Фусунсозӣ ки ин афсуни намояд

فسون سازی که این افسون نماید

бад-инсон бар сар афсона ояд

بدینسان بر سر افسانه آید

Казин маънии хабар чун ёфт манзур

کزین معنی خبر چون یافت منظور

Ки нозир шуд зи базми хуррамии давр

که ناظر شد ز بزم خرمی دور

Дамӣ аз фикри ин холӣ наме буд

دمی از فکر این خالی نمی‌بود

Дилашро майли хушҳолӣ наме буд

دلش را میل خوشحالی نمی‌بود

Ба шабҳо сӯхтӣ чун шамъ то рӯз

به شبها سوختی چون شمع تا روز

Набӯдӣ як нафас бе оҳи ҷонсӯз

نبودی یک نفس بی‌آه جانسوز

Ҳамеша по ба домон ?илам дошт

همیشه پا به دامان الم داشت

зи маҳҷӯрии сиррӣ бар ҷайб ғам дошт

ز مهجوری سری بر جیب غم داشت

Барин медошт худро то зайди шод

برین می‌داشت خود را تا زید شاد

Вале ҳам дар замон мерафташ аз ёд

ولی هم در زمان می‌رفتش از یاد

Туро аз ёр агар борӣаст бар дил

ترا از یار اگر باریست بر دل

Напиндорӣ каз он ёраст ғофил

نپنداری کز آن یار است غافل

Ба устодӣ ниҳон медорад он бор

به استادی نهان می‌دارد آن بار

Вагарна ҳаст аз борати хабардор

وگرنه هست از بارت خبردار

Муҳаббати ҳаргиз аз яксар набошад

محبت هرگز از یکسر نباشد

Набошад ин кашиш то зу набошад

نباشد این کشش تا زو نباشد

Набошад то кашишҳо аз зари ноб

نباشد تا کششها از زر ناب

Дӯд кӣ аз пеши битоби симоб

دود کی از پیش بیتاب سیماب

Ғам бисёр рӯзӣ дошт бар дил

غم بسیار روزی داشت بر دل

Ба хосӣ чанд берун шуд зи манзил

به خاصی چند بیرون شد ز منزل

Барои дафъ ғам шуд ҷониби дашт

برای دفع غم شد جانب دشت

Ба хосон ҳар тараф ронадӣ паии гашт

به خاصان هر طرف راندی پی گشت

Ки гардӣ ногаҳон бархест аз давр

که گردی ناگهان برخاست از دور

Ба пеши гирд мураккаб ронад манзур

به پیش گرد مرکب راند منظور

Бурун аз гирд омад корвонӣ

برون از گرد آمد کاروانی

Фитодаи шӯр аз эшон дар ҷаҳонӣ

فتاده شور از ایشان در جهانی

Ҳдои гӯро ҳдо аз ҳади гузашта

حدا گو را حدا از حد گذشته

Шутур каф карда ва раққос гашта

شتر کف کرده و رقاص گشته

Шутурҳои ду кӯҳони сабки по

شترهای دو کوهان سبک پا

зи кӯҳон бар фалак ҷо дода ҷавзо

ز کوهان بر فلک جا داده جوزا

Дароӣ астаронро нолаи кӯс

درای استران را نالهٔ کوس

Шутурҳоро даҳони занги побӯс

شترها را دهان زنگ پابوس

зи бонги асб дар хари пуштаи хок

ز بانگ اسب در خر پشته خاک

Садои гов дам рафтӣ бар афлок

صدای گاو دم رفتی بر افلاک

Асоси хусравии диданди туҷҷор

اساس خسروی دیدند تجار

з худ карданд асбонро сбкбор

ز خود کردند اسبان را سبکبار

Дуо карданд бар шҳзодаҳи манзур

دعا کردند بر شهزاده منظور

Ки аз рӯй ту бодои чашми бади давр

که از روی تو بادا چشم بد دور

Ба дилхоҳи ту бодо ҳар чаҳ хоҳӣ

به دلخواه تو بادا هر چه خواهی

Ба фармони ту аз ма то ба моҳӣ

به فرمان تو از مه تا به ماهی

Замонӣ дар мақом лутф кушед

زمانی در مقام لطف کوشید

Аз эшон ҳол ҳар ҷо бозпурсед

از ایشان حال هر جا بازپرسید

Қазоро буд ин он корвонӣ

قضا را بود این آن کاروانی

Ки медоданд аз нозири нишоне

که می‌دادند از ناظر نشانی

Ҷавонии пеш ӯ гардид ҳозир

جوانی پیش او گردید حاضر

Ба дасташ дод мактубии зи нозир

به دستش داد مکتوبی ز ناظر

Чу шҳзодаҳи сар мактуб багушӯд

چو شهزاده سر مکتوب بگشود

Баромад аз димоғаш бар фалаки дӯд

برآمد از دماغش بر فلک دود

зи сӯзи номааш дар оташ афтод

ز سوز نامه‌اش در آتش افتاد

зи даст ҳиҷр дод бихўдӣ дод

ز دست هجر داد بیخودی داد

Ба эшон дод рухсат то гузаштанд

به ایشان داد رخصت تا گذشتند

Ба хосон гуфт то аз роҳи гаштанд

به خاصان گفت تا از راه گشتند

Ба дили сади ғам дар ин андеша май буд

به دل سد غم در این اندیشه می‌بود

Ки чун худро расонади пеш ӯ зуд

که چون خود را رساند پیش او زود

Ба худ гуфтӣ каз инҳо гар шавам давр

به خود گفتی کز اینها گر شوم دور

Ки медонад куҷои рафтаи сети манзур

که می‌داند کجا رفته‌ست منظور

Нуҳуми рӯ дар биёбон аз пай ӯ

نهم رو در بیابان از پی او

Рӯми чандон ки ин давлат диҳад рӯ

روم چندان که این دولت دهد رو

Ба фикри кори худ бисёр кушед

به فکر کار خود بسیار کوشید

Чунин бо хеши охир маслиҳат дид

چنین با خویش آخر مصلحت دید

Ки Рахши азми сӯй шаҳр тозад

که رخش عزم سوی شهر تازد

Ба сӯзи ҳиҷри рӯзӣ чанд созад

به سوز هجر روزی چند سازد

Пас онгаҳ афканди тарҳи шикорӣ

پس آنگه افکند طرح شکاری

Буд каз пеш битавон баради корӣ

بود کز پیش بتوان برد کاری

Чу дид ин маслиҳат бо худ дар ин кор

چو دید این مصلحت با خود در این کار

Ҷаҳонад аз ҷои саманди боди рафтор

جهاند از جا سمند باد رفتار

Ба сӯии шаҳр аз онҷо борагӣ ронад

به سوی شهر از آنجا بارگی راند

Қадам дар гӯша бечорагӣ монад

قدم در گوشه بیچارگی ماند

Ба фикр инки гирад чорае пеш

به فکر اینکه گیرد چاره‌ای پیش

Наад по дар паии овораи хеш

نهد پا در پی آواره خویش