Шунидам оқилии гуфто ба маҷнӯн

شنیدم عاقلی گفتا به مجنون

Ки брхўди ишқро бастӣ ба афсун

که برخود عشق را بستی به افسون

Ки ошиқ лоғарасту зарду дилтанг

که عاشق لاغر است و زرد و دلتنگ

Турои тан фарбеҳасту чеҳраи гулранг

ترا تن فربه است و چهره گلرنگ

Ҷавобаш дод он дилдодаи ишқ

جوابش داد آن دلدادهٔ عشق

Ба ғарқоби фанои афтодаи ишқ

به غرقاب فنا افتادهٔ عشق

Ки бинии ҳркҷои ранҷури ошиқ

که بینی هرکجا رنجور عاشق

Набошад ишқ бо табъаши мувофиқ

نباشد عشق با طبعش موافق

Марои ин ошиқии дилкаши фитодаи сет

مرا این عاشقی دلکش فتاده‌ست

Муҳаббат бо мазоҳими хуши фитодаи сет

محبت با مزاحم خوش فتاده‌ست

Ба табъи оташини нохуши намояд

به طبع آتشین ناخوش نماید

Ки ишқ обаст агар оташи намояд

که عشق آبست اگر آتش نماید

Чу ман дар ошиқӣ чун хоки пастам

چو من در عاشقی چون خاک پستم

Куҷо аз об ишқ ояд шикастам

کجا از آب عشق آید شکستم

Агар чеҳрам чу гули бинӣ чаҳ бок аст

اگر چهرم چو گل بینی چه باک است

Набинӣ косли гул аз об ва хок аст

نبینی کاصل گل از آب و خاک است

Ту низ эй дар хумор аз бодаи ишқ

تو نیز ای در خمار از بادهٔ عشق

Мизоҷ хеш кун омодаи ишқ

مزاج خویش کن آماده عشق

Ки чун ишқи гиромӣ сархуш уфтад

که چون عشق گرامی سرخوش افتد

Ба табъати саркашӣҳояш хуш уфтад

به طبعت سرکشیهایش خوش افتد

Суханро токунӯн пероя эй буд

سخن را تاکنون پیرایه‌ای بود

Ки бо соҳиби сухани сармоя эй буд

که با صاحب سخن سرمایه‌ای بود

Аз он гуфтори ширини мисрўдм

از آن گفتار شیرین میسرودم

Казон лабҳои ширин май шунӯдам

کزان لبهای شیرین می‌شنودم

Кунун май боядам хомӯш бинишаст

کنون می‌بایدم خاموش بنشست

Ки дилдорами лаб аз гуфтор барбаст

که دلدارم لب از گفتار بربست

Ва гар гӯям ҳам аз худ боз гӯям

و گر گویم هم از خود باز گویم

Ҳадис аз толеъ носоз гӯям

حدیث از طالع ناساز گویم

з дилбар гӯяму носозгориш

ز دلبر گویم و ناسازگاریش

Ҳам аз дил гӯяму афғону зоряш

هم از دل گویم و افغان و زاریش

з ҷонон гӯяму пайванди сусташ

ز جانان گویم و پیوند سستش

Ҳам аз дил гӯяму аҳди дурусташ

هم از دل گویم و عهد درستش

Ки дидаи сет инчунин ёри ҷФокиш

که دیده‌ست اینچنین یار جفاکیش

Ҷафоӣ ӯ ҳама бо бедили хеш

جفای او همه با بیدل خویش

Ки дидаи сет инчунин моҳи дили озор

که دیده‌ست اینچنین ماه دل آزار

Ситез ӯ ҳама бо ошиқи зор

ستیز او همه با عاشق زار

Бурид аз халқи пайвандам ба якбор

برید از خلق پیوندم به یکبار

Ки ҷои масти дил бо ғайр магузор

که جای مست دل با غیر مگذار

Чу дил холӣ шуд аз ҳар хешу пайванд

چو دل خالی شد از هر خویش و پیوند

Бигуфто ҳам ту рахт хеш барбанд

بگفتا هم تو رخت خویش بربند

Ки ман хуш дорам аз танҳо нишинӣ

که من خوش دارم از تنها نشینی

Ки танҳо бошам андари нозанинӣ

که تنها باشم اندر نازنینی

