Чу аз Фарҳод , ширин қисса бишунид

چو از فرهاد، شیرین قصه بشنید

зи зери лаб ба сон ғунча хандид

ز زیر لب به سان غنچه خندید

Ки ҳоле ёфтам , дорӣ чаҳ андӯҳ

که حالی یافتم ، داری چه اندوه

Ки аз даст ту менолад дили кӯҳ

که از دست تو می‌نالد دل کوه

зи дастат бесутун омад ба фарёд

ز دستت بیستون آمد به فریاد

Ки эй ширини фиғон аз дасти Фарҳод

که ای شیرین فغان از دست فرهاد

Чу номам аз Нидоят кӯҳ биншинад

چو نامم از ندایت کوه بنشیند

Ба овози садо ҳамчун ту нолид

به آواز صدا همچون تو نالید

Марои огоҳӣ аз дард дилат дод

مرا آگاهی از درد دلت داد

Махӯр ғами кохр аз ман дил кунӣ шод

مخور غم کاخر از من دل کنی شاد

Ба ҳиҷрами хӯн агар хӯрдӣ , зиён нест

به هجرم خون اگر خوردی، زیان نیست

зи васлами ҳосилати ҷузи қӯт ҷон нест

ز وصلم حاصلت جز قوت جان نیست

з ҳиҷрам дод ишқ аз гӯшмолат

ز هجرم داد عشق از گوشمالت

Диҳад май инак аз ҷоми висолат

دهد می اینک از جام وصالت

Шаби торики ҳиҷронати сроид

شب تاریک هجرانت سرآید

Маат бо меҳртар аз ахтар ояд

مهت با مهر تر از اختر آید

зи тимсолӣ ки дар ин кӯҳи бастӣ

ز تمثالی که در این کوه بستی

Дили ношоди ширинро шикастӣ

دل ناشاد شیرین را شکستی

Ту андари бути тарошӣ будӣ устод

تو اندر بت تراشی بودی استاد

Надонистӣ дар ӣнҷо бояд устод

ندانستی در اینجا باید استاد

Биёи инсофи даҳ бар санги хора

بیا انصاف ده بر سنگ خاره

Чунин банданд нақши моҳпораҳ

چنین بندند نقش ماهپاره

Куҷо кӣ рӯй ман дидӣ ки бар санг

کجا کی روی من دیدی که بر سنگ

Задӣ наҚишм чунин эй марди фарҳанг

زدی نقشم چنین ای مرد فرهنگ

Ба чашми мастами ореи нигоҳӣ

به چشم مستم آری نگاهی

Бншносии сифедӣ аз сиёҳӣ

بنشناسی سفیدی از سیاهی

Ҳамеи бинӣ аз ин баргаштаи мижгон

همی بینی از این برگشته مژگان

Ба синаи ханҷар ва дар дидаи пайкон

به سینه خنجر و در دیده پیکان

Вагар бар абрӯем пайвастаи бинӣ

وگر بر ابرویم پیوسته بینی

зи тираши пайкари ҷони хастаи бинӣ

ز تیرش پیکر جان خسته بینی

Чу рӯем зи оташ май брФрўзд

چو رویم ز آتش می برفروزد

зи барқии хирмани сад ҷон бисӯзад

ز برقی خرمن سد جان بسوزد

зи лаълам гар биорад бо ту гуфтор

ز لعلم گر بیارد با تو گفتار

Чаҳ дарёӣ казу ореи падедор

چه دریای کزو آری پدیدار

Ба рӯят дар на зонсони танги баста

به رویت در نه زانسان تنگ بسته

Ки байни хандае зон ҳамчуи писта

که بین خنده‌ای زان همچو پسته

Ҷамолиро ки яздони офарӣдаи сет

جمالی را که یزدان آفریده‌ست

Бад-ӣни хӯбӣ ки чашми каси надидаи сет

بدین خوبی که چشم کس ندیده‌ست

Ту натавонӣ ба калаку теша созӣ

تو نتوانی به کلک و تیشه سازی

Бад-ӣни санъатгарии гардани фарозӣ

بدین صنعتگری گردن فرازی

Ба рӯемгар туоне нек дидан

به رویم گر توانی نیک دیدن

Бибин то нек битавонӣ кашӣдан

ببین تا نیک بتوانی کشیدن

Ба як дидан чаҳ дарёбӣ з рӯем

به یک دیدن چه دریابی ز رویم

Биҷузи мондан ба қайд тор мӯем

بجز ماندن به قید تار مویم

Барои он ки дар санъати шӯии фард

برای آن که در صنعت شوی فرد

Ба рӯем боядат чандин назар кард

به رویم بایدت چندین نظر کرد

Ҳаввостро бад-ӣни хизмати супурдан

