Акнӯн мебояд донист муҳаққиқони рости гӯйро на мтأмлони айби ҷӯйроу таъаммули алъиби айб ки ин дафотир ки дар аҷам сохтаанд бештари Фхосаҳ Калила асосӣаст бар як саёқи ниҳодау суханӣ бар як мсоқи рондау агрчи муншӣу мубдиъи онрои бФзли тақаддуми бали бтқдм руҷҳонӣ шойиъаст , аммо он бҳдиқаҳ монад ки дарави агрчи завқҳоро мъсўли втбъҳоро мақбул бошад , ҷузи як мива натавон ёфт ва бидон бустон монад ки агрчи машомҳоро муаттар ва димоғҳоро мънбр дорад , дарави ҷузи брўҳи насими як райҳон беш натавон раседу сохтаи ин банда муштамиласт бар чанд нмт аз асолиби сухани ороӣӣу иборати парварӣ ва ин бҷнтӣ монад пар аз алвони азоҳири маънӣу ашколи раёҳини алфозу аҷноси Фўокаҳи нкту анвоъи смори ашорот , ҳар ҳиссиро аз афроди он баҳра ва ҳар завқиро аз оҳоди он насибӣ , фӣҳо мо тштҳиаҳи алأнФсу тлзолоъну бад-ӣни хасоис ки ёд карда меояд , аз ҷумлаи он кутуб мунфаридаст , аввали онк аз саворади алфозу бўорди тозӣҳои номустаъмал ки имҷаҳи алсмъу тأбоаҳи алнФси дарав ҳеҷ натавон ёфт , дувуми онк аз амсолу шавоҳиди ашъори тозӣу порсӣ ки дигарон дар кутуб эрод кардаанд , чунон мҳтрз бӯда ки домани сухани бсФли хоӣидаҳу мкидаҳи эшон боз науфтодау алои алии сиблати алндраҳи бглҳои бўӣидаҳ ва даст молидаа дигарон истишмом накарда , сиўми онки як мавзӯи муайяниро бъинаҳ дар мавозиъ бисёр гуфтааму бўсФҳои гӯногӯни ҷилвагарӣ чунон карда ки ҳеҷ калимаи алои мошоءоллаҳ аз савобиқи калимот мукаррар нагаштау дигари хосиятҳои ҷузвӣ ки болиғи назарони борӣки байнро буқати мутолиаи дақоиқи он маълум шавад , худ бисёр тавон ёфт ва агар касе аз хонандагони андеша бар як ду мақом гуморду боқӣ фурӯ гузораду бмтолъаҳи муставфии ман алсдри илои алъҷз фаро нарасад , бонаводири нкт ва сўодр натуф аз кроими хидри хотиру лтоими атри иборат ки азу дар гузарад , ъ , ҳифзати шиӣоу ғобти ънки ашёъ . Омадем бар сари мақсӯд . Боиси таҳрири ин фасл ки остини мафохири китоб аз он мтрз мешаваду тартиби ин васл ки домани авохир китоб бидон мФрўз мегардад , онаст то мӯҷиби тأхрӣ ки дар роҳи пардохтани он омада буду гиреҳи тъсрӣ ки бар он кори афтодаи бози намоям ва ин узр аз забони амлоءи ҳоли боблоءи расонам ва он онаст ки чун худованд , хоҷаи ҷаҳон , рбиби алднёу аддӣн , муайяни алислому алмуслимӣн , ъзи насрау вқии ман ғайри алъсри асра ки тавфиқ ҳамеша рафиқи роҳи масоъӣ ӯ будаст ва дар ҳар манзил ки қадам сайр зада , гшодномаҳ ва ман иўқи шҳ нафса Фоўлӣки ҳам алмФлҳўн бо худ дошта , дониста ки ҳеҷ халафии гиромитар ва ҳеҷ мхлФии номитар аз тақаррубии илои аллоҳ ки нақши мҳомди он бар сҳоиФ зикр нигоранд натавонад буду зҳбти алмкорми алои ман алдФотр ; ва бе шабаҳати шинохта ки ҷоҳилони мсўФу коҳилони мутаваққифро тأҷили омол бо таъҷили ҳаводиси аҳвол бар наёяд ,

