Ки аз мо офарин бар он худованд

که از ما آفرین بر آن خداوند

Ки набад дар худовандяш монанд

که نبد در خداوندیش مانند

Худовандӣ ки ҳаст оварад аз нест

خداوندی که هست آورد از نیست

Ҷуз ӯ аз нест ҳастовар , дигар кист

جز او از نیست هست آور، دگر کیست

Сипеҳр аз ваии баланду хок аз ӯ паст

سپهر از وی بلند و خاک از او پست

Баланду пастро ӯ мекунад ҳаст

بلند و پست را او می‌کند هست

Якеро табъ отшнок дода сет

یکی را طبع آتشناک داده‌ست

Якеро масканат чун хок дода сет

یکی را مسکنت چون خاک داده‌ست

Якеро бор на карду қавии даст

یکی را بار نه کرد و قوی دست

Якеро боркаш фармуду пои баст

یکی را بارکش فرمود و پا بست

Якеро гуфт рӯи оташ бар афрӯз

یکی را گفت رو آتش بر افروز

Якеро гуфт чун хошок май сӯз

یکی را گفت چون خاشاک می‌سوز

Якеро тӯтии шаҳд ва шукр кард

یکی را توتی شهد و شکر کرد

Якеро қӯти дили хӯн ҷигар кард

یکی را قوت دل خون جگر کرد

Ба хусрав дод мағрурӣ ки ме тоз

به خسرو داد مغروری که می‌تاز

Ба ширин дод мискинӣ ки май соз

به شیرین داد مسکینی که می‌ساز

Ба хусрав ҳар чаҳ хоҳӣ гуфт мегӯй

به خسرو هر چه خواهی گفت میگوی

Ба ширин ҳар чаҳ ҷӯяд гуфт меҷӯй

به شیرین هر چه جوید گفت میجوی

Карами густари хдиўо , срФрозо

کرم گستر خدیوا، سرفرازا

Адолати пурваро , мискини нўозо

عدالت پرورا، مسکین نوازا

Зиҳӣ ҳар ком аз ахтари ҷустаи дида

زهی هر کام از اختر جسته دیده

Шукрро рому ширинро рамида

شکر را رام و شیرین را رمیده

Расед он нома яъне ханҷари тез

رسید آن نامه یعنی خنجر تیز

Расед он нома яъне теғи хӯни рез

رسید آن نامه یعنی تیغ خون ریز

Равон афрӯхт аммо ҳамчуи озар

روان افروخت اما همچو آذر

Ҷигари пурвирди лекини ҳамчуи ханҷар

جگر پرورد لیکن همچو خنجر

Намӯд он новаки заҳр об дода

نمود آن ناوک زهر آب داده

Ба дил аз ончӣ май ҷустии зиёда

به دل از آنچه می‌جستی زیاده

Асари чандон ки май ҷӯии фузун тар

اثر چندان که می‌جویی فزون‌تر

Ҷигари чандон ки хоҳии ғарқи хӯн тар

جگر چندان که خواهی غرق خون‌تر

з бе инсофии шоҳам ба фарёд

ز بی‌انصافی شاهم به فریاد

Казин сони бастаи ширинро ба Фарҳод

کزین سان بسته شیرین را به فرهاد

зи бими он шаҳами дртҳмти афканд

ز بیم آن شهم درتهمت افکند

Ки бар шукр занад лаълам шукр ханд

که بر شکر زند لعلم شکر خند

Задӣ таънам кигар мискини навозӣ

زدی طعنم که گر مسکین نوازی

Чаро бо бедилӣ чун ман насозӣ

چرا با بی دلی چون من نسازی

Ту шоҳӣ подшоҳон арҷманданд

تو شاهی پادشاهان ارجمندند

Ниёзи ишқи брхўд чун писанданд

نیاز عشق برخود چون پسندند

Ту нозуки табъу ширини оташини хуй

