Чунин аз ёрии калаки ҷўонбхт
چنین از یاری کلک جوانبخت
Нишинад шоҳи байти фикр бар тахт
نشیند شاه بیت فکر بر تخت
Ки муддатҳо баҳами манзуру нозир
که مدتها بهم منظور و ناظر
Тариқ меҳр мекарданд зоҳир
طریق مهر میکردند ظاهر
На бе ҳам сабру неи оромашон буд
نه بیهم صبر و نی آرامشان بود
Ҳамин дмсозии ҳам корашон буд
همین دمسازی هم کارشان بود
Ҳарифи ҳам ба базми мигсорӣ
حریف هم به بزم میگساری
Рафиқи ҳам ба кӯии дӯстдорӣ
رفیق هم به کوی دوستداری
зи рангомезӣ бод хазоне
ز رنگ آمیزی باد خزانی
Чу шуд барги дарахтони заъфаронӣ
چو شد برگ درختان زعفرانی
Ба гулшани лашкари баҳман гузар кард
به گلشن لشکر بهمن گذر کرد
Дарахти сабзи кори зол зар кард
درخت سبز کار زال زر کرد
Барои хандаи барқи дурахшон
برای خندهٔ برق درخشان
Хазони пар заъфарон мекард пистон
خزان پر زعفران میکرد پستان
Аён гардид ях бар ҷои насрин
عیان گردید یخ بر جای نسرین
Фиканда бар лаби ҷӯи хишти симин
فکنده بر لب جو خشت سیمین
зи сармои обро ҳоли табоҳӣ
ز سرما آب را حال تباهی
зи яхи худро кашида дар паноҳӣ
ز یخ خود را کشیده در پناهی
Саҳоб аз тоби сармои зимистон
سحاب از تاب سرمای زمستان
Ба якдигар задӣ аз жолаи дандон
به یکدیگر زدی از ژاله دندان
з абрӯӣ намад бар дӯши афлок
ز ابروی نمد بر دوش افلاک
зи сармо хушк гашта панҷаи ток
ز سرما خشک گشته پنجهٔ تاک
Ба рафтани об аз он кам дошт оҳанг
به رفتن آب از آن کم داشت آهنگ
Ки ях дар роҳ ӯ зад шиша бар санг
که یخ در راه او زد شیشه بر سنگ
Шикаст аз санги жолаи ҷоми лола
شکست از سنگ ژاله جام لاله
Ба хок афтод наргисро пиёла
به خاک افتاد نرگس را پیاله
Шудаи ғоратгари даии сӯии сабза
شده غارتگر دی سوی سبزه
Ба гулшани хастаи ранг аз рӯй сабза
به گلشن خسته رنگ از روی سبزه
зи тоб таб хазоне шуд рухи шоҳ
ز تاب تب خزانی شد رخ شاه
Ба бистар такя зад аз пояи гоҳ
به بستر تکیه زد از پایهٔ گاه
Ба дил кардаш бдонсони оташии кор
به دل کردش بدانسان آتشی کار
Ки мекоҳед ҳар дами шамъи кирдор
که میکاهید هر دم شمع کردار
Бузургонро ба сӯй хештан хонд
بزرگان را به سوی خویشتن خواند
Ба саф дар сад гоҳ хеш бинишонад
به صف در صد گاه خویش بنشاند
Ба болинаш нишаста шоҳзода
به بالینش نشسته شاهزاده
зи ғами сар бар сари зонуи ниҳода
ز غم سر بر سر زانو نهاده
Ба сӯии дигараш нозир нишаста
به سوی دیگرش ناظر نشسته
зи дилтангии лаб аз гуфтори баста
ز دلتنگی لب از گفتار بسته
Ба рӯй шаҳи нишони маргу зоҳир
به روی شه نشان مرگ و ظاهر
Бузургони дрғмши ошуфтаи хотир
بزرگان درغمش آشفته خاطر
Ба сӯии аҳли маҷлиси шоҳ чун дид
به سوی اهل مجلس شاه چون دید