حواست را بدین خدمت سپردن

зи лавҳи дили ғубори ғайри бурдан

ز لوح دل غبار غیر بردن

Намӯдани оина ӣ дили азҳўси пок

نمودن آینه ی دل ازهوس پاک

Ки наҚишмро тавонад кардани идрок

که نقشم را تواند کردن ادراک

Чу занг аз оина ӣ худ пок созӣ

چو زنگ از آینه ی خود پاک سازی

Дар он нақши марои идрок созӣ

در آن نقش مرا ادراک سازی

Чу дар ойӣнаи ?ути нақши ҷамолам

چو در آیینه ات نقش جمالم

Дар омад каши чунон нақши мисолам

در آمد کش چنان نقش مثالم

Чу Фарҳоди ин сухани зи он моҳ бишунид

چو فرهاد این سخن ز آن ماه بشنید

Баровард аз даруни оҳӣ ва нолид

برآورد از درون آهی و نالید

Ки ман зи аввал назар кун рӯй дидам

که من ز اول نظر کن روی دیدم

Ба охири пояи ҳайрати расидам

به آخر پایهٔ حیرت رسیدم

Ба мӯии ту ки дар рӯй ту ҳайрон

به موی تو که در روی تو حیران

Шудам аз ғамзаи он чашми фаттон

شدم از غمزه آن چشم فتان

зи болоят ба по дидам қиёмат

ز بالایت به پا دیدم قیامت

Намудем зон қиёмати ҷои қомат

نمودم زان قیامت جای قامت

з абрӯят шудам аз олимии тоқ

ز ابرویت شدم از عالمی طاق

зи рӯят бар ҷамолати сахти муштоқ

ز رویت بر جمالت سخت مشتاق

зи мижгонат ки захмаш бар ҷигар буд

ز مژگانت که زخمش بر جگر بود

Ба васфи азбхти ман бар гаштатар буд

به وصف ازبخت من بر گشته تر بود

Ба дили сади захми корӣ беш дорам

به دل سد زخم کاری بیش دارم

Вале сади чашми ёрӣ пеш дорам

ولی سد چشم یاری پیش دارم

Аз он холӣ ки чашматро ба дунбол

از آن خالی که چشمت را به دنبال

Буд , гашта сети дигргўни марои ҳол

بود ، گشته‌ست دیگرگون مرا حال

зи хандони пистаи ?ут аз ҳуш рафтам

ز خندان پسته‌ات از هوش رفتم

Сухангӯи омадам , хомӯш рафтам

سخنگو آمدم، خاموش رفتم

зи зулфи баста занҷир мондам

ز زلف بستهٔ زنجیر ماندم

Ба занҷири ту чун нахҷӣр мондам

به زنجیر تو چون نخجیر ماندم

зи шавқи гарданат аз сари гузаштам

ز شوق گردنت از سر گذشتم

Ба сари сайл аз ду чашмтар гузаштам

به سر سیل از دو چشم تر گذشتم

Гирифтаи гарданат дар ишва кардан

گرفته گردنت در عشوه کردن

Ба шухии хӯни сад бедил ба гардан

به شوخی خون سد بی دل به گردن

Аз ин дастон сарангуштон наҷӯям

از این دستان سرانگشتان نجویم

Фурӯи барадии зи дастати байн ки чунам

فرو بردی ز دستت بین که چونم

Танат симаст ё мармар надонам

تنت سیم است یا مرمر ندانم

Надидаи васфӣ аз вай чун тавонам

ندیده وصفی از وی چون توانم

Агар пистон вагар нофӣ туро ҳаст

اگر پستان و گر نافی ترا هست

Надидаи нақшӣ аз вай кӣ тавон баст

ندیده نقشی از وی کی توان بست

Ба зери ноф агар дории миёнӣ

به زیر ناف اگر داری میانی

Надонам то з ӯ орми нишоне

ندانم تا ز او آرم نشانی

Агар чиз дигар дар он миён ҳаст

اگر چیز دگر در آن میان هست

На ман донам на хусрав то ҷаҳон ҳаст

نه من دانم نه خسرو تا جهان هست

Ба гулгунати дубори ин рӯй дидам

به گلگونت دوبار این روی دیدم

Ки тимсолат ба он ойин кашидам

که تمثالت به آن آیین کشیدم

Чу нпсндидии он тимсол аз ман

چو نپسندیدی آن تمثال از من

Мапуашон аз ман ин рӯй чу гулшан

مپوشان از من این روی چو گلشن

Магари ин хизмат аз ман хуш барояд

