Аҷаби дрдисти ху бо ком кардан

عجب دردیست خو با کام کردن

Ба нои гуҳи заҳри ғам дар ҷом кардан

به نا گه زهر غم در جام کردن

Ба сари бурдан ба шодии рӯзгорон

به سر بردن به شادی روزگاران

Ба ногуҳи даври афтодани зи ёрон

به ناگه دور افتادن ز یاران

Аҷаб корӣаст баъд аз шаҳриёрӣ

عجب کاریست بعد از شهریاری

Дар афтодан ба мискинӣу хорӣ

در افتادن به مسکینی و خواری

зи авҷи комкории аўФтодн

ز اوج کامکاری اوفتادن

Ба нокомӣу хории дил ниҳодан

به ناکامی و خواری دل نهادن

Хушии чандон ки дар қурбати фузун тар

خوشی چندان که در قربت فزون تر

Ба маҳҷӯрии дил аз ғами пари зи хӯн тар

به مهجوری دل از غم پر ز خون تر

Шавад ҳар чанд афзӯни ошноӣ

شود هر چند افزون آشنایی

Фузун тар гардад андӯҳи ҷудоӣ

فزون تر گردد اندوه جدایی

Агарчӣ кӯҳкан аз ҷоми ширин

اگرچه کوهکن از جام شیرین

Надид аз талхкомии коми ширин

ندید از تلخکامی کام شیرین

Висол ӯ дамӣ ё бештар буд

وصال او دمی یا بیشتر بود

Вази он як дами насибаши як назар буд

وز آن یک دم نصیبش یک نظر بود

Муҳаббати тири худро коргар кард

محبت تیر خود را کارگر کرد

Ба Фарҳод ончӣ кард он як назар кард

به فرهاد آنچه کرد آن یک نظر کرد

Чу дид аз як назари як умри шодӣ

چو دید از یک نظر یک عمر شادی

Раседаш низ умрии номрдоӣ

رسیدش نیز عمری نامردای

Дар он кӯҳи ҷафои каш бо дили танг

در آن کوه جفا کش با دل تنگ

Ба ҷои тешаи сар май кӯфт бар санг

به جای تیشه سر می‌کوفت بر سنگ

зи санг аз теша гоҳе ме тарошед

ز سنگ از تیشه گاهی می‌تراشید

Ба нохуни сина гоҳе ме харошид

به ناخن سینه گاهی می‌خراشید

Вале чун теша бар санг ӯ фикандӣ

ولی چون تیشه بر سنگ او فکندی

Ба ҷои санг низ аз синаи кундӣ

به جای سنگ نیز از سینه کندی

Ки нузҳатгоҳи ҷонони сина бояд

که نزهتگاه جانان سینه باید

Чу дили ҷояши даруни сина шояд

چو دل جایش درون سینه شاید

Гар ӯ дар синаи ҷои дил наад санг

گر او در سینه جای دل نهد سنگ

Таниш чун дили нуҳум дар синаи танг

تنش چون دل نهم در سینهٔ تنگ

Ба ҳар нақшӣ ки барбастӣ ба хоро

به هر نقشی که بربستی به خارا

Ба дили сади нақши бастӣ зон длоро

به دل سد نقش بستی زان دلارا

Аз он дайр омад он мшкў ба анҷом

از آن دیر آمد آن مشکو به انجام

Ки кор ӯ фузудӣ ишқи худ ком

که کار او فزودی عشق خود کام

Агар ма будӣ он кӯҳ ар чу гардун

اگر مه بودی آن کوه ار چو گردون

Ба зарби теша аш кардӣ чу ҳомӯн

به ضرب تیشه‌اش کردی چو هامون

Ба ҳар ҷокрдӣ аз он пуштаи ҳамвор

به هر جاکردی از آن پشته هموار

Ба дил гуфтӣ чу ӣнҷои по наад ёр

به دل گفتی چو اینجا پا نهد یار

Адаб набӯд ба нӯки теша судан