Фиреб ӯ зи хеш овораам сохт

فریب او ز خویش آواره ام ساخت

Чунин бехонимон бечораам сохт

چنین بی خانمان بیچاره‌ام ساخت

Кунун бо ҳар ки байнам созгор аст

کنون با هر که بینم سازگار است

зи пайванди маниш нангаст ва ор аст

ز پیوند منش ننگ است و عار است

Чу гул бо ҳар хасу хорӣ қарин аст

چو گل با هر خس و خاری قرین است

Чу бо ман мерасад хилват нишин аст

چو با من می‌رسد خلوت نشین است

Ба ман сардаст ва бо душман ба ҷӯш аст

به من سرد است و با دشمن به جوش است

Бова дар гуфтугӯ , бо ман хамӯш аст

باو در گفتگو، با من خموش است

Наме пурсади зи шабҳои дарозам

نمی‌پرسد ز شبهای درازم

намебинад ба андӯҳу гудозам

نمی‌بیند به اندوه و گدازم

намегуяд асирии доштами кӯ

نمی‌گوید اسیری داشتم کو

Ба ҳурмони дастгирии доштами кӯ

به حرمان دستگیری داشتم کو

Напурсад то з ман бинад хабар нест

نپرسد تا ز من بیند خبر نیست

Наҷуед то з ман ёбад асар нест

نجوید تا ز من یابد اثر نیست

Набинад то бибинад ғарқи хӯнам

نبیند تا ببیند غرق خونم

Нагӯяд то бигӯям бе ту чунам

نگوید تا بگویم بی تو چونم

Нахонд то бихонам шарҳи ҳиҷрон

نخواند تا بخوانم شرح هجران

Наёяд то занами дасташ ба домон

نیاید تا زنم دستش به دامان

На чун минои даройад дар канорам

نه چون مینا درآید در کنارم

На чун соғар кунад дафъи хуморам

نه چون ساغر کند دفع خمارم

На чун чангами навозад то хурӯшам

نه چون چنگم نوازد تا خروشم

На чун барбати хурӯшад то Биҷӯшам

نه چون بربط خروشد تا بجوشم

Лабаши брлб на то чун не бинолам

لبش برلب نه تا چون نی بنالم

зи андӯҳу фироқ вай бинолам

ز اندوه و فراق وی بنالم

На дастӣ то ки хор аз по дар орм

نه دستی تا که خار از پا در آرم

На пое то раҳ кӯяш сипорам

نه پایی تا ره کویش سپارم

На динӣ то бова дар банд бошам

نه دینی تا باو در بند باشم

Дамӣ аз тоъатӣ хурсанд бошам

دمی از طاعتی خرسند باشم

Кунун ин бедилу дайнам ки бинӣ

کنون این بی دل و دینم که بینی

Ҳикояти мухтасари инам ки бинӣ

حکایت مختصر اینم که بینی

Аҷабтар онкигар ғайрат гузорад

عجب تر آنکه گر غیرت گذارد

Ки дили шарҳии з ҷавраш баршуморад

که دل شرحی ز جورش برشمارد

зи бими ранҷиши он табъи саркаш

ز بیم رنجش آن طبع سرکش

Занам аз дил ба калаку дафтари оташ

زنم از دل به کلک و دفتر آتش

Ҳамон беҳтар ки боз афсона хонам

همان بهتر که باز افسانه خوانم

зи ҳоли худ сухан дар пардаи ронам

ز حال خود سخن در پرده رانم

Биёи соқӣ аз он саҳбои дилкаш

بیا ساقی از آن صهبای دلکش

Бизан обӣ бар ин ҷони пуроташ

بزن آبی بر این جان پرآتش

Ки табъи оташин чун хуш фурӯзад

که طبع آتشین چون خوش فروزد

Мабодо дар ҷаҳон оташ фурӯзад

مبادا در جهان آتش فروزد

Шаробии даҳ чу рӯй хуррами дӯст

شرابی ده چو روی خرم دوست

Ба дили шодии Фзо яъне ғами дӯст

به دل شادی فزا یعنی غم دوست