اکنون می‌باید دانست محقّقانِ راست‌گوی را نه متأمّلانِ عیب‌جوی را وَ تَأَمُلُ العَیبِ عَیبٌ که این دفاتر که در عجم ساخته‌اند بیشتر فخاصّه کلیله اساسیست بر یک سیاق نهاده و سخنی بر یک مساق رانده و اگرچ منشی و مبدعِ آنرا بفضلِ تقدّم بل بتقدّم رجحانی شایعست، اما آن بحدیقهٔ ماند که درو اگرچ ذوقها را معسول وطبعها را مقبول باشد ، جز یک میوه نتوان یافت و بدان بستان ماند که اگرچ مشامّها را معطّر و دماغها را معنبر دارد ، درو جز بروحِ نسیم یک ریحان بیش نتوان رسید و ساختهٔ این بنده مشتملست بر چند نمط از اسالیبِ سخن‌آرائی و عبارت پروری و این بجنّتی ماند پر از الوانِ ازاهیرِ معنی و اشکالِ ریاحینِ الفاظ و اجناسِ فواکهِ نکت و انواعِ ثمارِ اشارات، هر حسّی را از افرادِ آن بهرهٔ و هر ذوقی را از آحادِ آن نصیبی، فِیهَا مَا تَشتَهِیهِ الأَنفُسُ وَ تَلَذُّالاَعُِنُ و بدین خصایص که یاد کرده می آید ، از جملهٔ آن کتب منفردست، اوّل آنک از سواردِ الفاظ و بواردِ تازیهای نامستعمل که یَمُجُّهُ السَّمعُ وَ تَأبَاهُ النَّفسُ درو هیچ نتوان یافت ، دوم آنک از امثال و شواهدِ اشعارِ تازی و پارسی که دیگران در کتب ایراد کرده‌اند، چنان محترز بوده که دامنِ سخن بثفلِ خائیده و مکیدهٔ ایشان باز نیفتاده وَ اِلَّا عَلَی سَبِیلِ النُّدرَهِ بگلهایِ بوئیده و دست مالیدهٔ دیگران استشمام نکرده، سیوم آنک یک موضوعِ معیّنی را بعینه در مواضعِ بسیار گفته‌ام و بوصفهایِ گوناگون جلوه‌گری چنان کرده که هیچ کلمهٔ اِلَّا مَاشَاءَاللهُ از سوابقِ کلمات مکرّر نگشته و دیگر خاصّیّتهایِ جزوی که بالغ نظرانِ باریک‌بین را بوقتِ مطالعهٔ دقایقِ آن معلوم شود، خود بسیار توان یافت و اگر کسی از خوانندگان اندیشه بر یک دو مقام گمارد و باقی فرو گذارد و بمطالعهٔ مستوفی مِنَ الصَّدرِ اِلَی العَجزِ فرا نرسد ، بانوادرِ نکت و صوادرِ نتف از کرایمِ خدرِ خاطر و لطایمِ عطرِ عبارت که ازو در گذرد، ع، حَفِظتَ شَیئا وَ غَابَت عَنکَ اَشیَاءُ . آمدیم بر سرِ مقصود. باعثِ تحریرِ این فصل که آستینِ مفاخرِ کُتّاب از آن مطرّز می‌شود و ترتیبِ این وصل که دامنِ اواخرِ کتاب بدان مُفَروَز می‌گردد، آنست تا موجبِ تأخّری که در راهِ پرداختن آن آمده بود و گرهِ تعسّری که بر آن کار افتاده باز نمایم و این عذر از زبانِ املاءِ حال بابلاء رسانم و آن آنست که چون خداوند، خواجهٔ جهان، رَبِیبُ الدُّنیَا وَ الدِّینِ ، معین الاسلام و المسلمین ، عَزَّ نَصرُهُ وَ وُقِیَ مِن غِیَرِ العَصرِ عَصرُهُ که توفیق همیشه رفیقِ راهِ مساعیِ او بودست و در هر منزل که قدمِ سیر زده ، گشادنامهٔ وَ مَن یُوقَ شُحَّ نَفسِهِ فَاولئِکَ هُمُ المُفلِحُونَ با خود داشته ، دانسته که هیچ خلفی گرامی‌تر و هیچ مخلّفی نامی‌تر از تَقَرُّبِی اِلَی اللهِ که نقشِ محامدِ آن بر صحایفِ ذکر نگارند نتواند بود و ذَهَبَتِ المَکَارِمُ اِلَّا مِنَ الدَّفَاتِرِ ؛ و بی‌شبهت شناخته که جاهلانِ مسوّف و کاهلانِ متوقّف را تأجیلِ آمال با تعجیلِ حوادثِ احوال بر نیاید،