تو نازک طبع و شیرین آتشین خوی

Ба ҳам кӣ сар кунанд он табъ ва ин хуй

به هم کی سر کنند آن طبع و این خوی

Ба як талхӣ ки аз ширин чашидӣ

به یک تلخی که از شیرین چشیدی

Ба дарди худ зи шукр чора дидӣ

به درد خود ز شکر چاره دیدی

Турои ҷузи Комронӣ ху набошад

ترا جز کامرانی خو نباشد

Чу шукр ҳаст гӯ ширин набошад

چو شکر هست گو شیرین نباشد

Чаро талхии зи ширин боядат барад

چرا تلخی ز شیرین بایدت برد

Чу ширинии зи шукр метавон хӯрд

چو شیرینی ز شکر می‌توان خورد

Дигар фармуд шаҳ каз рашки шукр

دگر فرمود شه کز رشک شکر

Чу ширин доштӣ ҷонӣ бар озар

چو شیرین داشتی جانی بر آذر

Чаро бад ном кардӣ хештан ро

چرا بد نام کردی خویشتن را

Ба ёрӣ бар гузидӣ кӯҳкан ро

به یاری بر گزیدی کوهکن را

Шукри давр аз ту чандоне надорад

شکر دور از تو چندانی ندارد

Ки ширинаш ба инсонии шуморад

که شیرینش به انسانی شمارد

Чаҳ ҷои он ки бе инсофии орм

چه جای آن که بی انصافی آرم

Чунин ҳам санги мардонаши шуморам

چنین هم سنگ مردانش شمارم

Ту низ эй шаҳ ба бади касро макун ёд

تو نیز ای شه به بد کس را مکن یاد

Меало хешро дар таъни Фарҳод

میالا خویش را در طعن فرهاد

Мубини нодидаи мардумро ба хорӣ

مبین نادیده مردم را به خواری

Ки давраст аз тариқи шаҳриёрӣ

که دور است از طریق شهریاری

Чаҳ карт бо гадои гӯша гирӣ

چه کارت با گدای گوشه‌گیری

Стмкши хастае , зорӣ , фақирӣ

ستمکش خسته‌ای، زاری، فقیری

Асири меҳнати дарди ҷаҳонӣ

اسیر محنت درد جهانی

Балои осмониро нишоне

بلای آسمانی را نشانی

зи сахтӣҳои даврони хӯрдаи найранг

ز سختیهای دوران خورده نیرنگ

Фитодаи кор ӯ бо тешау санг

فتاده کار او با تیشه و سنگ

Ба даст оварда бо сади гӯнаи ташвиш

به دست آورده با سد گونه تشویش

Лаби ноне ба зӯри бозуии хеш

لب نانی به زور بازوی خویش

На ҷустаи хотираши дилҷӯеи кас

نه جسته خاطرش دلجویی کس

На андар гуфтааш бадгӯии кас

نه اندر گفته‌اش بدگویی کس

Қарори заҳмат мо дода бар хеш

قرار زحمت ما داده بر خویش

Агар бигузорадаши таъни бади андеш

اگر بگذاردش طعن بد اندیش

зи сахтӣҳои сангин нест озор

ز سختیهای سنگین نیست آزار

Магар аз сахти гӯйӣҳои ағёр

مگر از سخت گوییهای اغیار

Магар бо ҳар ки фармоед касе кор

مگر با هر که فرماید کسی کار

Наоне бо ваяш гармаст бозор

نهانی با ویش گرم است بازار

Магар аз корфармогар ба муздур

مگر از کارفرما گر به مزدور

Равад Лутфии з тӯҳмат нест маъзӯр

رود لطفی ز تهمت نیست معذور

Агар чаҳ бо касе корӣ надорам

اگر چه با کسی کاری ندارم

Ки бар нокарда савгандӣ биорам

که بر ناکرده سوگندی بیارم

Валикини зи ончӣ дар макнун шоҳ аст

