Дид дар хоби он мурӣд гузин

دید در خواب آن مرید گزین

Маснавӣ хон мо Сироҷи аддӣн

مثنوی‌خوان ما سراج‌الدین

Каз сғр буд солеҳу зоҳид

کز صَغَر بود صالح و زاهد

Порсоу муваҳҳиду обид

پارسا و موحد و عابد

Хшг зоҳид набӯд чун дгарон

خشگ زاهد نبود چون دگران

Дошт доими насиб аз ирфон

داشت دایم نصیب از عرفان

Ошиқи авлиёи бади он содиқ

عاشق اولیا بد آن صادق

Дар раҳи фақри огаҳу ҳозиқ

در ره فقر آگه و حاذق

Ки ҳисом алҳақ он шаҳи воло

که حسام‌الحق آن شه والا

Бар сари турбати истода ба по

بر سر تربت ایستاده به پا

Маснавии валади гирифтаи бадаст

مثنوی ولد گرفته بدست

Шудаи зи абёти он хушу сармаст

شده ز ابیات آن خوش و سرمست

Бар муллои пеш мардумон ме хонд

بر ملا پیش مردمان می‌خواند

Шӯр мекард ва завқҳо ме ронад

شور می‌کرد و ذوقها می‌راند

Баъд аз он кард рӯи бадв ва бигуфт

بعد از آن کرد رو بدو و بگفت

Ки аз имрӯзи ошкор ва наҳуфт

که از امروز آشکار و نهفت

Ҳамчу ман хон ту баъд аз ин ин ро

همچو من خوان تو بعد از این این را

Бигушо зини сухани раҳи дайн ро

بگشا زین سخن ره دین را

Вонгаҳ аз завқи ин зи худ абёт

وانگه از ذوق این ز خود ابیات

Гуфт ширину хуш чу шаҳду набот

گفت شیرین و خوش چو شهد و نبات

Чунки аз хоби гашт ӯ бедор

چونکه از خواب گشت او بیدار

Зонҳмаҳи назм беҳад ва бисёр

زانهمه نظم بی‌حد و بسیار

Мондаи байтӣ ба ёд ӯ танҳо

مانده بیتی به یاد او تنها

Шуд фаромӯши ғайри он ӯ ро

شد فراموش غیر آن او را

Ҳаст он байти ин шинави некӯ

هست آن بیت این شنو نیکو

То барӣ зон тариқу манзили бӯ

تا بری زان طریق و منزل بو

« ҳркро ҳаст дид инро дид

«هرکرا هست دید این را دید

Ки бар ин назм нест ҳеҷ мазид »

که بر این نظم نیست هیچ مزید»

