На ҳар дили кошифи асрор « усаро » сет

نه هر دل کاشف اسرار «اسرا» ست

На ҳар каси муҳаррами роз « Фоўҳо » сет

نه هر کس محرم راز « فاوحا» ست

На ҳар ақлӣ кунад ин роҳро тай

نه هر عقلی کند این راه را طی

На ҳар дониш ба ин мақсади баради пай

نه هر دانش به این مقصد برد پی

На ҳаркас дар мақом « лии маъаи аллоҳ »

نه هرکس در مقام «لی مع الله»

Ба хлўтхонаҳи ваҳдати баради роҳ

به خلوتخانهٔ وحدت برد راه

На ҳар кӯ бар фароз минбар ояд

نه هر کو بر فراز منبر آید

« слўнӣ » гуфтан аз вай дар хур ояд

«سلونی» گفتن از وی در خور آید

« слўнӣ » гуфтан аз зотӣаст дар хур

«سلونی » گفتن از ذاتیست در خور

Ки шаҳри илми Аҳмадро буд дар

که شهر علم احمد را بود در

Чу гардад шаҳ наоне хилвати орой

چو گردد شه نهانی خلوت آرای

На ҳаркасро дар он хилват буд ҷой

نه هرکس را در آن خلوت بود جای

Чу суҳбат бо ҳабиб уфтад наоне

چو صحبت با حبیب افتد نهانی

На ҳаркаси рости рози ҳамзабонӣ

نه هرکس راست راز همزبانی

Чу роҳи ганҷи хосонро намоянд

چو راه گنج خاصان را نمایند

На бар ҳаркас ки ояд дар гушойанд

نه بر هرکس که آید در گشایند

Чу Аҳмадро таҷаллӣ раҳнамӯн шуд

چو احمد را تجلی رهنمون شد

На ҳар касро буд равшан ки чун шуд

نه هر کس را بود روشن که چون شد

Кас аз як нур бояд бо Муҳамад

کس از یک نور باید با محمد

Ки равшан гардадаш асрори сармад

که روشن گرددش اسرار سرمد

Буд нақши набии нақши нигинаш

بود نقش نبی نقش نگینش

Сарояд « лўкшФ » нутқи яқинаш

سراید «لوکشف» نطق یقینش

Ҷаҳонро тай кунад чанде ва чунӣ

جهان را طی کند چندی و چونی

Кулоҳашро тароз ояд « слўнӣ »

کلاهش را طراز آید « سلونی »

Ба тоҷ « анмо » гардад сарафроз

به تاج «انما» گردد سرافراز

Бад-ӣн афсар шавад аз ҷумлаи мумтоз

بدین افسر شود از جمله ممتاز

Бар авранги хилофат ҷо диҳандаш

بر اورنگ خلافت جا دهندش

Кунанд аз « анмо » рояти баландаш

کنند از «انما» رایت بلندش

Малик бар хон ӯ бошад магаси рон

ملک بر خوان او باشد مگس ران

Буд чархиши биҷой сабзӣ хон

بود چرخش بجای سبزی خوان

Ҷаҳони меҳмонсаро , ӯ миҳмонаш

جهان مهمانسرا، او میهمانش

Туфайли офариниши гирди хониш

طفیل آفرینش گرد خوانش

Алии олии ?илашони мақсади кул

علی عالی‌الشان مقصد کل

Ба зайлаши ҷумларо дасти тавассул

به ذیلش جمله را دست توسل

Ҷабини орои шоҳони хоки роҳаш

جبین آرای شاهان خاک راهش

Ҳарими қудси рӯзи боргоҳаш

حریم قدس روز بارگاهش

Влоиш « ърўҳолўсқӣ » ҷаҳон ро

ولایش « عروةالوثقی» جهان را

Бадви нозаши замину осмон ро

بدو نازش زمین و آسمان را

зи пишониши нури водии тавр

ز پیشانیش نور وادی طور

Ҷабин ва рӯй ӯ « нури алии нур »

جبین و روی او « نور علی نور»