ولیکن ز آنچه در مکنون شاه است

Худо донад ки ширин бегуноҳ аст

خدا داند که شیرین بی‌گناه است

Марои машмӯли тӯҳматсозӣ ин шоҳ

مرا مشمول تهمت سازی این شاه

Ки бо ағёри пардозӣ ба дилхоҳ

که با اغیار پردازی به دلخواه

Магар бетӯҳмат озодӣ наёбӣ

مگر بی تهمت آزادی نیابی

Дилӣ но карда хӯн шодӣ наёбӣ

دلی نا کرده خون شادی نیابی

Магар то заҳр дар комӣ нарезӣ

مگر تا زهر در کامی نریزی

Ба ъушрати бода дар ҷомӣ нарезӣ

به عشرت باده در جامی نریزی

Вагар афсӯси ширини хӯрда будӣ

و گر افسوس شیرین خورده بودی

Ғами номӯси ширини хӯрда будӣ

غم ناموس شیرین خورده بودی

Макун шоҳо махӯр афсӯси ширин

مکن شاها مخور افسوس شیرین

МФрмои талх бар худ айши ширин

مفرما تلخ بر خود عیش شیرین

Махӯр чандини ғам ширин набояд

مخور چندین غم شیرین نباید

Ки дръиши ту нақсоне дар ояд

که درعیش تو نقصانی در آید

Турои пурвои ширин ӣнқадар нест

ترا پروای شیرین اینقدر نیست

Аз инҳо ҷузи таманноӣ шукр нест

از اینها جز تمنای شکر نیست

Чаҳ бар ман тарсии азбдномӣ эй шоҳ

چه بر من ترسی ازبدنامی ای شاه

Казин раҳи дигаронро додае роҳ

کزین ره دیگران را داده‌ای راه

зи расвоӣ касеро кӣ газанд аст

ز رسوایی کسی را کی گزند است

Чу табъи шаҳи чунин расво писанд аст

چو طبع شه چنین رسوا پسند است

Чаро расвои худро наҷӯям

چرا رسوایی خود را نجویم

Ки пеш шаҳ фазояд обрӯем

که پیش شه فزاید آبرویم

Мгрнаҳи дигаронро ин ҳунар буд

مگرنه دیگران را این هنر بود

Ки ҳар дами обрӯашони бештар буд

که هر دم آبروشان بیشتر بود

Марои домони биҳамдиллоҳ пок аст

مرا دامان بحمدالله پاک است

зи ҳарфи айби ҷўёнм чаҳ бок аст

ز حرف عیب جویانم چه باک است

зи хусрави беҳтарии андари ҷаҳони кӯ

ز خسرو بهتری اندر جهان کو

зи ман комӣ ки дидӣ боз баргӯ

ز من کامی که دیدی باز برگو

Чаҳ афсунҳои ширини кори барадӣ

چه افسونهای شیرین کار بردی

Ки аз ҳалвоӣ ширинам нахурдӣ

که از حلوای شیرینم نخوردی

Чу роҳи дил назд афсуни шоҳам

چو راه دل نزد افسون شاهم

Ки хоҳад бурдан аз афсуни зи роҳам

که خواهد بردن از افسون ز راهم

Агар ширини зи афсуни нарми гаштӣ

اگر شیرین ز افسون نرم گشتی

Куҷои бозори шукри гарми гаштӣ

کجا بازار شکر گرم گشتی

Агар гаштии зи домони оташами тез

اگر گشتی ز دامان آتشم تیز

зи ман кӣ сарди гаштии меҳри парвиз

ز من کی سرد گشتی مهر پرویز

Агар дрмни ҳавасро роҳ будӣ

اگر درمن هوس را راه بودی

Камина шукр гӯям шоҳ будӣ

کمینه شکر گویم شاه بودی

Ҳавас душман шудам рӯзами сияҳи гашт

هوس دشمن شدم روزم سیه گشت

Вафои ҷустами чунин кории табаи гашт

وفا جستم چنین کاری تبه گشت

