Асири дарди шабҳои ҷудоӣ
اسیر درد شبهای جدایی
Чунин нолад зи дарди бинўоӣӣ
چنین نالد ز درد بینوائی
Ки шуд чун машъали меҳри мунаввар
که شد چون مشعل مهر منور
Нигун аз тоқи ин фирӯзаи манзар
نگون از طاق این فیروزه منظر
Баромади дӯд аз кошонаи хок
برآمد دود از کاشانهٔ خاک
Сиёҳ аз дӯд шуд айвони афлок
سیاه از دود شد ایوان افلاک
Дар он шаби нозир аз ҳиҷрони манзур
در آن شب ناظر از هجران منظور
Ба кунҷии сохт ҷо аз ҳамдамони давр
به کنجی ساخت جا از همدمان دور
з рӯй дард афғон кард бунёд
ز روی درد افغان کرد بنیاد
Ки фарёд аз дили пари дарди фарёд
که فریاد از دل پر درد فریاد
Марои ин дарди дил аз пои даровард
مرا این درد دل از پا درآورد
Мабодои ҳечкасро ёрб ин дард
مبادا هیچکس را یارب این درد
Чаҳ медонад касе то дард ман чист
چه میداند کسی تا درد من چیست
Чаҳ дардӣ дорам вҳмдрд ман кист
چه دردی دارم وهمدرد من کیست
На ҳамдардӣ ки дард хеш гӯям
نه همدردی که درد خویش گویم
Азу дармони дард хеш ҷӯям
از و درمان درد خویش جویم
На ҳамрозӣ ки гӯям роз бо ӯ
نه همرازی که گویم راز با او
Дамии худро кунам дмсоз бо ӯ
دمی خود را کنم دمساز با او
На ёрӣ то дар ёрии кушояд
نه یاری تا در یاری گشاید
Замонӣ аз дар ёрии даройад
زمانی از در یاری درآید
Наме байнам чу каси дмсоз бо хеш
نمیبینم چو کس دمساز با خویش
Ҳамон беҳтар ки гӯям роз бо хеш
همان بهتر که گویم راز با خویش
Манам дар гӯшаи даврии фитода
منم در گوشهٔ دوری فتاده
Сиррӣ бар кунҷи ранҷурии ниҳода
سری بر کنج رنجوری نهاده
Фалак бо ман надонам бар сар чист
فلک با من ندانم بر سر چیست
Ки бо ҷавраши чунин мебоядам зист
که با جورش چنین میبایدم زیست
Ҳаминаш бо манаст озори ҷӯӣ
همینش با منست آزار جویی
Касе аз ман забун тар нест гӯйӣ
کسی از من زبونتر نیست گویی
Спҳрои кӣнаи ҷӯӣ бо миннат чанд
سپهرا کینه جویی با منت چند
Ба ин ойини забуни каш бӯданат чанд
به این آیین زبون کش بودنت چند
Бигӯ бо ҷони ман чандин ҷафо чист
بگو با جان من چندین جفا چیست
Чаҳ май хоҳии зи ҷонам муддао чист
چه میخواهی ز جانم مدعا چیست
Ба озорами басии худро мезор
به آزارم بسی خود را میزار
Агар хоҳии ҳалокам теғ бурдор
اگر خواهی هلاکم تیغ بردار
Бикаш аз ханҷари кин бе дирангам
بکش از خنجر کین بیدرنگم
Ки ман ҳам пари зи умри худ ба тангам
که من هم پر ز عمر خود به تنگم
Чаҳ завқ аз ҷон ки бедилдор бошад
چه ذوق از جان که بیدلدار باشد
Дил аз умри чунин безор бошад
دل از عمر چنین بیزار باشد
Биё эй сайл аз чашмтар ман
بیا ای سیل از چشم تر من
Фикан ин кулбаи ғам бар сари ман
فکن این کلبهٔ غم بر سر من
Ки онкўи ҳамчуи ман ғамнок бошад
که آنکو همچو من غمناک باشد