Лоҷарами холисаи нияту тўит бар он гумошт ки дар ҷаридаи маҳосини аъмоли бузургтарин мбртӣу фозилтарин ҳснтӣ сабт кунад ва ҳуҷҷатҳои охират бидон мусаҷҷал гирданд ; охири ҷавомеъи андешаи муборакаш бар ҷомеъи табриз мқсўр омад то дорулкутубии дарав вазъ фармуд кўъоءи миллӣ лутфану зарфи ҳшии зурафо , чунон рӯҳи пайванди рӯҳонӣу музайяни бҳсни тартиби мабоонӣ ки агар гўӣии сокинони равоқи байти алмъмўри таҳсини иморати он мизннд , азин иборати истиғфорӣ лозим наёяд Фмои талаққӣҳо зўи мақоми Кариму лои илқиҳои алои зўи ҳаззи азим . Ва агрчи дигари гузаштагони баҳамин мавзеи азин ҷинс дар ъҳўди мтқодми тбръӣ тақдим кардаанд ,у махозини кутуби сохта , локин чун мъоқди он назми воҳӣ буду шароити он шмли номръӣ , дасти татовули рӯзгори зуди бтФриқу табдил он расед , ъ ,у кзоки оди илои алштоти ҷмўъҳо , чунонк имрӯзи азмўоти он хайр ҷуз Ромем ва рФот намондасту руфӯгарони ин бисоти ағбру шодравони ахзари аҷзоъи мхрқи онрои ҷузи бнсҷи анкабут фароҳам наёвардау биҳамдиллоҳ ва манеҳ ҳар нусхаи азин насхи ҷаълҳо аллоҳи ман албоқӣоти фии солеҳоти аъмолаи бҳқиқти ҳаляти чеҳраи он ъўотлсту баёзи ғарраи он мансӯхоти ботил .

لاجرم خالصهٔ نیّت و طویّت بر آن گماشت که در جریدهٔ محاسنِ اعمال بزرگترین مبرّتی و فاضل‌ترین حسنتی ثبت کند و حجّتهایِ آخرت بدان مسجّل گرداند ؛ آخر جوامعِ اندیشهٔ مبارکش بر جامعِ تبریز مقصور آمد تا دارالکتبی درو وضع فرمود کَوِعَاءِ مُلِیَ لَطفا وَ ظَرفٍ حَشِیَ ظَرفَا ، چنان روح پیوندِ روحانی و مزین بحسنِ ترتیبِ مبانی که اگر گوئی ساکنانِ رواقِ بیت المعمور تحسینِ عمارت آن میزنند، ازین عبارت استغفاری لازم نیاید فَمَا تَلَقَّیهَا ذُو مَقَامٍ کَرِیمٍ وَ لَا یَلقیهَا اِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِیمٍ. و اگرچ دیگر گذشتگان بهمین موضع ازین جنس در عهودِ متقادم تبرّعی تقدیم کرده‌اند، و مخازنِ کتب ساخته، لکن چون معاقدِ آن نظم واهی بود و شرایطِ آن شمل نامرعی، دستِ تطاول روزگار زود بتفریق و تبدیلِ آن رسید، ع، وَ کَذَاکَ عَادَ اِلَی الشَّتَاتِ جُمَوعُهَا ، چنانک امروز ازموات آن خیر جز رمیم و رفات نماندست و رفوگرانِ این بساطِ اغبر و شادروانِ اخضر اجزاءِ مخرّق آنرا جز بنسجِ عنکبوت فراهم نیاورده و بِحَمدِاللهِ وَ مِنِّهِ هر نسخهٔ ازین نسخ جَعَلَهَا اللهُ مِنَ البَاقِیَاتِ فِی صالِحاتِ اَعمَالِهِ بحقیقت حلیتِ چهرهٔ آن عواطلست و بیاضِ غرّهٔ آن منسوخاتِ باطل.