Сиришки ҳасраташ дар дида гардид
سرشک حسرتش در دیده گردید
Ишорат кард то дастур бархест
اشارت کرد تا دستور برخاست
Ба гавҳари тахти олиро биёрост
به گوهر تخت عالی را بیاراست
Пас онгаҳ гуфт то шҳзодаҳи чин
پس آنگه گفت تا شهزاده چین
Барояд бар фарози тахти заррин
برآید بر فراز تخت زرین
Ба сӯии Мисрён рӯ кард онгоҳ
به سوی مصریان رو کرد آنگاه
Ки то имрӯз будам бар шумо шоҳ
که تا امروز بودم بر شما شاه
Шаҳ акнӯн ӯст хидматкор бошед
شه اکنون اوست خدمتکار باشید
Ба хидматкоряш даркор бошед
به خدمتکاریش درکار باشید
Чу бар тахти зар хешаш нишонед
چو بر تخت زر خویشش نشانید
Ба дасти худ бар ӯ гавҳар фишонед
به دست خود بر او گوهر فشانید
Бузургонаш мборкбод гуфтанд
بزرگانش مبارکباد گفتند
Ғубори роҳ ӯ аз чеҳраи рафтанд
غبار راه او از چهره رفتند
Балӣ инаст қонӯни замона
بلی اینست قانون زمانه
Ба олам ҳаст акнӯн ин тарона
به عالم هست اکنون این ترانه
Набандад таксӣ аз тхтгаҳи рахт
نبندد تاکسی از تختگه رخت
Наёяд дайгарӣ бар пояи бахт
نیاید دیگری بر پایه بخت
Ду сар ҳаргиз нагунҷад дар кулоҳӣ
دو سر هرگز نگنجد در کلاهی
Ду шаҳро ҷо набошад тхтгоҳӣ
دو شه را جا نباشد تختگاهی
Чу рӯзӣ чанд шуд шаҳ рахт барбаст
چو روزی چند شد شه رخت بربست
Ба ҷои тахт бар тобут бинишаст
به جای تخت بر تابوت بنشست
Бузургонаши алиф бар сар кашиданд
بزرگانش الف بر سر کشیدند
Саманди саркашашро дам буриданд
سمند سرکشش را دم بریدند
Алифи қадони басӣ бо лаъл чун нӯш
الف قدان بسی با لعل چون نوش
Чу шамъии пеши тобуташи сияҳи пӯш
چو شمعی پیش تابوتش سیه پوش
зи иксў ҷома карда чоки манзур
ز یکسو جامه کرده چاک منظور
Фитода аз хурӯшаш дар ҷаҳони шӯр
فتاده از خروشش در جهان شور
зи сӯии дигараши нозири фиғони соз
ز سوی دیگرش ناظر فغان ساز
Ба олами нолааш афкандаи овоз
به عالم نالهاش افکنده آواز
Ба сӯии хоки бурдандаш ба эъзоз
به سوی خاک بردندش به اعزاز
Хурушон омаданд аз турбаташи боз
خروشان آمدند از تربتش باز
Ҳама дар бар пилос ғам гирифтанд
همه در بر پلاس غم گرفتند
Ба фӯташи ҳафтае мотам гирифтанд
به فوتش هفتهای ماتم گرفتند
Бузургонро ба биҳиштами рӯзи дастур
بزرگان را به بهشتم روز دستور
Тамомии барад бо худ сӯии манзур
تمامی برد با خود سوی منظور
Ки то оварад берунашони зи мотам
که تا آورد بیرونشان ز ماتم
Ба базм айш бинишастанд бо ҳам
به بزم عیش بنشستند با هم
Ҷаҳонро шеваи оре инчунин аст
جهان را شیوه آری اینچنین است
Нишоту меҳнаташ бо ҳам қарин аст
نشاط و محنتش با هم قرین است
Агар ғам шуд , намонад низ шодӣ
اگر غم شد، نماند نیز شادی
Буд дар раҳи муроду ноМуродӣ
بود در ره مراد و نامرادی
