Шабии равшантар аз сарчашмаи нур
شبی روشنتر از سرچشمهٔ نور
Рухи шаб дар ниқоби рӯзи мастур
رخ شب در نقاب روز مستور
Дамидаи субҳи давлати осмон ро
دمیده صبح دولت آسمان را
з хоб ангехта бахти ҷавон ро
ز خواب انگیخته بخت جوان را
Ба шак аз рӯзи мурғони шаби оҳанг
به شک از روز مرغان شب آهنگ
Хазидаи шипраҳ дар фараҷаи танг
خزیده شیپره در فرجه تنگ
Миёни рӯзу шаби фарқи он қадр буд
میان روز و شب فرق آنقدر بود
Ки ҳар сайёраи хуршед дигар буд
که هر سیاره خورشید دگر بود
Шуд аз таҳти алсро то авҷи афлок
شد از تحتالثرا تا اوج افلاک
Ҳамаи раҳ чун дилӣ аз тирагии пок
همه ره چون دلی از تیرگی پاک
Ҳамаи равшандилони осмонӣ
همه روشندلان آسمانی
Давони гирд саройам ҳоне
دوان گرد سرای ام هانی
Аз он дўлтсро то арши аъзам
از آن دولتسرا تا عرش اعظم
Млоики бофтаи пар дар пари ҳам
ملایک بافته پر در پر هم
Замонаи чори девори аносир
زمانه چار دیوار عناصر
Ҳиллӣ барбаста зи анвоъи наводир
حلی بربسته ز انواع نوادر
зи гавҳарҳо ки бӯда осмон ро
ز گوهرها که بوده آسمان را
Пар аз дар карда роҳи каҳкашон ро
پر از در کرده راه کهکشان را
Раҳеи ороста аз арш то фарш
رهی آراسته از عرش تا فرش
Барроқии ҷуста бар фарш аз дар арш
براقی جسته بر فرش از در عرش
Барроқии гармии барқ аз такаш вом
براقی گرمی برق از تکش وام
зи фаршаш то фарози арши як гом
ز فرشش تا فراز عرش یک گام
Надидаи нақши пои чашми гумонаш
ندیده نقش پا چشم گمانش
Насуда дасти ваҳми каси анонаш
نسوده دست وهم کس عنانش
Ба мағриби наълаш ар хӯрдӣ ба хора
به مغرب نعلش ار خوردی به خاره
Ба машриқ буд то ҷустии шарора
به مشرق بود تا جستی شراره
Азин рӯй замин бе захми маҳмиз
ازین روی زمین بیزخم مهمیز
Бар он сӯии замини ҷустӣ ба як хез
بر آن سوی زمین جستی به یک خیز
Чу авсофи так ва пӯиш кунам соз
چو اوصاف تک و پویش کنم ساز
Сухан дар гӯш тозад пеш аз овоз
سخن در گوش تازد پیش از آواز
Ба ҳар ҷои омада дар арсаи пўиӣ
به هر جا آمده در عرصه پویی
Замини восмон тай карда гӯйӣ
زمین وآسمان طی کرده گویی
Ба зери по дараш ҳангоми рафтор
به زیر پا درش هنگام رفتار
намегардид мӯри хуфтаи бедор
نمیگردید مور خفته بیدار
Набӯдӣ чун дили ошиқи қарораш
نبودی چون دل عاشق قرارش
Ки хоҳад ҷон олам шуд савораш
که خواهد جان عالم شد سوارش
Хдиўи олами ҷони шоҳ « лўлок »
خدیو عالم جان شاه «لولاک»
Муқӣмон дараш суккони афлок
مقیمان درش سکان افلاک
Бисоти орои хилватгоҳ « лориб »
بساط آرای خلوتگاه «لاریب»
Савораи раҳи шиноси арсаи ғайб
سواره ره شناس عرصهٔ غیب
Муҳамади шбрў « асробъбдаҳ »
محمد شبرو «اسرابعبده »
Замонро назми ақди рӯзу шаби даҳ
زمان را نظم عقد روز و شب ده
Муҳамади ҷумларо срхилу сардор
محمد جمله را سرخیل و سردار
Ҷаҳонро санги куфр аз роҳ бурдор
جهان را سنگ کفر از راه بردار