Волҳқ дар ҳзираҳи инси лобли ҳдиқаҳи қудси ҳамаи ғрру аўзоҳи таснифот ҷамъ овардаанду ҳашари арвоҳ таълӣфот карда шуъаби кули улӯму аФнони ҷумлаи фунун ки хавосу авоми халқи боФодту астФодти он муҳтоҷанд , дарав кашида . Аввал аз арабяту ақсоми он муштамил бар мураккаботу муфрадоту наҳву тсриФ ки ҷуз бидон бҳичи тозӣонаи мураккаби тозиро риёзат натавон карду анвоъи броъту балоғати нзмоу нсро ки дар қолаб ҳар сёғт аз он сабукӣ дигргўн додаанду овезаш ҳар завқӣу омезиш ҳар табъӣ бо ҳар як бнўъии дигари хоси афтода , ва дар мазҳаб ки мадори маслиҳати оламён бар онасту ҳуккоми шариъатро антмоءи аҳкоми бФрўъу усӯли он собиту миёни мтғлбони фузули ҷӯйу мунтаҳӣони рости гӯии бҳнгоми фарқи ҳақ аз ботили шамшерии фосил , ва дар илми калом ки исботи вуҷӯди сонеъу қадам зот ӯст , маъаи кунаи Фоълои мхторои бхлоФи мо иқўли алзолмўн . Таъолии анҳу ълўои кбироу баёни ҳудуси олами алии сиблати алоиҷоди брёи ани алсўраҳу алҳиўлӣу тақрири беъсати анбиёи бавоситаи Ҷабраилу ирсоли аўбўҳӣу танзилу иқомати бароҳину ҳуҷаҷ бар ҳашари аҷсоду аҳволи маъод ки уқулу нуфус бақадр нурӣ ки дар зулмати хонаи фитрат бар ниҳоди эшон файзон кардаст , ҷӯёӣ маърифат онанд ва аз илми тафосиру аҳодӣс ки мнқўлотст аз нақулла шариъату ҳикмату ҳамлаи арш аз азимату соликони бодияи талаби ҳақро ҷузи бмсобиҳи ҳидоятӣ ки азин ду мшкўаҳ боз гиранд , дар зулмоти авҳому хаёлоти роҳи беруни бурдан мумкин несту астхлос аз мФоўзи шабаҳат бе астзоъти нури он сӯратпазир на , ва аз илми тиб ки забони набувват низ бФзилт он нотиқаст , комаи қоли алайҳи ассалом : алълми илмон , илми алобдону илми алодёну мудаббирони олами суғроро ҳеҷ дастурии ҷузи қонӯни ин илм несту кадхудои ақлро дар ҳафт вилояти аъзоу ҷавориҳи ҳеҷ тасарруфи ҷузи бостқомти мизоҷ бар ҳади эътидол дуруст наёяду истиқомат ӯ алои боқомати ин саноат муяссар нагардад , ва аз илми нуҷум ки манфиати он бъмўм хилоиқ оидаст ва дар шинохтани мавозиъи ситорагону таъсироти назари адовату маваддат эшон бидон эҳтиёҷии ҳарчи тамомтар , чаҳ нақши ин коргоҳи куну фасод дар олами алавӣ бастаанду ҳарчи ӣнҷо падед ояд , боҷрои машйату қудрати ҳама аз аҷроми фалакӣ мутаваллид шавад , пас