғам набошад
خزان گلبنت جز غم نباشد
Набошӣ чун ту гум олам набошад
نباشی چون تو گم عالم نباشد
Хушо ишқӣ ки ҷон ва тан бисӯзад
خوشا عشقی که جان و تن بسوزد
Аз ва як шуълаи сад хирман бисӯзад
از و یک شعله سد خرمن بسوزد