Зиҳии ъзи барроқи он ҷаҳонгир
زهی عز براق آن جهانگیر
Ки пайки эзадаш будӣ Аннангир
که پیک ایزدش بودی عنانگیر
Саройам ҳонеро зиҳии қадар
سرای ام هانی را زهی قدر
Ки метобед дар ваии он маи бадар
که میتابید در وی آن مه بدر
Бузади ҷбрил бар дар ҳалқаи роз
بزد جبریل بر در حلقهٔ راز
Ки беруни ой ва бар кун вмкон тоз
که بیرون آی و بر کون ومکان تاز
Буруни о ё набии илоҳ , буруни ой
برون آ یا نبیاله، برون آی
Буруни о бо рух чун маи буруни ой
برون آ با رخ چون مه برون آی
Бурун фармо ки маро дили шикаста
برون فرما که مه را دل شکسته
зи шавқат бар сар оташ нишаста
ز شوقت بر سر آتش نشسته
Уторид то зи васлати муждаи бшинд
عطارد تا ز وصلت مژده بشیند
Чу Тифл мактабаст андари шаби ид
چو طفل مکتب است اندر شب عید
Бурун тоз ва ба ҳоли Зуҳраи пардоз
برون تاز و به حال زهره پرداز
Ки чанги тоқаташи афтода аз соз
که چنگ طاقتش افتاده از ساز
Фурӯи рафтаи сети хур дар орзӯят
فرو رفتهست خور در آرزویت
Ту боқии Монӣу хуршеди рӯят
تو باقی مانی و خورشید رویت
Кашадгар муддати ҳурмон аз ин беш
کشد گر مدت حرمان از این بیش
Занад баҳроми брхўди ханҷари хеш
زند بهرام برخود خنجر خویش
зи брҷису зи кайвони худ чаҳ пурсӣ
ز برجیس و ز کیوان خود چه پرسی
Ки мегиряд бар эшон аршу курсӣ
که میگرید بر ایشان عرش و کرسی
Бурун на гому Лутфӣ ёрашон кун
برون نه گام و لطفی یارشان کن
Нигоҳи раҳматӣ дар корашон кун
نگاه رحمتی در کارشان کن
Сарири афрӯзи арш аз хобгоҳаш
سریر افروز عرش از خوابگاهش
Бурун омад ду олами хоки роҳаш
برون آمد دو عالم خاک راهش
Ба як олам замин дод ва замон дод
به یک عالم زمین داد و زمان داد
Ба дигари як бақоӣ ҷовдон дод
به دیگر یک بقای جاودان داد
Барроқаши пеш боз омад ба таъҷил
براقش پیش باز آمد به تعجیل
Давида дар рикоб овехт ҷбрил
دویده در رکاب آویخت جبریل
Рикоб орост пои эҳтиромаш
رکاب آراست پای احترامش
Аннан пераст дасти эҳтишомаш
عنان پیر است دست احتشامش
Ба сӯии масҷиди ақсо Аннан дод
به سوی مسجد اقصا عنان داد
Таку пў бо дурахш осмон дод
تک و پو با درخش آسمان داد
зи одам то масеҳои анбиёи ҷамъ
ز آدم تا مسیحا انبیا جمع
Ҳамаи парвонаи осои гирди он шамъ
همه پروانه آسا گرد آن شمع
Дар он масҷиди эмом анбиё шуд
در آن مسجد امام انبیا شد
Хами абрӯаши миҳроб дуо шуд
خم ابروش محراب دعا شد
Пас онгаҳ хайри бод анбиё кард
پس آنگه خیر باد انبیا کرد
Барроқаши рӯ ба роҳ кибриё кард
براقش رو به راه کبریا کرد
Ба зери паии нахустин арсаи паймӯд
به زیر پی نخستین عرصه پیمود
Қамари рух бар рикоби равшанаши суд
قمر رخ بر رکاب روشنش سود
Фурӯғӣ комдӣ кард аз рикобаш
فروغی کآمدی کرد از رکابش
Надодӣ дар ду ҳафтаи офтобаш
ندادی در دو هفته آفتابش
Вази он манзили ҳамон дам кард шабгир
وز آن منزل همان دم کرد شبگیر