ҳамчунонк табиби буқати сиҳҳату суқми муолиҷа ашхос кунад , мунаҷҷими бҳнгоми саодат ва наҳваст муолиҷа аҳвол кунад ва ҳамчунин аз анвоъи рсоили вдўи ивӣни ашъору асмору таворихи дайну дувалу маҷории аҳволи малику милалу сФинҳои машҳуни бФўоид ва фароед аз афроди рӯзгор ки баҳри ҳимматаш аз савоҳили офоқ кашиш карда буду дўоъии талабаш аз ақтору завоёии шому Ироқ берун оварда , қариби ду ҳазор муҷаллад ки зикр Каримаш бидон мухиллади бод , дарав мнзд кардау талаби боқӣ дар зиммаи ҳиммати гирифта ва онгаҳ чандини ҷомеъ аз мсоҳФи муътабар чун ъқуди дрри мансур ҳар яке бхтии зеботар аз ҷаъду турраи ҳур ки аъшору ахмоси кавокиб аз ҳавошии ҳафт пораи афлок дар мушоҳидаи ҷамолашони саҷда табаррук кунад , ҳамчун тоҷи мурассаъ бар фарқи он ъроис ниҳоданд ва рӯй он аълоқу нафоис дар зевару зинати он ҷилва доданд ва чун ин иттифоқи алии аҳсани низому эмини ҳол даст дод ва ин шаҷараи тайибаи амал дар он буқъаи мубораки бмқоми идрок самарот расед , даҳ нсохро мؤнти антох кифоят карду асбоби фароғати эшон сохта фармуд то бар давоми алии мурӯри алأёми мулозими он мавзе шариф мебошанд ва аз ҳар савод ки мсрҳи назар эшон бошад , нсхтҳои брмигирнди васияти мосру макорим ӯ бигӯаш акобру асоғри мирсоннд .

والحقّ در حظیرهٔ انس لابل حدیقهٔ قدس همه غرر و اوضاحِ تصنیفات جمع آورده‌اند و حشرِ ارواحِ تألیفات کرده شعبِ کلِّ علوم و افنانِ جمله فنون که خواصّ و عوامّ خلق بافادت و استفادتِ آن محتاج‌اند، درو کشیده. اوّل از عربیّت و اقسامِ آن مشتمل بر مرکّبات و مفردات و نحو و تصریف که جز بدان بهیچ تازیانه مرکبِ تازی را ریاضت نتوان کرد و انواعِ براعت و بلاغت نظماً و نثراً که در قالبِ هر صیاغت از آن سبکی دیگرگون داده‌اند و آویزش هر ذوقی و آمیزش هر طبعی با هر یک بنوعی دیگر خاصّ افتاده، و در مذهب که مدارِ مصلحتِ عالمیان بر آنست و حکّامِ شریعت را انتماءِ احکام بفروع و اصولِ آن ثابت و میانِ متغلّبانِ فضول جوی و منتهیانِ راست‌گوی بهنگامِ فرق حقّ از باطل شمشیری فاصل ، و در علمِ کلام که اثباتِ وجودِ صانع و قدمِ ذاتِ اوست، مَعَ کَونِهِ فَاعِلاً مَختَاراً بخلافِ مَا یَقُولُ الظَّالِمُونَ. تَعَالَی عَنهُ عُلواً کَبِیرا و بیانِ حدوثِ عالم عَلَی سَبِیلِ الاِیجَادِ بَرِیّا عَنِ الصُّورَهِ وَ الهَیُولی و تقریرِ بعثتِ انبیا بواسطهٔ جبرئیل و ارسالِ اوبوحی و تنزیل و اقامتِ براهین و حجج بر حشرِ اجساد و احوالِ معاد که عقول و نفوس بقدرِ نوری که در ظلمت خانهٔ فطرت بر نَهادِ ایشان فیضان کردست، جویایِ معرفت آنند و از علمِ تفاسیر و احادیث که منقولاتست از نقلهٔ شریعت و حکمت و حملهٔ عرش از عظمت و سالکانِ بادیهٔ طلب حقّ را جز بمصابیحِ هدایتی که ازین دو مشکوهٔ باز گیرند، در ظلماتِ اوهام و خیالات راه بیرون بردن ممکن نیست و استخلاص از مفاوز شبهت بی‌استضاعتِ نورِ آن صورت پذیر نه، و از علم طبّ که زبان نبوّت نیز بفضیلتِ آن ناطقست، کَمَا قَالَ عَلَیهِ السَّلَامُ : اَلعِلمُ عِلمَانِ ، عِلمُ الاَبدَانِ وَ عِلمُ الاَدیَانِ و مدبّرانِ عالمِ صغری را هیچ دستوری جز قانونِ این علم نیست و کدخدایِ عقل را در هفت ولایتِ اعضا و جوارح هیچ تصرّف جز باستقامتِ مزاج بر حدّ اعتدال درست نیاید و استقامتِ او الّا باقامتِ این صناعت میسّر نگردد، و از علمِ نجوم که منفعت آن بعموم خلایق عایدست و در شناختنِ مواضع ستارگان و تأثیراتِ نظرِ عداوت و مودّتِ ایشان بدان احتیاجی هرچ تمامتر، چه نقشِ این کارگاهِ کون و فساد در عالمِ علوی بسته‌اند و هرچ اینجا پدید آید ، باجرایِ مشیّت و قدرت همه از اجرامِ فلکی متولّد شود، پس همچنانک طبیب بوقت صحّت و سقم معالجهٔ اشخاص کند، منجّم بهنگام سعادت و نحوست معالجهٔ احوال کند و همچنین از انواعِ رسایل ودو اوینِ اشعار و اسمار و تواریخِ دین و دول و مجاریِ احوال ملک و ملل و سفینهایِ مشحون بفواید و فراید از افرادِ روزگار که بحر همّتش از سواحلِ آفاق کشش کرده بود و دواعیِ طلبش از اقطار و زوایایِ شام و عراق بیرون آورده، قریب دو هزار مجلّد که ذکرِ کریمش بدان مخلّد باد ، درو منضّد کرده و طلبِ باقی در ذمّهٔ همت گرفته و آنگه چندین جامع از مصاحفِ معتبر چون عقودِ دررِ منثور هر یکی بخطّی زیباتر از جعد و طرهٔ حور که اعشار و اخماسِ کواکب از حواشیِ هفت پارهٔ افلاک در مشاهدهٔ جمالشان سجدهٔ تبرک کند ، همچون تاجِ مرصّع بر فرق آن عرایس نهادند و رویِ آن اعلاق و نفایس در زیور و زینتِ آن جلوه دادند و چون این اتّفاق عَلَی اَحسَنِ نِظام وَ اَیمَنِ حال دست داد و این شجرهٔ طیّبهٔ عمل در آن بقعهٔ مبارک بمقام ادراک ثمرات رسید، ده نسّاخ را مؤنتِ انتاخ کفایت کرد و اسبابِ فراغتِ ایشان ساخته فرمود تا بر دوام عَلَی مُرُورِ الأیّام ملازمِ آن موضعِ شریف می‌باشند و از هر سواد که مسرحِ نظرِ ایشان باشد ، نسختها برمیگیرند وصیتِ مآثر و مکارم او بگوش اکابر و اصاغر میرسانند.

