Дило бар акси абноӣ замон бош
دلا بر عکس ابنای زمان باش
Ба рӯзи бенавоӣ шодмон бош
به روز بینوایی شادمان باش
Ғами худ хур ба рӯзи шодмонӣ
غم خود خور به روز شادمانی
Ки дорад марг дар паии зиндагонӣ
که دارد مرگ در پی زندگانی
Набинад бе хазони каси лолаи зорӣ
نبیند بیخزان کس لاله زاری
Хазон то нагзарад ноед баҳорӣ
خزان تا نگذرد ناید بهاری
Ба бебаррагӣ чу созад шохи икчнд
به بیبرگی چو سازد شاخ یکچند
Кунад сари сабзаши ин шохи барӯманд
کند سر سبزش این شاخ برومند
Кашад чун жола дар ҷайби садафи сар
کشد چون ژاله در جیب صدف سر
Шавад охири шаҳонро зеби афсар
شود آخر شهان را زیب افسر
Гуҳаргар захм мсқб барнатобад
گهر گر زخم مثقب برنتابد
Ба бозуӣ батон кӣ даст ёбад
به بازوی بتان کی دست یابد
Набошад ғунча то икчнди дилтанг
نباشد غنچه تا یکچند دلتنگ
зи дил кӣ хандааш аз худ баради занг
ز دل کی خندهاش از خود برد زنگ
Балӣ ҳар кор вақте гашта таъйин
بلی هر کار وقتی گشته تعیین
Чу хурмо хом бошад нест ширин
چو خرما خام باشد نیست شیرین
зи нокомӣ чаҳ май нолӣ дар ин кох
ز ناکامی چه مینالی در این کاخ
Самар чун пухта шуд худ уфтад аз шох
ثمر چون پخته شد خود افتد از شاخ
Ба санг аз шох уфтад миваи хом
به سنگ از شاخ افتد میوهٔ خام
Валикин талх созад хӯрданаши ком
ولیکن تلخ سازد خوردنش کام
Шавад аз ғӯра дандон кунад чандон
شود از غوره دندان کند چندان
Ки аз ҳалво бибояд кунад дандон
که از حلوا بباید کند دندان
Диҳад дарди шиками ҳалвои хомат
دهد درد شکم حلوای خامت
зи доруи талх бояд кард комат
ز دارو تلخ باید کرد کامت
Чунин мегуяд он аз кори огаҳ
چنین میگوید آن از کار آگه
Чу бо нозир бишуд манзури ҳамраҳ
چو با ناظر بشد منظور همره
Ба сӯй дашт шуд манзур бо ёр
به سوی دشت شد منظور با یار
Дилии пурхандау лаби пари зи гуфтор
دلی پرخنده و لب پر ز گفتار
Аннани Рахш дар дастии гирифта
عنان رخش در دستی گرفته
Ба дастии дасти пои бастии гирифта
به دستی دست پا بستی گرفته
зи ҳиҷр ва васл мегуфтанд бо ҳам
ز هجر و وصل میگفتند با هم
Гуҳӣ буданд хандони гоҳи хуррам
گهی بودند خندان گاه خرم
Ки сркрднди нои гуҳи хайли манзур
که سرکردند نا گه خیل منظور
зи ғавғоашон ҷаҳон гардид пари шӯр
ز غوغاشان جهان گردید پر شور
Назар карданд сӯии шоҳзода
نظر کردند سوی شاهزاده
зи асби хеши дидандаши пиёда
ز اسب خویش دیدندش پیاده
Ба дасташи дасти маҷнӯни ғарибӣ
به دستش دست مجنون غریبی
Аҷаби жулидаи мӯи шахсеи аҷибӣ
عجب ژولیده مو شخصی عجیبی
Баҳам гуфтанд кин шахс аҷаб кист
بهم گفتند کاین شخص عجب کیست
Ба дасташи дасти манзур аз пай чист
به دستش دست منظور از پی چیست
Чу шуд наздики эшон шоҳзода
چو شد نزدیک ایشان شاهزاده
Ҳамаи гаштанд аз тавсани пиёда
همه گشتند از توسن پیاده
з рӯй аҷз дар поиш фитоданд
ز روی عجز در پایش فتادند