Чун чунин шоҳу сарвари абдол

چون چنین شاه و سرور ابدال

Ки бад ӯ марди ҳам ба қол ва ба ҳол

که بد او مرد هم به قال و به حال

Дар ҳақи назми мо чунин фармуд

در حق نظم ما چنین فرمود

Ки бар ин гуфт гуфт кас нафузуд

که بر این گفت گفت کس نفزود

Даргузар аз хаёлу занну зи ваҳм

درگذر از خیال و ظن و ز وهم

Чашм бигушо зи ҷон ва дил кун фаҳм

چشم بگشا ز جان و دل کن فهم

Ки чаҳ дрҳости ин аз он дарё

که چه درهاست این از آن دریا

Ғайри ин дар мҷўӣ эй ҷӯё

غیر این در مجوی ای جویا

Ки яке зини дусади ҷаҳони арзад

که یکی زین دوصد جهان ارزد

Хунаки онро ки доими ин варзад

خنک آنرا که دایم این ورزد

Хонд ин назмро ба рӯз ва ба шаб

خواند این نظم را به روز و به شب

То расад зини сухан ба ҳазрати раб

تا رسد زین سخن به حضرت رب

Зонка ин раҳбараст ҷӯё ро

زانکه این رهبر است جویا را

Май намояди ҷаҳон беҷо ро

می‌نماید جهان بی‌جا را

Раҳравонро баради сӯии манзил

رهروان را برد سوی منزل

То бибинанд бе ҳуҷби рухи дил

تا ببینند بی‌حجب رخ دل

эй валади маснавӣат раҳбар шуд

ای ولد مثنویت رهبر شد

Номи ту бар фалак аз он бар шуд

نام تو بر فلک از آن بر شد

Ҳамаро май барад ба сӯии фалак

همه را می‌برد به سوی فلک

Девро мекунад чу ҳуру малик

دیو را می‌کند چو حور و ملک

Чун аз ӯ давр мешавад чун ҳур

چون از او دور می‌شود چون حور

Зулмати маҳзи сар ба сари ҳамаи нур

ظلمت محض سر به سر همه نور

Қудраташро аз ин сухан бишнос

قدرتش را از این سخن بشناس

Накунад фаҳми ин касе ба қиёс

نکند فهم این کسی به قیاس

Магар ӯро вароӣ гуфту шунӯд

مگر او را ورای گفت و شنود

Бинмоед худои зи лутфу зи ҷӯад

بنماید خدا ز لطف و ز جود

Кунадаш ҷазби сӯии худ яздон

کندش جذب سوی خود یزدان

Дар ҷаҳонӣ ки несташ поён

در جهانی که نیستش پایان

Ки ҳазорон чу осмону замин

که هزاران چو آسمان و زمین

Пеши он хур буд чу зарраи маин

پیش آن خور بود چو ذره مهین

Варна дар шарҳ ва васф ноед он

ورنه در شرح و وصف ناید آن

Ҳаст беруни зи ақлу ваҳму гумон

هست بیرون ز عقل و وهم و گمان

Сар ӯро мҷуи зи роҳи забон

سرّ او را مجو ز راه زبان

То нагардӣ чунон ндонӣ он

تا نگردی چنان ندانی آن

Қадами ӣнҷо чу дар расед бимонад

قدم اینجا چو در رسید بماند

Беқадам дар ҷаҳон бе чун ронад

بی‌قدم در جهان بی‌چون راند

Онкасии бӯи барад аз ин асрор

آنکسی بو برد از این اسرار

Ки буд аз азал аз он аҳрор

که بود از ازل از آن احرار

Ҳар ки бо ин китобаш инсӣ нест

هر که با این کتابش انسی نیست

Дар ду олам бидон ки ҳайвонӣ аст

در دو عالم بدان که حیوانی است

Чун набошад дар ин ҳаваси зи харӣ

چون نباشد در این هوس ز خری

Зин маъонӣ шавад баъӣду барӣ

زین معانی شود بعید و بری

Ҳайвонӣ буд мурӣди алаф

حیوانی بود مرید علف

Оқибат чун алаф равад ба талаф

عاقبت چون علف رود به تلف

Бар мисол ҳдс шавад макрӯҳ

بر مثال حدث شود مکروه

Назд покони дайн буд макрӯҳ

نزد پاکان دین بود مکروه

Мерад ӯ оқибати басони клоб

میرد او عاقبت بسان کلاب

Ҳамчу хар монад андаруни хлоб

همچو خر ماند اندرون خلاب

Гар бародар буд вагар фарзанд

گر برادر بود و گر فرزند

Чунки ин ишқро наме варзанд

چونکه این عشق را نمی‌ورزند

Ҳамчу деванд пеши ман мағзуб

همچو دیوند پیش من مغضوب

Хору мардӯд чун хари маъюб

خوار و مردود چون خر معیوب

Бошад аз ман насибашони лаънат

باشد از من نصیبشان لعنت

Марги эшон марои баин неъмат

مرگ ایشان مرا بهین نعمت

Хеш ман ӯст ков чу ман бошад

خویش من اوست کاو چو من باشد

Толиби васл зўолмнн бошад

طالب وصل ذوالمنن باشد

Инс ӯ бо худо буд на ба худ

