Ки бар рӯем нигоҳӣ кун худо ро

که بر رویم نگاهی کن خدا را

Ба суҳбат ошно кун ошно ро

به صحبت آشنا کن آشنا را

Ба бӯсӣ зон лабам бинавоз аз меҳр

به بوسی زان لبم بنواز از مهر

Макун пинҳони зи ранҷурони даво ро

مکن پنهان ز رنجوران دوا را

Гадои кӯии ту гаштам ба шоҳӣ

گدای کوی تو گشتم به شاهی

Ба хон васл худ бинишон гадо ро

به خوان وصل خود بنشان گدا را

Миён ошиқонам кун сари афроз

میان عاشقانم کن سر افراز

Буна то сари нуҳум бар поти ёро

بنه تا سر نهم بر پات یارا

Агар хусрави ним Фарҳоди ишқам

اگر خسرو نیم فرهاد عشقم

Ки аз ёрӣ ба сари барадами вафо ро

که از یاری به سر بردم وفا را

Ним собир ки сабри орм ба ҳиҷрон

نیم صابر که صبر آرم به هجران

Бидиҳ коми дилам ё дили худо ро

بده کام دلم یا دل خدا را

Ғазалро чун ба поёни баради Фарҳод

غزل را چون به پایان برد فرهاد

Ба ширин гуфт аз ҳиҷри ту фарёд

به شیرین گفت از هجر تو فریاد

На талхаст ончунон комами зи ҳиҷрон

نه تلخ است آنچنان کامم ز هجران

Ки чун хусрави шкрхоим ба дандон

که چون خسرو شکرخایم به دندان

Бидиҳ бӯсӣ аз он лаъл чу қандам

بده بوسی از آن لعل چو قندم

Ки ту исои дамии ман дарди мандам

که تو عیسی دمی من درد مندم

Хумор ҳиҷр дорам даҳ шаробам

خمار هجر دارم ده شرابم

Ки аз баҳри шароби ту кабобам

که از بهر شراب تو کبابم

Дили ширин ба ҳолаши сӯхти дардам

دل شیرین به حالش سوخت دردم

Ба соқӣ гуфт кӯи он соғари ҷам

به ساقی گفت کو آن ساغر جم

Биёи як дами зи худ озоди созам

بیا یک دم ز خود آزاد سازم

Хароб аз ишқ чун Фарҳоди созам

خراب از عشق چون فرهاد سازم

Шуниду ҷом пар кард ва ба ӯ дод

شنید و جام پر کرد و به او داد

Кашид ва дод ҷомии ҳам ба Фарҳод

کشید و داد جامی هم به فرهاد

Сеюм соғар чу нӯшеданд бо ҳам

سوم ساغر چو نوشیدند با هم

Ба суҳбати сахт ҷӯшиданад бо ҳам

به صحبت سخت جوشیدند با هم

Чунин буданд то шаби гашти он рӯз

چنین بودند تا شب گشت آن روز

Ниҳон шуд чеҳри меҳри олами афрӯз

نهان شد چهر مهر عالم افروز

Ба мағриб шуд ниҳони меҳри дили оро

به مغرب شد نهان مهر دل آرا

зи машриқи моҳ бадар омад ба боло

ز مشرق ماه بدر آمد به بالا

Чу рухи бнҳФт хур бинмуд кайвон

چو رخ بنهفت خور بنمود کیوان

Чироғон шуд зи кавкабҳои рахшон

چراغان شد ز کوکبهای رخشان

Парасторони ширин роз гуфтанд

پرستاران شیرین راز گفتند

Суханҳое ки бояд боз гуфтанд

سخنهایی که باید باز گفتند

Ки имшабро куҷо ? чун барсари оре ?

که امشب را کجا ؟ چون برسر آری ؟

Киро бо худ ба базму бистари оре ?

که را با خود به بزم و بستر آری ؟

Равад зинҷо ки ва монад ки ӣнҷо ?

رود زینجا که و ماند که اینجا ؟

Назар кун то чаҳ май бояд ба фардо

نظر کن تا چه می‌باید به فردا