Дарин ҳоли тамомии марзбони нома низ аз таии ктми имкони бмзҳр вуҷӯд омад , маълум шуд ки таъбияи тақдир дар таъвиқу таъхири он ҳамин буд то хотамати он бо фотиҳати чунин тавфиқӣ ки худованд , хоҷаи ҷаҳонро бтҳқиқ мақрун шуд , ҳам Аннан ояд ва ин бизоъати мзҷот дар Мисри ҷомеъи табриз бо он захоири саодат музоф шаваду фарёди занони аўФи лнои алкилро аз хушки соли карами бсоъи астноъи нассоб ҳар насибӣ комил гирданд балки ин пайванди дилу фарзанди ҷон ки Юсуфи вори банди ъўоиқи рӯзгори худ буд , аз зиндони байти алоҳзони хотир берун меояду муштоқон рӯйу мунтазирони сари кӯй висолаш нишаста ва ҳазор дасту қалам тез карда то баъди мо ки дар ҳайрати мушоҳидаи рухсораши дасту туранҷ бар ҳам бурӣда бошанд , қиссаи ҷамолу саргузашти аҳвол ӯ нависанд , агар дар ҳазрати худованди ҷаҳони аъзами аллоҳи шона ки азиз вақтаст , носиаҳи иқболаши бдоғи мақбулӣ мавсӯм гардад ва аз тамкини анки алиўми лдинои макин мумкин шавад , шукронаи он қабулу рифъатро суннату рафъи абўиаҳи алии алърш нигаҳ дорад , аънӣ агар лутфи худованд , хоҷаи ҷаҳони доми лтиФои бъбодаҳ дар ҳамаи ин авроқи як латифаро маҳали артзоу сазовори млоҳзти бъин алрзо бинад , боқии ъсротро дар кор ӯ кунад , ?фони алҷўоди қади иъср , чаҳ кироми гузашта ки номи карам бар худованд гузошта , бики нуктаи каминаи даҳ хазина бахшида анд

درین حال تمامیِ مرزبان‌نامه نیز از طیِّ کتمِ امکان بمظهرِ وجود آمد، معلوم شد که تعبیهٔ تقدیر در تعویق و تأخیرِ آن همین بود تا خاتمتِ آن با فاتحتِ چنین توفیقی که خداوند، خواجهٔ جهان را بتحقیق مقرون شد، هم عنان آید و این بضاعتِ مزجات در مصرِ جامعِ تبریز با آن ذخایرِ سعادت مضاف شود و فریاد زنانِ اَوفِ لَنَا الکَیلَ را از خشک‌سالِ کرم بصاعِ اصطناع نصابِ هر نصیبی کامل گرداند بلکه این پیوندِ دل و فرزندِ جان که یوسف وار بندِ عوایقِ روزگارِ خود بود، از زندانِ بیت‌الاحزانِ خاطر بیرون می‌آید و مشتاقان روی و منتظرانِ سر کویِ وصالش نشسته و هزار دست و قلم تیز کرده تا بعد ما که در حیرتِ مشاهدهٔ رخسارش دست و ترنج بر هم بریده باشند ، قصهٔ جمال و سرگذشتِ احوالِ او نویسند، اگر در حضرتِ خداوندِ جهان اَعظَمَ اللهُ شَانَهُ که عزیزِ وقتست، ناصیهٔ اقبالش بداغِ مقبولی موسوم گردد و از تمکینِ اِنَّکَ الیَومَ لَدَینَا مَکِینٌ ممکّن شود ، شکرانهٔ آن قبول و رفعت را سنّتِ و رَفَعَ اَبَوَیهِ عَلَی العَرشِ نگه دارد ، اعنی اگر لطفِ خداوند ، خواجهٔ جهان دَامَ لَطِیفا بِعِبادِهِ در همهٔ این اوراق یک لطیفه را محلِّ ارتضا و سزاوارِ ملاحظت بعین‌الرّضا بیند ، باقیِ عثرات را در کارِ او کند ، فَاِنَّ الجَوَادَ قَد یَعثُرُ ، چه کرامِ گذشته که نامِ کرم بر خداوند گذاشته ، بیک نکتهٔ کمینه ده خزینه بخشیده‌اند

Теми алкитоб

تَمَّ الکِتَابُ