انس او با خدا بود نه به خود

Чашм ӯ дар лақо буд на ба худ

چشم او در لقا بود نه به خود

Бошад андари талаби зи ҷону зи дил

باشد اندر طلب ز جان و ز دل

Мутанаффир буд зи обу зи гул

متنفر بود ز آب و ز گل

Дар талаби нафасро кунад бсмл

در طلب نفس را کند بسمل

Гардад ӯ хоки пои соҳиби дил

گردد او خاک پای صاحب دل

Доимо сайрҳо кунад сӯии марг

دائماً سیرها کند سوی مرگ

Расад аз марг ҳар дамаш бару барг

رسد از مرگ هر دمش بر و برگ

Бинад андари фанои бақоу ҳаёт

بیند اندر فنا بقا و حیات

Бали ҳётш буд зи айни мамот

بل حیاتش بود ز عین ممات

Будаш мӯату фӯту зикру слўаҳ

بودش موت و فوت و ذکر و صلوة

Ояд аз мўтш аз худои салоат

آید از موتش از خدای صلات

Бошад андари фирор аз ҳастӣ

باشد اندر فرار از هستی

То абад беқарор аз мастӣ

تا ابد بی‌قرار از مستی

Нестиро кунад зи ҷони маскан

نیستی را کند ز جان مسکن

Бехатар созад андари ин мأмн

بی‌خطر سازد اندر این مأمن

Ҳарчӣ гуяд ҳамаи з ҳақ гуяд

هرچه گوید همه ز حق گوید

Басӯии ҳақи зи ҷон ва дил пуед

بسوی حق ز جان و دل پوید

Набӯд пеш ӯ ҳадиси ҷаҳон

نبود پیش او حدیث جهان

Гуфтугӯяш буд зи олами ҷон

گفت‌وگویش بود ز عالم جان

Ҳикмат ва илм зояд аз даҳанаш

حکمت و علم زاید از دهنش

Доимои ишқи ҳақ буд ватанаш

دایماً عشق حق بود وطنش

Дил ӯ манба ҳукм бошад

دل او منبع حکم باشد

Ҷони покаши зи ҳақ нъм бошад

جان پاکش ز حق نعم باشد

Қолу ҳолаши баланд чун маърӯф

قال و حالش بلند چون معروف

Мушкилоти ҷаҳон бар ӯ макшуф

مشکلات جهان بر او مکشوف

Неку бади пеш ӯ падед буд

نیک و بد پیش او پدید بود

Ҳарчӣ гуяд ҳама з дид буд

هرچه گوید همه ز دید بود

Набӯд гуфтанаши зи нақлу қиёс

نبود گفتنش ز نقل و قیاس

Бошад аз асли кор ӯ ба асос

باشد از اصل کار او به اساس

Дар зломи ҷаҳон буд чу чароғ

در ظلام جهان بود چو چراغ

Зиндагӣ бахшад ӯ ба гоҳи балоғ

زندگی بخشد او به گاه بلاغ

Мазҳари ҳақ буд дар ин олам

مظهر حق بود در این عالم

Пешвоу Халифа чун одам

پیشوا و خلیفه چون آدم

Хеш ман ӯст коинчнин бошад

خویش من اوست کاینچنین باشد

Сар ҳастӣу мағз дайн бошад

سر هستی و مغز دین باشد

Дарди дилро буд чу дармон ӯ

درد دل را بود چو درمان او

Васли ҳақро мудоми ҷӯён ӯ

وصل حق را مدام جویان او

Хок ӯ тўтёии чашм буд

خاک او توتیای چشم بود

Қатраи ҷон аз ӯ ба баҳр равад

قطرهٔ جان از او به بحر رود

Қатра чун шуд ба баҳри баҳраши дон

قطره چون شد به بحر بحرش دان

Зонка шуд маҳви андари он Аммон

زانکه شد محو اندر آن عمان

Хунаки он кас ки баҳри даравишон

خنک آن کس که بهر درویشان

намекунад тарки ҷумлаи хуишон

می‌کند ترک جملهٔ خویشان

Айн эшон шавад з худ гузарад

عین ایشان شود ز خود گذرد

Пардаи нафасро зи ишқи дард

پردۀ نفس را ز عشق درد

Ҳарчӣ он гуфтанӣаст ман гуфтам

هرچه آن گفتنی است من گفتم

Дарҳои гузидаро сифтам

درهای گزیده را سفتم

Гар зи ҷон , ту ба гуфт ман гаравӣ

گر ز جان، تو به گفتِ من گروی

Роҳи ҳақро намоямат ки рӯй

راه حق را نمایمت که روی

Қасд он кун ки нафасро бикашӣ

قصد آن کن که نفس را بکشی

То зи талхии раҳе ва аз туршӣ

تا ز تلخی رهی و از ترشی

Дар нигар каз чаҳ рӯаст муставле

در نگر کز چه روست مستولی

То шавад бар ту мкрҳоши ҷлӣ

تا شود بر تو مکرهاش جلی

То ки ҳоким шуд ӯ ва ту маҳкӯм

تا که حاکم شد او و تو محکوم

Кард чун хештани турои маҳрӯм

کرد چون خویشتن ترا محروم

Ҳаст ӯ чун амир ва ту чу асир

هست او چون امیر و تو چو اسیر

намекашад сӯи бсўт бе занҷир

می‌کشد سو بسوت بی‌زنجیر

Инчунин умр бебаҳоро чун ?

اینچنین عمر بی‌بها را چون؟

намекунӣ зойеъ аз паии он дун ?

می‌کنی ضایع از پی آن دون؟

Қӯт аз қӯт дорад он малъун

قوّت از قوت دارد آن ملعون

Қӯт ӯро бабр бирезаш хӯн

قوت او را ببر بریزش خون

Қӯташ аз ҷўъи сози не аз нон

قوتش از جوع ساز نی از نان

Зонка ин дарди рости ин дармон

زانکه این درد راست این درمان

Бабр ӯро зи лиззати дунё

ببر او را ز لذت دنیا

То расад сад чунонаш аз уқбо

تا رسد صد چنانش از عقبی

Ҳеҷ навъаши муроду коми мада

هیچ نوعش مراد و کام مده

Ҷузи ғаму ранҷи бардавоми мада

جز غم و رنج بردوام مده

Қӯт ӯро зи ранҷу меҳнати соз

قوت او را ز رنج و محنت ساز

То гузорад намозҳо ба ниёз

تا گذارد نمازها به نیاز

Гурусна бош то дар охири кор

گرسنه باش تا در آخر کار

Сайри гардии зи неъмат бисёр

سیر گردی ز نعمت بسیار

Кам хури ин миваро ки дар уқбо

کم خور این میوه را که در عقبی

Расадат пеши миваи тӯбо

رسدت پیش میوۀ طوبی

Чун кунӣ тарки рахту маликату мол

چون کنی ترک رخت و ملکت و مال

Сад чунонат расад ба рӯзи мӣол

صد چنانت رسد به روز مآل

Бигузар аз хӯрду хобу рӯи бедор

بگذر از خورد و خواب و رو بیدار

То рисии оқибат дар он дидор

تا رسی عاقبت در آن دیدار

Қӯти ҳақро биҷавии андари ҷўъ

قوت حق را بجوی اندر جوع

То рӯй чашми сайри вақти руҷӯъ

تا روی چشم سیر وقت رجوع

Чуст май рон дар ин тариқи дақиқ

چست می‌ران در این طریق دقیق

То ки гардии ягона дар таҳқиқ

تا که گردی یگانه در تحقیق

Бериёзат қадам манеҳ дар роҳ

بی ریاضت قدم منه در راه

То рисии ҳамчуи анбиёи балет

تا رسی همچو انبیا باله

Мустафо гуфт айни ҷўъи таом

مصطفی گفت عین جوع طعام

намешавад аз худо барои киром

می‌شود از خدا برای کرام

Зинда гардад аз он тани садиқ

زنده گردد از آن تن صدیق

Бо млоик шавад мудоми рафиқ

با ملایک شود مدام رفیق

Бозу сагро мудоми сайёдон

باز و سگ را مدام صیادان

Қӯташон кмтрк диҳанд бидон

قوتشان کمترک دهند بدان

То ки аз ҷўъ сайдҳо гиранд

تا که از جوع صیدها گیرند

Баҳри сайёд доимо гиранд

بهر صیاد دائماً گیرند

Сайдро гурусна буд толиб

صید را گرسنه بود طالب

Дар шикор ояд ва шавад ғолиб

در شکار آید و شود غالب

Он саги сайр кӣ биҷӯед сайд ?