Агар дарвеши бад ҳоласт агар шоҳ
اگر درویش بد حال است اگر شاه
Гузар хоҳад намӯдани зини гузаргоҳ
گذر خواهد نمودن زین گذرگاه
Дами мурдани бчндони лашкари хеш
دم مردن بچندان لشکر خویش
Ба махзанҳои лаълу гавҳари хеш
به مخزنهای لعل و گوهر خویش
Муяссар кӣ шудаш то зон тамомӣ
میسر کی شدش تا زان تمامی
Хиради як лаҳза аз умри гиромӣ
خرد یک لحظه از عمر گرامی
Чунин умрӣ ки кас нафурухт икдм
چنین عمری که کس نفروخت یکدم
зи давронаш ба ганҷ ҳар ду олам
ز دورانش به گنج هر دو عالم
Бибин то чун фано кардемаш охир
ببین تا چون فنا کردیمش آخر
Халал дар кори оўрдимши охир
خلل در کار آوردیمش آخر
Чу он кӯдак ки ӯ бе ранҷи олам
چو آن کودک که او بیرنج عالم
Ба даст оварад калиди ганҷи олам
به دست آورد کلید گنج عالم
Кунад ҳар лаҳзаи домонеи пар аз дар
کند هر لحظه دامانی پر از در
Вази он ҳар гӯша сӯрохӣ кунад пар
وز آن هر گوشه سوراخی کند پر
Аз ин дарҳо ки мо дар хок дорем
از این درها که ما در خاک داریم
Басои фарёд каз ҳасрат бар орем
بسا فریاد کز حسرت بر آریم
Чу шуд алқсаҳи шоҳи Мисри манзур
چو شد القصه شاه مصر منظور
Ба олами адл ва додаш гашти машҳур
به عالم عدل و دادش گشت مشهور
Ба нозир дод ойини вазорат
به ناظر داد آیین وزارت
Чўози давраш ба шоҳӣ шуд бишорат
چواز دورش به شاهی شد بشارت
Дар ганҷина эҳсон кушоданд
در گنجینهٔ احسان گشادند
Ба олам дод адл ва дод доданд
به عالم داد عدل و داد دادند
Яке буданд то аз ҷони асар буд
یکی بودند تا از جان اثر بود
Баҳамашони майли ҳрдми бештар буд
بهمشان میل هردم بیشتر بود
зи ёрон бе вафоеи бади ҷФоиист
ز یاران بیوفایی بد جفاییست
Хушо ёрон ки эшонро ҷафо нест
خوشا یاران که ایشان را جفا نیست
Фиғон аз бе вафоёни замона
فغان از بیوفایان زمانه
Ба афсуни ҷафои кории фасона
به افسون جفا کاری فسانه
Мҷуи ваҳшии вафо аз мардуми даҳр
مجو وحشی وفا از مردم دهر
Ки кор шаҳд ноед ҳаргиз аз заҳр
که کار شهد ناید هرگز از زهر
Аз ин ақраби ниҳодони войу сади вой
از این عقرب نهادان وای و سد وای
Ки бар дили ҷой захмӣ монад сади ҷой
که بر دل جای زخمی ماند سد جای
Чунин ёрон ки андар рӯзгоранд
چنین یاران که اندر روزگارند
Басии озорҳо дар парда доранд
بسی آزارها در پرده دارند
Басии урёни танонро ҷой бим аст
بسی عریان تنان را جای بیم است
Аз он ақраб ки дар зер гилӣм аст
از آن عقرب که در زیر گلیم است
Нае нақши гилӣми охири чунин чанд
نهای نقش گلیم آخر چنین چند
Туоне буд дар як ҷои пайванд
توانی بود در یک جای پیوند
Ба каси анқо сифат манимоӣ дидор
به کس عنقا صفت منمای دیدار
зи мардуми рӯ ниҳон кун кимиёи вор
ز مردم رو نهان کن کیمیا وار