ادب نبود به نوک تیشه سودن

Чунин дар ошиқии ноаҳл бӯдан

چنین در عاشقی نااهل بودن

Намӯдӣ он баланду пасти яксон

نمودی آن بلند و پست یکسان

Гуҳӣ бо нохун ва гоҳе ба мижгон

گهی با ناخن و گاهی به مژگان

Ба ҳар сӯрат ки бастӣ зон ҷафои кор

به هر صورت که بستی زان جفا کار

Ба дил гуфтӣ куҷои ину куҷои ёр

به دل گفتی کجا این و کجا یار

Стрдӣ дар дами он нақшӣ ки бастӣ

ستردی در دم آن نقشی که بستی

Пас онгаҳ дасти хеш аз тешаи хстӣ

پس آنگه دست خویش از تیشه خستی

Бигуфтӣ кин сазои ончунон даст

بگفتی کاین سزای آنچنان دست

Ки нақш инчунин густох бишикаст

که نقش اینچنین گستاخ بشکست

Ба рӯзу шаб на хӯрдаш буд ва на хуфт

به روز و شب نه خوردش بود و نه خفت

Ба хеш аз васли ёр афсона ме гуфт

به خویش از وصل یار افسانه می‌گفت

Ба дил гуфтӣ ки эй минои пари хӯн

به دل گفتی که ای مینای پر خون

Мадаи икчнди хӯн аз дидаи берун

مده یکچند خون از دیده بیرون

Ки он хунхора чун ояд ба пешат

که آن خونخواره چون آید به پیشت

Наёяд шармӣ аз меҳмони хешат

نیاید شرمی از مهمان خویشت

Бигуфтӣ синаро зини пеши мгдоз

بگفتی سینه را زین پیش مگداز

Ту низ аз тоби дил май сӯз ва май соз

تو نیز از تاب دل می‌سوز و می‌ساز

Ки чун нӯшади зи хӯни дили шаробӣ

که چون نوشد ز خون دل شرابی

Муҳайёсозӣ аз баҳраши кабобӣ

مهیا سازی از بهرش کبابی

Бигуфтӣ дидаро к-эии абри хӯни бор

بگفتی دیده را کای ابر خون بار

зи сайли хӯн чаҳ май бандии раҳи ёр

ز سیل خون چه می‌بندی ره یار

Басаст ин ҷӯии хӯни пайваста рондан

بس است این جوی خون پیوسته راندن

Ки натавон бррҳши обӣ фишондан

که نتوان بررهش آبی فشاندن

Ба ғам гуфтӣ ки эй ҳмхўобаҳи дил

به غم گفتی که ای همخوابهٔ دل

Буруни каши рахт аз вайронаи дил

برون کش رخت از ویرانهٔ دل

Ки чун он ганҷи хӯбӣ дар барояд

که چون آن گنج خوبی در برآید

Чу ҷони ҷояш ба ғайр дил нишоед

چو جان جایش به غیر دل نشاید

Ба афғон гуфт ъушрати соз ӯ бош

به افغان گفت عشرت ساز او باش

Ба сар мегуфт по андоз ӯ бош

به سر می‌گفت پا انداز او باش

з худ пардохтӣ зон пас ба гардун

ز خود پرداختی زان پس به گردون

Ки эй аз даври ту дар соғарами хӯн

که ای از دور تو در ساغرم خون

зи ту эй бесутуни дил гарчи хӯн аст

ز تو ای بیستون دل گرچه خون است

Фузунтар сахтем аз бесутун аст

فزونتر سختیم از بیستون است

Чу меҳмонӣ ба нузҳатгоҳи ширин

چو مهمانی به نزهتگاه شیرین

Марои пайвастаи талхи тести ширин

مرا پیوسته تلخ تست شیرین

Чаҳ бошад каз дар ёрӣ дар ое

چه باشد کز در یاری در آیی

Маро дар ошиқии ёрии намое

مرا در عاشقی یاری نمایی

Намое рӯй гулгунро бад-ӣни сӯй