Фиреб ҳар ҳўснокӣ бихӯрадам

فریب هر هوسناکی بخوردم

Ки хусрав аз ҳўснокони шимурдам

که خسرو از هوسناکان شمردم

Ту худро поси дор аз ҳарфи бдгў

تو خود را پاس دار از حرف بدگو

Чу худ беҳтар шудӣ дармони ман ҷӯ

چو خود بهتر شدی درمان من جو

Чу хуш бо ёр гуфт он ринди сармаст

چو خوش با یار گفت آن رند سرمست

Ки аз мастӣ фитод ва шиша бишикаст

که از مستی فتاد و شیشه بشکست

Ки чун ман роҳи рӯ то худ науфтӣ

که چون من راه رو تا خود نیفتی

Бидон монад насиҳатҳо ки гуфтӣ

بدان ماند نصیحتها که گفتی

зи кори нома чун пардохт хома

ز کار نامه چون پرداخت خامه

Смнбр меҳр зад бар пушти нома

سمنبر مهر زد بر پشت نامه

Ба пайк шоҳ дод ва гуфт бархез

به پیک شاه داد و گفت برخیز

Синон бар тӯҳфаи ҷои новаки тез

سنان بر تحفه جای ناوک تیز

Забонӣ гуфт бо парвиз бар гӯй

زبانی‌گفت با پرویز بر گوی

Ки ин озурдаро озор кам ҷӯй

که این آزرده را آزار کم جوی

Мазан теғи онкиро тираст бар дил

مزن تیغ آنکه را تیر است بر دل

Манеҳ бори онкиро бораст дар дил

منه بار آنکه را بار است در دل

Ҷафо бо ин дили ношод кам кун

جفا با این دل ناشاد کم کن

Чу аз чашмам фикандӣ ёд кам кун

چو از چشمم فکندی یاد کم کن

Турои айшии хуш ва рӯзӣаст фирӯз

ترا عیشی خوش و روزیست فیروز

Чаҳ мехоҳӣ аз ин ҷон ғам андӯз

چه میخواهی از این جان غم اندوز

Ту рӯзу шаб ба айшу Комронӣ

تو روز و شب به عیش و کامرانی

зи шабҳои сияҳи рӯзон чаҳ доне

ز شبهای سیه روزان چه دانی

Ба шукри онкии дории ҷони хуррам

به شکر آنکه داری جان خرم

Маранҷон хастаи ҷониро ба ҳрдм

مرنجان خسته جانی را به هردم

На он ширин буд ширин ки дидӣ

نه آن شیرین بود شیرین که دیدی

Кигар кӯҳ бало дидӣ кашидӣ

که گر کوه بلا دیدی کشیدی

Кунун сахтии чунон аз кораши афканд

کنون سختی چنان از کارش افکند

Ки коҳиш май намояди кӯҳи алванд

که کاهش می‌نماید کوه الوند

Вази он пас кард гулгунро сабки хез

وز آن پس کرد گلگون را سبک خیز

Ба кӯҳи бесутун бар рағми парвиз

به کوه بیستون بر رغم پرویز

Ҳаме рафтӣ ва бо худ роз гуфтӣ

همی رفتی و با خود راز گفتی

Ғаму дарди гузашта боз гуфтӣ

غم و درد گذشته باز گفتی

Ба дил гуфтӣ ки эй савдои гирифта

به دل گفتی که ای سودا گرفته

Ман аз дастати раҳи саҳрои гирифта

من از دستت ره صحرا گرفته

Ба чандин меҳнатам кардӣ гирифтор

به چندین محنتم کردی گرفتار

намедонам дилӣ ё хасми хӯни хор

نمی‌دانم دلی یا خصم خون خوار

Ба хоки тирагар хоҳӣ нишастам

به خاک تیره گر خواهی نشستم

Дигар аҳди ҳавои хоҳони шикастам

دگر عهد هوا خواهان شکستم

Гарм бо дарди ҳамдами хоҳӣ инак

گرم با درد همدم خواهی اینک