Дабистони дувуми ҷои сохт чун тир
دبستان دوم جا ساخت چون تیر
Уториди лавҳ худ оварад пешаш
عطارد لوح خود آورد پیشش
Ки инам ҳаст кун наълин хешаш
که اینم هست کن نعلین خویشش
Чу дар базми сеюм овозаи андохт
چو در بزم سوم آوازه انداخت
Ба чодари Зуҳраи сози худ ниҳони сохт
به چادر زهره ساز خود نهان ساخت
Набӯдигар ниҳон дар чодар ӯ
نبودی گر نهان در چادر او
Шикастии соз ӯро бар сар ӯ
شکستی ساز او را بر سر او
Ба кохи чорумини ҷои сохт бар садр
به کاخ چارمین جا ساخت بر صدر
Ниҳон шуд хури зи шарми он маи бадар
نهان شد خور ز شرم آن مه بدر
Масеҳи Инҷил зер оварад аз тоқ
مسیح انجیل زیر آورد از طاق
Ки ҷилди мусҳафи ин куҳнаи авроқ
که جلد مصحف این کهنه اوراق
Ба як ҳамла ки оварад он ҷаҳонгир
به یک حمله که آورد آن جهانگیر
Дижи миррӣхро фармуд тасхир
دژ مریخ را فرمود تسخیر
Шудаш баҳром бо теғу кафани пеш
شدش بهرام با تیغ و کفن پیش
Ки кардам тавба аз хӯн кардани хеш
که کردم توبه از خون کردن خویش
Гузар бурдор шаръ муштарӣ кард
گذر بردار شرع مشتری کرد
Ба аҳкоми худ ӯро раҳбарӣ кард
به احکام خود او را رهبری کرد
Ки башикан олати ноҳиди чангӣ
که بشکن آلت ناهید چنگی
зи хӯни шӯи монеъи миррӣхи ҷангӣ
ز خون شو مانع مریخ جنگی
Вази онҷо бар дар дайри Зуҳали тохт
وز آنجا بر در دیر زحل تاخت
Чу ӯро пер роҳиб дид бишнохт
چو او را پیر راهب دید بشناخت
БгФтнш дода будандам нишоне
بگفتنش داده بودندم نشانی
Туе пайғамбари охири замонӣ
تویی پیغمبر آخر زمانی
Шаҳодат гуфту ҷон дар пой ӯ дод
شهادت گفت و جان در پای او داد
Ба шукри хандаи ҳалвоӣ ӯ дод
به شکر خندهٔ حلوای او داد
Савобат аз ду ҷониб дар расиданд
ثوابت از دو جانب در رسیدند
Ду шаш дарҷи гуҳар пешаш кашиданд
دو شش درج گهر پیشش کشیدند
Назар бар тӯҳфа шан нагушӯду дртохт
نظر بر تحفهشان نگشود و درتاخت
зи пеши ғайб шодравон барандохт
ز پیش غیب شادروان برانداخت
Гузар бар миннатҳои сад раҳ фармуд
گذر بر منتهای سد ره فرمود
Ба сидра Ҷабраилаш кард бадрӯд
به سدره جبرئیلش کرد بدرود
Иморӣ дор шуд рФрФи вази онҷоӣ
عماری دار شد رفرف وز آنجای
Ба саҳни боргоҳ қудс зад пой
به صحن بارگاه قدس زد پای
Туе бурқаъ барафканад аз миёна
تویی برقع برافکند از میانه
Дуе шуд маҳви ваҳдати ҷовдона
دویی شد محو وحدت جاودانه
Забони бизбониро з сар кард
زبان بیزبانی را ز سر کرد
Ба гӯши ҷон дилаш бишунид ва бар кард
به گوش جان دلش بشنید و بر کرد
Дар он хилват ки онҷо гум шавад ҳуш
در آن خلوت که آنجا گم شود هوش
Накард аз ҷамъи гумномони фаромӯш
نکرد از جمع گمنامان فراموش
Дар он девони набард аз ёди мо ро
در آن دیوان نبرد از یاد ما را
Хаттӣ оварад ва кард озоди мо ро
خطی آورد و کرد آزاد ما را
Забони бастам ки сари ин ҳикоят
زبان بستم که سر این حکایت
Худо медонаду шоҳи вилоят
خدا میداند و شاه ولایت