آن سگ سیر کی بجوید صید؟

Шавад он сириаш бар ӯ чун қайд

شود آن سیری‌اش بر او چون قید

Баста аш дорад аз талаби сирӣ

بسته‌اش دارد از طلب سیری

Натавонад намӯд ӯ ширӣ

نتواند نمود او شیری

Ҳамчунин нафасро ту кам даҳ нон

همچنین نفس را تو کم ده نان

То бигирад шикорҳои ниҳон

تا بگیرد شکارهای نهان

Ҳеҷ аз инаши мада ки он талабад

هیچ از اینش مده که آن طلبد

Аз таниш кун ҷудо ки ҷони талабад

از تنش کن جدا که جان طلبد

Зудаш аз санги нестии мрҷўм

زودش از سنگ نیستی مرجوم

Кун ки баъд аз фано шавад марҳӯм

کن که بعد از فنا شود مرحوم

То накӯбӣ сараш ба гурзи ҷиҳод

تا نکوبی سرش به گرز جهاد

Нишморад турои худои зи ибод

نشمارد ترا خدا ز عباد

То буд бо ту ҳамраҳи он бироаҳ

تا بود با تو همره آن بیراه

Раҳ наёбӣ ба манзили аллоҳ

ره نیابی به منزل اللّه

ӯ палидаст бепалид бирав

او پلید است بی پلید برو

Беқадам дар ҷаҳони поки бадв

بی قدم در جهان پاک بدو

Не ба ҷома чу мерасад саргин ?

نی به جامه چو می‌رسد سرگین؟

намешавад монеъ аз намози яқин ?

می‌شود مانع از نماز یقین؟

Ҳдси зоҳирӣ чу шуд монеъ

حدث ظاهری چو شد مانع

Мари туро аз савоб эй сомъ

مر ترا از ثواب ای سامع

Ҳдси ботинӣ ки асл он аст

حدث باطنی که اصل آن است

Монеъи қурби васл ҷонон аст

مانع قرب وصل جانان است

То нагардӣ тамом аз ваии пок

تا نگردی تمام از وی پاک

Кӣ рӯй чун Масеҳ бар афлок

کی روی چون مسیح بر افلاک

Пок кун зоҳир аз барои намоз

پاک کن ظاهر از برای نماز

Пок кун ботин аз барои ниёз

پاک کن باطن از برای نیاز

Чун шӯии поку соф дар зоҳир

چون شوی پاک و صاف در ظاهر

Ҳам бикун сари хешро тоҳир

هم بکن سرّ خویش را طاهر

Косл дар одамӣ сараст на сар

کاصل در آدمی سرّ است نه سر

Сар буд ҳамчуи бод ( ? по )у сар чун пар

سر بود همچو باد (؟پا) و سرّ چون پر

Ончӣ бо по рӯй ҳазорон сол

آنچه با پا روی هزاران سال

Бештар зон рӯй ба пар дар ҳол

بیشتر زان روی به پر در حال

Тан ба по меравад давон дар роҳ

تن به پا می‌رود دوان در راه

Ҷон ба пар май пурди басӯии илоҳ

جان به پر می‌پرد بسوی اله

Пари ҷон , ишқ бошад эй доно

پرّ جان، عشق باشد ای دانا

Ҷон беишқ кӣ пурди онҷо ?