Гарми расвои олами хоҳӣ инак

گرم رسوای عالم خواهی اینک

Фузунтар шуд ҷунунами зи ончии хоҳӣ

فزونتر شد جنونم ز آنچه خواهی

Ба расвои фузунами зи ончии хоҳӣ

به رسوایی فزونم ز آنچه خواهی

Буруни мушкил барам ҷон аз чунин дил

برون مشکل برم جان از چنین دل

Ба андари синаи пайкон аз чунин дил

به اندر سینه پیکان از چنین دل

Танурӣ бошаду ахтари дарунаш

تنوری باشد و اختر درونش

Ба аз сина ва ин дил дар дарунаш

به از سینه و این دل در درونش

Чаҳ андари хонаи сади хасмам ба кӣна

چه اندر خانه سد خصمم به کینه

Чаҳ ин дилро нигаҳ дорам ба сина

چه این دل را نگه دارم به سینه

Фитодам то паии дили хори гаштам

فتادم تا پی دل خوار گشتم

Шудам то ёри дил бе ёри гаштам

شدم تا یار دل بی یار گشتم

зи шаҳру ошноёни даврам аз дил

ز شهر و آشنایان دورم از دل

Ба ҷони зор ва ба тани ранҷурам аз дил

به جان زار و به تن رنجورم از دل

Бутӣ будам зи сар то пои длоро

بتی بودم ز سر تا پا دلارا

Чунон гаштам ки нашиносам сар аз по

چنان گشتم که نشناسم سر از پا

зи гесуи доштами занҷири шерон

ز گیسو داشتم زنجیر شیران

Ба занҷири аўФтодм чун асирон

به زنجیر اوفتادم چون اسیران

Ҳар он ханҷар ки аз мижгон кашидам

هر آن خنجر که از مژگان کشیدم

Ба ман бар гашту заҳр ӯ чашидам

به من بر گشت و زهر او چشیدم

Каманди зулфи баҳр сайд будам

کمند زلف بهر صید بودم

Чу дидам хештан дар қайд будам

چو دیدم خویشتن در قید بودم

Лабами коби ҳаёт хештан дошт

لبم کآب حیات خویشتن داشت

Барои хеши марг ҷовдон дошт

برای خویش مرگ جاودان داشت

Ба наргиси ҷодуӣ таълим кардам

به نرگس جادویی تعلیم کردم

Ба ҷодӯи хешро таслим кардам

به جادو خویش را تسلیم کردم

Фурӯзон буд чеҳри оташинам

فروزان بود چهر آتشینم

Надонистам ки дар оташ нишинам

ندانستم که در آتش نشینم

Чу шамшерами бади абрӯии хамида

چو شمشیرم بد ابروی خمیده

Кунун шамшер бар рӯем кашида

کنون شمشیر بر رویم کشیده

Дили сангин ки бад дар синаи ман

دل سنگین که بد در سینهٔ من

Кунун сангӣ буд бар синаи ман

کنون سنگی بود بر سینهٔ من

Марои чоҳӣ ки бади зеби занхдон

مرا چاهی که بد زیب زنخدان

Дар он чоҳам кунун чун моҳи канъон

در آن چاهم کنون چون ماه کنعان

Вази он оташ ки хуй ман барафрӯхт

وز آن آتش که خوی من برافروخت

Марои худ хирмани сабру сукӯни сӯхт

مرا خود خرمن صبر و سکون سوخت

Бало будам чу болои минмўдм

بلا بودم چو بالا مینمودم

Вале охири балоӣ хеш будам

ولی آخر بلای خویش بودم

зи наздикони якеро хонд наздик

ز نزدیکان یکی را خواند نزدیک

Каз ӯ афрӯхтӣ шабҳои торик

کز او افروختی شبهای تاریک