Ба аҷзаши рӯ ба хок раҳ ниҳоданд
به عجزش رو به خاک ره نهادند
Ишорат кард то Рахшӣ гузиданд
اشارت کرد تا رخشی گزیدند
Ба таъзимаши сӯй нозир кашиданд
به تعظیمش سوی ناظر کشیدند
Ба нозир ҳамАннан гардид манзур
به ناظر همعنان گردید منظور
зи ҳайрат дар миёни лашкарии давр
ز حیرت در میان لشکری دور
Ба ҳам манзуру нозири гарми гуфтор
به هم منظور و ناظر گرم گفتار
Чунин то тарафи он фархундаи гулзор
چنین تا طرف آن فرخنده گلزار
Ба тарафи чашма Эй бинишаст нозир
به طرف چشمهای بنشست ناظر
Ба пешаши сари тарошии гашти ҳозир
به پیشش سر تراشی گشت حاضر
зи сари мӯии ҷунуни барадаш ба по кӣ
ز سر موی جنون بردش به پا کی
Ба барадаши поки чирк аз ҷурми хокӣ
به بردش پاک چرک از جرم خاکی
Бадан орост аз ташрифи ҷонон
بدن آراست از تشریف جانان
Чу гул омад сӯии манзури хандон
چو گل آمد سوی منظور خندان
Яке аз ҷумлаи хосони манзур
یکی از جملهٔ خاصان منظور
Бигуфт эй дидаро аз диданати нур
بگفت ای دیده را از دیدنت نور
Чаҳ бошадгар гушойии пардаи зини роз
چه باشد گر گشایی پرده زین راز
Ба мо гӯйии ҳадиси ин ҷавони боз
به ما گویی حدیث این جوان باز
Аз ӯ манзур чун ин ҳарф бишунид
از او منظور چون این حرف بشنید
зи дарҷи лаъли гавҳар бор гардид
ز درج لعل گوهر بار گردید
Ҳадиси хешу шарҳи ҳоли нозир
حدیث خویش و شرح حال ناظر
Баён фармуд зи аввал то ба охир
بیان فرمود ز اول تا به آخر
намедонист лашкар то ба он рӯз
نمیدانست لشکر تا به آن روز
Ки дар чин шаҳриёраст он дили афрӯз
که در چین شهریار است آن دل افروز
зи ҳол ҳар ду чун гаштанди огоҳ
ز حال هر دو چون گشتند آگاه
Яке баҳр навид омад сӯии шоҳ
یکی بهر نوید آمد سوی شاه
Шунид он мужда чун шоҳи ҷҳонбон
شنید آن مژده چون شاه جهانبان
Ба истиқбол омад бо бузургон
به استقبال آمد با بزرگان
Дуои шоҳи нозир бар забон ронад
دعای شاه ناظر بر زبان راند
Ба ӯ шоҳи ҷҳондон офарин хонд
به او شاه جهاندان آفرین خواند
Ба пӯзиш рафт хусрави сӯии манзур
به پوزش رفت خسرو سوی منظور
Кигар бироҳиӣ шуд дори маъзӯр
که گر بیراهیی شد دار معذور
Рух худ монад бар дар шоҳзода
رخ خود ماند بر در شاهزاده
Ки эй дар арсаи ?ути шоҳони пиёда
کهای در عرصهات شاهان پیاده
Чисони узри карамҳояти тавон хост
چسان عذر کرمهایت توان خواست
Чаҳ мегӯям на ҷои ин схнҳост
چه میگویم نه جای این سخنهاست
Дар онҷо чанд рӯз алқсаҳ буданд
در آنجا چند روز القصه بودند
Ватан дар базм ъушрат ме намуданд
وطن در بزم عشرت مینمودند
Ишорат кард шоҳи Мисри кишвар
اشارت کرد شاه مصر کشور
Каз онҷои рӯ наад бар шаҳри лашкар
کز آنجا رو نهد بر شهر لشکر
Ба азми Мисри гардиданди роҳӣ
به عزم مصر گردیدند راهی
Шаҳу манзуру нозир бо сипоҳӣ
شه و منظور و ناظر با سپاهی
Барои худ дар шодӣ гушӯданд
برای خود در شادی گشودند
Ба базми шодмонӣ ҷо намуданд
به بزم شادمانی جا نمودند