جان بی عشق کی پرد آنجا؟

Ҳар крои ишқ беш париш беш

هر کرا عشق بیش پرش بیش

Беш бошад яқини зи камтаринаш

بیش باشد یقین ز کمتر، پیش

Ҳар ки ошиқтараст афзӯн аст

هر که عاشقتر است افزون است

Аз ҳама беҳтараст ва мавзун аст

از همه بهتر است و موزون است

Ошиқони саф сафанд дар раҳи ҳақ

عاشقان صف‌صف‌اند در ره حق

Сафи пас май баради зи пеши сабақ

صف پس می‌برد ز پیش سبق

Ваон имомӣ ки пеши ин сФҳост

وان امامی که پیش این صفهاست

ӯ ба миҳроби васл ҳақ танҳост

او به محراب وصل حق تنهاست

Ҳама зу мебаранд ва ӯ аз ҳақ

همه زو می‌برند و او از حق

Бартараст аз буруҷ ва ҳафт тибқ

برتر است از بروج و هفت طبق

Аз тибқҳо гузашт чун Аҳмад

از طبقها گذشت چون احمد

Дидаро кард пари зи ҳасани аҳад

دیده را کرد پر ز حسن احد

Маҳв ҳақасту ғарқи он дидор

محو حق است و غرق آن دیدار

Зот ӯро чу дигарон машумор

ذات او را چو دیگران مشمار

Гарчи монад ба дигарон шаклаш

گرچه ماند به دیگران شکلش

Ҷинси халқон буд тану аклш

جنس خلقان بود تن و اکلش

Лек сараши гузашта аз арш аст

لیک سرش گذشته از عرش است

Гарчи аз рӯй ҷисм бар фарш аст

گرچه از روی جسم بر فرش است

Ҳар ки дид он ҷамол , бе парда

هر که دید آن جمال، بی‌پرده

Зинда шуд гарчи буд пажмурда

زنده شد گرچه بود پژمرده

Неи чунон зиндаи кохр ӯ мерад

نی چنان زنده کاخر او میرد

Ҳар чаҳ дорад касе дигар гирад

هر چه دارد کسی دگر گیرد

Зиндагӣ каз худост поянда аст

زندگی کز خداست پاینده است

Ҳамчуи хур равшанаст ва тобанда аст

همچو خور روشن است و تابنده است

То худо ҳаст бо худо боқӣ аст

تا خدا هست با خدا باقی است

Ҷонҳоро шароб ва ҳам соқӣ аст

جانها را شراب و هم ساقی است

Зинда бошад аз ӯ яқин ҳар шайъ

زنده باشد از او یقین هر شی

Мерад ашёъ ва ӯ бимонад ҳӣ

میرد اشیاء و او بماند حی

Мурдагӣ зулматасту нури ҳаёт

مردگی ظلمت است و نور حیات

Чун равад бози нури азин зулмот

چون رود باز نور ازین ظلمات

Мурда монад ҷаҳон ва ҳарчӣ дар ӯст

مرده ماند جهان و هرچه در اوست

Чун аз эшон ниҳон шавад рухи дӯст

چون از ایشان نهان شود رخ دوست

Зонка аз нур ӯ парронди ашё

زانکه از نور او پراند اشیا

Ҳамаро зон хураст тобу зё

همه را زان خور است تاب و ضیا

Мисли хонаҳост ин ашё

مثل خانه‌هاست این اشیا

Гашта равшани зи акси нури худо

گشته روشن ز عکس نور خدا

Нурро чун ниҳон кунад зи эшон

نور را چون نهان کند ز ایشان

Ҳама монанди қолаби биҷон

همه مانند قالب بیجان

Кули ашё фано шаванду ҳалок

کل اشیا فنا شوند و هلاک

Аз баду нек ва аз палиду зи пок

از بد و نیک و از پلید و ز پاک

То бидонанд кони сафоу ҳаёт

تا بدانند کان صفا و حیات

Чун аз эшон набад надошт сабот

چون از ایشان نبد نداشت ثبات

Орӣа буд боз рафт ба асл

عاریه بود باز رفت به اصل

Нури хур кӣ зи қурс хур шуд фасл ?