Бигуфт ва кард чеҳр аз ашки хӯн тар

بگفت و کرد چهر از اشک خون تر

Ки аз ширин касе бинии забун тар

که از شیرین کسی بینی زبون تر

Ба хории бастаи дили нодидаи хорӣ

به خواری بسته دل نادیده خواری

Ба ёри бастаи дили нодидаи ёрӣ

به یار بسته دل نادیده یاری

Ба ҳаддии сохт хорӣ бо мизоҷаш

به حدی ساخت خواری با مزاجش

Ки бар маргаст пиндории алоҷаш

که بر مرگ است پنداری علاجش

Чунон хасмӣ буд бо ҷони хешаш

چنان خصمی بود با جان خویشش

Ки гӯйӣ нест ҷони хасмии сети пешаш

که گویی نیست جان خصمی‌ست پیشش

Чу сӯзад беш роҳат беш дорад

چو سوزد بیش راحت بیش دارد

Магари котши парастӣ кеш дорад

مگر کآتش‌پرستی کیش دارد

Марои бинӣ ки чун сахтаст ҷонам

مرا بینی که چون سخت است جانم

Адуии хешу нанги хонадонам

عدوی خویش و ننگ خاندانم

Ба худ хасмии зи душман беш кардам

به خود خصمی ز دشمن بیش کردم

Ки карда сети онкии ман бо хеш кардам

که کرده‌ست آنکه من با خویش کردم

Кас аз зулмот ҷӯяд меҳри тобон

کس از ظلمات جوید مهر تابان

Кас аз шамшери нӯшади оби ҳайвон

کس از شمشیر نوشد آب حیوان

Ғаззолии кови висол шер ҷӯяд

غزالی کاو وصال شیر جوید

Нахуст аз ҷони ширин даст шавед

نخست از جان شیرین دست شوید

Тамаъ бастан ба каси вонгаҳ ба парвиз

طمع بستن به کس وانگه به پرویز

Буд плҳў задан бар ханҷари тез

بود پلهو زدن بر خنجر تیز

Вафо ҷустани зи каси вонгаҳ ба хусрав

وفا جستن ز کس وانگه به خسرو

Буд умри гузашта ҷустан аз нав

بود عمر گذشته جستن از نو

Ба ёдаши сина бар ханҷари ниҳодам

به یادش سینه بر خنجر نهادم

Ки по наниҳод бар хорӣ ба ёдам

که پا ننهاد بر خاری به یادم

Ба номаш заҳрҳо нӯшед комам

به نامش زهرها نوشید کامم

Ки дар комаш нашуд ҷомӣ ба номам

که در کامش نشد جامی به نامم

Вафодорӣ бар парвиз нанг аст

وفاداری بر پرویز ننگ است

Буд як ранг бо ҳаркас дўрнг аст

بود یک رنگ با هرکس دورنگ است

Ҳавасро дар буриш қадре тамом аст

هوس را در برش قدری تمام است

Аз он хасмяш бо ҳар никном аст

از آن خصمیش با هر نیکنام است

Тамаъ донад ба хӯни худ вафо ро

طمع داند به خون خود وفا را

Туфайлии номи бунаади ошно ро

طفیلی نام بنهد آشنا را

Ба мискинӣ касе коед ба кӯяш

به مسکینی کسی کاید به کویش

Чу мискинон назар дорад ба рӯйиш

چو مسکینان نظر دارد به رویش

Гузаштам дар раҳаш аз шаҳриёрӣ

گذشتم در رهش از شهریاری

Чаро ӯ бингарад бар ман ба хорӣ

چرا او بنگرد بر من به خواری

Чу оем ман ба пои худ зи армн

چو آیم من به پای خود ز ارمن

Аз ин афзӯн сазовораст брмн

از این افزون سزاوار است برمن

Бибаст аз дигаронам чашми умед

ببست از دیگرانم چشم امید