Ду ангушташ дар хайбар чунон кунад

دو انگشتش در خیبر چنان کند

Ки пушти дасти ҳайрат осмон кунад

که پشت دست حیرت آسمان کند

Сарангушт ар сӯй боло фишондӣ

سرانگشت ار سوی بالا فشاندی

Ҳисори осмонро дар нишондӣ

حصار آسمان را در نشاندی

Яқин ӯ зи гирди занну шаки пок

یقین او ز گرد ظن و شک پاک

Гумонаши бартар аз авҳому идрок

گمانش برتر از اوهام و ادراک

Рикоби длдл ӯ тавқӣ аз нур

رکاب دلدل او طوقی از نور

Ки гарданро бидон зевар диҳад ҳур

که گردن را بدان زیور دهد حور

Ду нӯки теғ ӯ пуркори дорӣ

دو نوک تیغ او پرکار داری

зи хаташи даври имонро ҳисорӣ

ز خطش دور ایمان را حصاری

Ду лмъаҳи нӯки теғ ӯ зи як нур

دو لمعه نوک تیغ او ز یک نور

Дўбинонро азуи чашми дўбини кӯр

دوبینان را ازو چشم دوبین کور

Шуд он теғи ду сар кӯ дошт дар мушт

شد آن تیغ دو سر کو داشت در مشت

Барои чашми ширку шаки ду ангушт

برای چشم شرک و شک دو انگشت

Сари теғаш ба ҳифзи ганҷи ислом

سر تیغش به حفظ گنج اسلام

Даҳоне аждаҳоеи лашкари ошом

دهانی اژدهایی لشکر آشام

Чу лои нафии нӯки зулфиқораш

چو لای نفی نوک ذوالفقارش

Ба гетии нафии куфру ширки кораш

به گیتی نفی کفر و شرک کارش

Сари шамшер ӯ дар сафдарӣ дод

سر شمشیر او در صفدری داد

Злоӣ « лоФтии алоълӣ » ёд

زلای «لافتی الاعلی » یاد

Каломаши нойиби ваҳии алоҳӣ

کلامش نایب وحی الاهی

Гувоҳи ин сухани ма то ба моҳӣ

گواه این سخن مه تا به ماهی

Луғати фаҳми забон ҳар сухани санҷ

لغت فهم زبان هر سخن سنج

Тилисми орои рози нақд ҳар ганҷ

طلسم آرای راز نقد هر گنج

Вуҷӯдаши зоўлини дам то ба охир

وجودش زاولین دم تا به آخر

Мубарро аз кбоиру зи сғоир

مبرا از کبایر و ز صغایر

Таъолии илоҳи зиҳии зоти мутаҳҳар

تعالی اله زهی ذات مطهر

Ки омад нафас ӯ нафаси паямбар

که آمد نفس او نفس پیمبر

Ду наҳри файз аз як қулзуми ҷӯад

دو نهر فیض از یک قلزم جود

Ду шохи раҳмат аз як асли мавҷӯд

دو شاخ رحمت از یک اصل موجود

Ба айнаи ҳамчуи як нур ва ду дида

به عینه همچو یک نور و دو دیده

Ки онро чашми кӯтаҳи байни ду дида

که آن را چشم کوته بین دو دیده

Дуе дар исм аммо як мсмо

دویی در اسم اما یک مسما

Дўбини ории зи фикри он муаммо

دوبین عاری ز فکر آن معما

Пас ин шоҳид ки буданд аз дуе давр

پس این شاهد که بودند از دویی دور

Ки Аҳмад хонд бо хешаши зи як нур

که احمد خواند با خویشش ز یک نور

Гар ин як нур бар рухи пардаи бастӣ

گر این یک نور بر رخ پرده بستی

Ҷаҳони ҷовид дар зулмат нишастӣ

جهان جاوید در ظلمت نشستی

Нахустин нахли боғи зулҷалолӣ

نخستین نخل باغ ذوالجلالی

Бадви хуррами риёзи лоязолӣ

بدو خرم ریاض لایزالی

зи аслу фаръ ӯ олами падедор

ز اصل و فرع او عالم پدیدار

Яке гул шуд яке барг ва яке бор

یکی گل شد یکی برگ و یکی بار

Варои офариниши моя ӯ

ورای آفرینش مایهٔ او

Намӯда ҳар чаҳ ҷузвии соя ӯ

نموده هر چه جزوی سایهٔ او

Камоли ақл то ӣнҷои баради пай

کمال عقل تا اینجا برد پی

Сухани коинҷо расонидам кунам тай

سخن کاینجا رسانیدم کنم طی