نمایی روی گلگون را بدین سوی

Ки тоглгўни намоям аз самаш рӯй

که تاگلگون نمایم از سمش روی

Валикин донамат кин ҳади надорӣ

ولیکن دانمت کاین حد نداری

Ки ӯро мўкшони сӯии ман оре

که او را موکشان سوی من آری

Ки донам хотири ширин ғаюр аст

که دانم خاطر شیرین غیور است

Сараш аз чанбари ҳукми ту давр аст

سرش از چنبر حکم تو دور است

Чу ширини ҳалқаи гесуи кушояд

چو شیرین حلقهٔ گیسو گشاید

Чу ман сад чун тўош дар чанбар ояд

چو من سد چون تواش در چنبر آید

Вазони пас бо хаёл дӯст гуфтӣ

وزان پس با خیال دوست گفتی

Ба худ гуфтӣ зи худ посухи шнФтӣ

به خود گفتی ز خود پاسخ شنفتی

Ки ёрои ҳам ту аз меҳнат Раҳонам

که یارا هم تو از محنت رهانم

Ки кории брнёиди зин ва онам

که کاری برنیاید زین و آنم

Ту ёрӣ кун ки гардун бар хилоф аст

تو یاری کن که گردون بر خلاف است

Ту боман рости шӯи ков бар газоф аст

تو بامن راست شو کاو بر گزاف است

Вагар гардуни мувофиқ бо ман ояд

وگر گردون موافق با من آید

Ту чун бандии дарӣ ӯ чун кушояд

تو چون بندی دری او چون گشاید

Нигоро аз раҳи бедоди бози ой

نگارا از ره بیداد باز آی

Бидиҳ дод ман ва бар ман бибахшоӣ

بده داد من و بر من ببخشای

Макун озод аз домами худо ро

مکن آزاد از دامم خدا را

Валикин бо ман бедили мудоро

ولیکن با من بیدل مدارا

з даврӣ бошудам зон носабурӣ

ز دوری باشدم زان ناصبوری

Ки аз ёди ту даври уфтами зи даврӣ

که از یاد تو دور افتم ز دوری

Гар аз даврӣ фаромӯшам насозӣ

گر از دوری فراموشم نسازی

Ман ва бо дарди даврии ҷони гудозӣ

من و با درد دوری جان گدازی

Нахуст аз марг май ҷустами карона

نخست از مرگ می‌جستم کرانه

Ки то даврӣ науфтад дар миёна

که تا دوری نیفتد در میانه

Чу май байнами ғаматро ҷовдонӣ

چو می‌بینم غمت را جاودانی

Кунун маргам бааст аз зиндагонӣ

کنون مرگم به است از زندگانی

Гумони ин буд кони зулфи дарозам

گمان این بود کان زلف درازم

Ҳамин ҷои доми густардаи сети бозам

همین جا دام گسترده‌ست بازم

Кунун чун байнами он зулфи диловез

کنون چون بینم آن زلف دلاویز

Кашида дар раҳи дил то адам низ

کشیده در ره دل تا عدم نیز

Марон эй дӯст аз ин пас зи пешам

مران ای دوست از این پس ز پیشم

Замонии роҳи даҳ дар васли хешам

زمانی راه ده در وصل خویشم

Нахоҳам иззатии зини қурбат аз ту

نخواهم عزتی زین قربت از تو

Ки хорӣ аз манасту иззат аз ту

که خواری از من است و عزت از تو

Надонам фарқи иззатро зи хорӣ

ندانم فرق عزت را ز خواری

Ки ишқам карда ин омӯзгорӣ

که عشقم کرده این آموزگاری

Вале ишқат ба лаб оварда ҷонам

ولی عشقت به لب آورده جانم

Ҳмихўоҳм ки бар поят фишонам

همیخواهم که بر پایت فشانم