نور خور کی ز قرص خور شد فصل؟

Гашти холии зи нур ӯ ашё

گشت خالی ز نور او اشیا

Ҳама марданд ва монад ҳақ танҳо

همه مردند و ماند حق تنها

Лек ҷонӣ ки шуд фано дар нур

لیک جانی که شد فنا در نور

Ёфт баъд аз фанои бақо дар нур

یافت بعد از فنا بقا در نور

Зот ӯ бошад аз шуъоъи латиф

ذات او باشد از شعاع لطیف

Тофтаи илм бар вазеъу шариф

تافته علم بر وضیع و شریف

Он чунон нурро фано набӯд

آن چنان نور را فنا نبود

Чун з ҳақаст ҷуз ба ҳақ наравад

چون ز حق است جز به حق نرود

То худо ҳаст бошад ӯ доим

تا خدا هست باشد او دائم

Доимо бо худо буд қоим

دائماً با خدا بود قائم

Тан ӯгар фано шавад мерад

تن او گر فنا شود میرد

Ҷон ӯ малик ломакон гирад

جان او ملک لامکان گیرد

Аз смк то смок нур диҳад

از سمک تا سماک نور دهد

Муъминонро биҳишт ва ҳур диҳад

مؤمنان را بهشت و حور دهد

Шавад андари ҷаҳони ҷони волӣ

شود اندر جهان جان والی

Ҳамаи асфали раванд ва ӯ олӣ

همه اسفل روند و او عالی

Аз адад ҳар ки раст гашт вале

از عدد هر که رست گشت ولی

Шери ҳақи дони варои ту ҳамчуи алӣ

شیر حق دان ورا تو همچو علی

Анбиёро аз ӯ туоне дид

انبیا را از او توانی دید

Бар ту гирданд бе ҳиҷоби падед

بر تو گردند بی حجاب پدید

Набӯд ҳеҷ чиз аз ӯ берун

نبود هیچ چیز از او بیرون

Бахшадат сад ҷаҳони зи роҳи дарун

بخشدت صد جهان ز راه درون

Зонка ҳақ бо вайаст ва бе ӯ нест

زانکه حق با وی است و بی او نیست

Дар ӯро гузину онҷои бист

در او را گزین و آنجا بیست

Чун худо гуфт дар замину само

چون خدا گفت در زمین و سما

наменагунҷам марои мҷуи онҷо

می‌نگنجم مرا مجو آنجا

Дар дили муъминони бгнҷм лек

در دل مؤمنان بگنجم لیک

Дар дилашон бикӯб аз ҷони нек

در دلشان بکوب از جان نیک

То биёбӣ маро дар он дилҳо

تا بیابی مرا در آن دلها

Барраии зи обҳо ва аз гулҳо

برهی ز آبها و از گِلها

Домани шайхи гир эй ҷӯё

دامن شیخ گیر ای جویا

Зонка ҳақаст аз он забон гуё

زانکه حق است از آن زبان گویا

Феълу қавл вайаст ҷумлаи зи ҳақ

فعل و قول وی است جمله ز حق

Дам ба дами гир аз ӯ ба сидқи сабақ

دم‌به‌دم گیر از او به صدق سبق

То ки гардӣ аз он сабақи собиқ

تا که گردی از آن سبق سابق

Бар ҳамаи собиқони ту эй лоҳқ

بر همه سابقان تو ای لاحق

Бас буд баъд аз ин хамӯш кунам

بس بود بعد از این خموش کنم

Бедаҳон зон шароб нӯш кунам

بی دهان زان شراب نوش‌کنم

Сӯй бесӯ сало задам бисёр

سوی بی‌سو صلا زدم بسیار

Гуҳи зи роҳи даруни гуҳ аз гуфтор

گه ز راه درون گه از گفتار

Ҳар крои саъд бахт хоҳад буд

هر کرا سعد بخت خواهد بود

Фориғ аз тоҷ ва тахт хоҳад буд

فارغ از تاج و تخت خواهد بود

Аз ҷаҳони баҳр ҳақ шавад безор

از جهان بهر حق شود بیزار

Талабад ӯ дукон дар он бозор

طلبد او دکان در آن بازار

Аз фано бугзарад расад ба бақо

از فنا بگذرد رسد به بقا

Равад аз худ басӯии васли худо

رود از خود بسوی وصل خدا

Нест инро карон хамӯш валад !

نیست این را کران خموش ولد!

Бунаи ойинаро дарун намад

بنه آئینه را درون نمد

Матлаъи ин баёни ҷон афзо

مطلع این بیان جان افزا

Буд дар шашсад ва навад ёро

بود در ششصد و نود یارا

Гуфта шуд аввали рабиъи аввал

گفته شد اول ربیع اول

Гар фузуни гашт ин магӯ тӯл

گر فزون گشت این مگو طول

Мақтааши ҳам шудааст эй фахри

مقطعش هم شده است ای فاخر

Чорумини маи ҷамодии алохр

چارمین مه جمادی الاخر

Шуд тамоми ин нмт дар ин дафтар

شد تمام این نمط در این دفتر

То чаҳ ояд аз ин сипас дигар

تا چه آید از این سپس دیگر

Нест инро ниҳояту ғоят

نیست این را نهایت و غایت

Хатм кун чун тамоми гашти оят

ختم کن چون تمام گشت آیت

з оятӣ мешавад намози тамом

ز آیتی می‌شود نماز تمام

Чун шудам масти бунаам аз кафи ҷом

چون شدم مست بنهم از کف جام

Не навозиш кунам дигар на итоб

نی نوازش کنم دگر نه عتاب

Лаби ббнндм чу шуд тамоми китоб

لب ببندم چو شد تمام کتاب