Ҳамон беҳтар ки зер хок бошад
همان بهتر که زیر خاک باشد
Ки он кӯ чун ман хокӣ нишинад
که آن کو چون من خاکی نشیند
Ҳамон беҳтар ки кас гардиш набинад
همان بهتر که کس گردش نبیند
бад-инсон то ба кӣ бар хоки гирдам
بدینسان تا به کی بر خاک گردم
Аҷали кӯ то диҳад бар боди гирдам
اجل کو تا دهد بر باد گردم
Дар ин торики шаби худро расонад
در این تاریک شب خود را رساند
Ба як дами шамъи умрамро нишонд
به یک دم شمع عمرم را نشاند
Саро поем басони шамъи бгдохт
سرا پایم بسان شمع بگداخت
Ғами ин тираи шаб аз поем андохт
غم این تیره شب از پایم انداخت
Шуд охири умру шаб охир нигарадед
شد آخر عمر و شب آخر نگردید
Нишони субҳдам зоҳир нигарадед
نشان صبحدم ظاهر نگردید
эй субҳро оё чаҳ шуд ҳол
همای صبح را آیا چه شد حال
Магари бастанд аз тори худаш бол
مگر بستند از تار خودش بال
Ба гардуни Тифли хур зоҳир нигарадед
به گردون طفل خور ظاهر نگردید
Магари зини деви зангӣ чеҳра тарсид
مگر زین دیو زنگی چهره ترسید
Хрўсои нола шабгир бурдор
خروسا نالهٔ شبگیر بردار
Маро беҳамзабон дар нола магузор
مرا بیهمزبان در ناله مگذار
Ҳам овоз манӣ бурдор фарёд
هم آواز منی بردار فریاد
Чу лаби бастии турои охир чаҳ афтод
چو لب بستی ترا آخر چه افتاد
Чаҳ дар хобӣ чунин баркаш навое
چه در خوابی چنین برکش نوایی
Фикан дар гунбади гардуни садое
فکن در گنبد گردون صدایی
Туе сӯфии сиришти зуҳди пеша
تویی صوفی سرشت زهد پیشه
Радои афканда дар гардан ҳамеша
ردا افکنده در گردن همیشه
Ба шаби хезии баланд овоза гашта
به شب خیزی بلند آوازه گشته
Ба зикр аз хоби хуши шабҳо гузашта
به ذکر از خواب خوش شبها گذشته
зи хирмангоҳи гардун ғам андӯз
ز خرمنگاه گردون غم اندوز
Ба мушти ҷӯ қаноат карда ҳар рӯз
به مشت جو قناعت کرده هر روز
Чаро пероҳани оғишта дар хӯн
چرا پیراهن آغشته در خون
Ба сари печидӣ эй мурғи ҳумоюн
به سر پیچیدی ای مرغ همایون
Бигӯ кин ҷомаи хунинат аз чист
بگو کاین جامهٔ خونینت از چیست
Саҳаргоҳони фиғони чандинат аз чист
سحرگاهان فغان چندینت از چیست
Магар раҳм омадат бар ҳоли зорам
مگر رحم آمدت بر حال زارم
Ба ин зорӣ чу кишти андӯҳи ёрам
به این زاری چو کشت اندوه یارم
Баёни оташин ҷонсӯз ме кард
بیان آتشین جانسوز میکرد
Ба ин афсонаи шабро рӯз ме кард
به این افسانه شب را روز میکرد
Балое нест ҳамчун мотами ҳиҷр
بلایی نیست همچون ماتم هجر
Набинад ҳечкас ёрб ғами ҳиҷр
نبیند هیچکس یارب غم هجر
Ба базми васл агар умрии даройӣ
به بزم وصل اگر عمری درآیی
Наме арзад ба як соъати ҷудоӣ
نمیارزد به یک ساعت جدایی
Ҷафои ҳиҷр душвораст бисёр
جفای هجر دشوار است بسیار
Бар он каси хоссаи кӯ ху карда бо ёр
بر آن کس خاصه کو خو کرده با یار