Ба чашми дигаронам кош ме дид

به چشم دیگرانم کاش می‌دید

Маро донад парасторӣ ба даргоҳ

مرا داند پرستاری به درگاه

Ки бо ман ишқ май варзад ба дилхоҳ

که با من عشق می‌ورزد به دلخواه

Гар аз чашми бузургии дида бар хеш

گر از چشم بزرگی دیده بر خویش

Аз ӯ кам нестам гар нестам беш

از او کم نیستم گر نیستم بیش

Аз он бигузар ки дар армни амирам

از آن بگذر که در ارمن امیرم

Ба малики дилбарии соҳиби сарирам

به ملک دلبری صاحب سریرم

Агар фари ҷҳондорӣ сет дорам

اگر فر جهانداری‌ست دارم

Вагар фарҳанги дилдорӣ сет дорам

وگر فرهنگ دلداری‌ست دارم

Чаҳ шуд каз сари такаббур давр дорам

چه شد کز سر تکبر دور دارم

Тараҳҳум бо дилӣ ранҷур дорам

ترحم با دلی رنجور دارم

Ба худ гуфтам кигар хусрав амир аст

به خود گفتم که گر خسرو امیر است

Чу доғ ошиқӣ дорад фақир аст

چو داغ عاشقی دارد فقیر است

Ҳама аҷзасту мискинии сети хеш

همه عجز است و مسکینی‌ست خویش

Нишоед аз такаббур дид сӯяш

نشاید از تکبر دید سویش

Бар ӯ аз меҳр ҳамдардӣ намудем

بر او از مهر همدردی نمودم

Занӣ будам ҷавонмардӣ намудем

زنی بودم جوانمردی نمودم

Вафодорӣ хушаст аммо на чандон

وفاداری خوش است اما نه چندان

Ки бори оради чунин хорӣу ҳурмон

که بار آرد چنین خواری و حرمان

Тиҳӣ аз даҳ дилон паҳлу кунӣ ба

تهی از ده دلان پهلو کنی به

Ба ёрони дурӯи як рӯ кунӣ ба

به یاران دورو یک رو کنی به

Ба паҳлу икдлӣ бинишон накӯи ху

به پهلو یکدلی بنشان نکو خو

Ки ҷузи як дил намегунҷад ба паҳлу

که جز یک دل نمی‌گنجد به پهلو

Ба шукри басти худро вена на бас буд

به شکر بست خود را وین نه بس بود

Марои бандад ба Фарҳоди ин чаҳ кас буд

مرا بندد به فرهاد این چه کس بود

Бар мардон наад патёрае ро

بر مردان نهد پتیاره‌ای را

Каз ӯ расво кунад бечорае ро

کز او رسوا کند بیچاره‌ای را

Шаҳ офоқ донад хештан ро

شه آفاق داند خویشتن را

Фақирӣ бесару пои кӯҳкан ро

فقیری بی سر و پا کوهکن را

Ҳамоно дар дили ин андеша дорад

همانا در دل این اندیشه دارد

Ки ӯ ханҷар ба дасти ин теша дорад

که او خنجر به دست این تیشه دارد

Надонад каз фиреби чашми ҷодӯ

نداند کز فریب چشم جادو

Гузорами тешаи ин дар каф ӯ

گذارم تیشهٔ این در کف او

Чунин мегуфт ва аз дил нола ме кард

چنین می‌گفت و از دل ناله می‌کرد

Дил аз мижгони худ пар кола ме кард

دل از مژگان خود پر کاله می‌کرد

Замин аз ашки чашмаши сайл хӯн шуд

زمین از اشک چشمش سیل خون شد

Равон бо сайли сӯй бесутун шуд

روان با سیل سوی بیستون شد

Ба лаби зини рашки ҷон хусрав омад

به لب زین رشک جان خسرو آمد

Вале Фарҳодро ҷонӣ нав омад

ولی فرهاد را جانی نو آمد