مگر این خدمت از من خوش برآید

Ба комами обӣ аз оташ барояд

به کامم آبی از آتش برآید

Чу ширини ин суханҳо кард аз ӯ гӯш

چو شیرین این سخنها کرد از او گوش

Бурун рафташ қарор аз дил , зи сари ҳуш

برون رفتش قرار از دل ، ز سر هوش

Замонӣ дар шигифт аз он баён монад

زمانی در شگفت از آن بیان ماند

Ҷавобӣ будаш аммо дар даҳон монад

جوابی بودش اما در دهان ماند

Пас аз андеша бисёр хандон

پس از اندیشهٔ بسیار خندان

з ноз оварад гулгунро ба ҷавлон

ز ناز آورد گلگون را به جولان

Ба абрӯяш ишорат кард к-эии ёр

به ابرویش اشارت کرد کای یار

Биёи ҳамроҳи ман то тарафи гулзор

بیا همراه من تا طرف گلزار

Биё то бо ту биншинам замонӣ

بیا تا با تو بنشینم زمانی

Бигӯям бо ту ширини достонӣ

بگویم با تو شیرین داستانی

Биёи ойӣнае на пеш рӯем

بیا آیینه‌ای نه پیش رویم

Бабри тимсол рухсор накӯем

ببر تمثال رخسار نکویم

Биё то аз лабати бахшами шаробӣ

بیا تا از لبت بخشم شرابی

Ки аз давраши чунин масту харобӣ

که از دورش چنین مست و خرابی

Биё то бар рахти орми нигоҳӣ

بیا تا بر رخت آرم نگاهی

Ки дар кеш вафо набӯд гуноҳӣ

که در کیش وفا نبود گناهی

Биё то соғарӣ нӯшем бо ҳам

بیا تا ساغری نوشیم با هم

Ба мастии як нафас ҷӯшем бо ҳам

به مستی یک نفس جوشیم با هم

Биё то музди хдмтҳоти бахшам

بیا تا مزد خدمتهات بخشم

Яке паймонаи зини лабаоти бахшам

یکی پیمانه زین لبهات بخشم

Ки то бошӣ зи мастии брнёиӣ

که تا باشی ز مستی برنیایی

Ба фикри соғари дигари ниёе

به فکر ساغر دیگر نیایی

Пас онкӣ гуфт соқиро ки бомо

پس آنکه گفت ساقی را که باما

Биёу ҳамраҳовар ҷоми саҳбо

بیا و همره آور جام صهبا

Ки аз ғами ту гулам афсурда гашта сет

که از غم تو گلم افسرده گشته‌ست

Дилам аз дасти хусрав мурда гашта сет

دلم از دست خسرو مرده گشته‌ست

Пас аз ин гуфт гулгунро Аннан дод

پس از این گفت گلگون را عنان داد

Ба дунболаши давони Фарҳод чун бод

به دنبالش دوان فرهاد چون باد

Ба ҳар ҷое ки гулгун по наҳодӣ

به هر جایی که گلگون پا نهادی

Рух аз ёряш ӯ бар ҷо наҳодӣ

رخ از یاریش او بر جا نهادی

Чунин мерафт то хуши марғзорӣ

چنین می‌رفت تا خوش مرغزاری

Ки бо сад гул набӯдаш рустаи хорӣ

که با سد گل نبودش رسته خاری

Гулу сабзаи зи бас анбӯҳ гашта

گل و سبزه ز بس انبوه گشته

Ниҳон дар зери сабза кӯҳ гашта

نهان در زیر سبزه کوه گشته

Равон аз чашмаҳояш оби равшан

روان از چشمه‌هایش آب روشن

Аён дар оби равшани акси гулшан

عیان در آب روشن عکس گلشن

Ғзлхўони булбулон бар шохсораш

غزلخوان بلبلان بر شاخسارش

Ба срхимаҳи зи абри навбаҳораш

به سرخیمه ز ابر نوبهارش

Ба хоки дашт бас бинишаста жола

به خاک دشت بس بنشسته ژاله

Дамидаи лола чун пар май пиёла

دمیده لاله چون پر می پیاله

зи хӯшаи ҳамчуи парвини торами ток

ز خوشه همچو پروین تارم تاک

Хаёл ҳамсарӣ дода ба афлок

خیال همسری داده به افلاک

Дили ширин дар онҷои гашти нозил

دل شیرین در آنجا گشت نازل

Фурӯд омад зи гулгун аз паии дил

فرود آمد ز گلگون از پی‌دل

Ба фарши сабза чун гулзор бинишаст

به فرش سبزه چون گلزار بنشست

Ба фикри кори он афкор бинишаст

به فکر کار آن افکار بنشست