Тоҳи давлат , эй ҷавон бе назир

تاح دولت ، ای جوان بی نظیر

Аз ту оқил тар набошад ҳеҷ пер

از تو عاقل تر نباشد هیچ پیر

Ҳаст дар аслати баландӣ бе хилоф

هست در اصلت بلندی بی خلاف

Худ чунин бояд вазири бен алўзир

خود چنین باید وزیر بن الوزیر

Дар миёни давлат ту ме зӣем

در میان دولت تو می زییم

То зҷўр чархмон бошад мҷир

تا زجور چرخمان باشد مجیر

Баҳманӣ абраст андари кӯии ту

بهمنی ابرست اندر کوی تو

Аз вуҷӯди ҷӯади он кафи мтир

از وجود جود آن کف مطیر

То камони базм ғзӣ ёфтӣ

تا کمان بزم غزی یافتی

Хона шуд аз захми тират чун хамир

خانه شد از زخم تیرت چون خمیر

Ъзи олами гаштӣу хасм ту ҳаст

عز عالم گشتی و خصم تو هست

Аз мазаллати солу моҳи андари нафир

از مذلت سال و ماه اندر نفیر

Душмани ту сахт гираст ва шавад

دشمن تو سخت گیرست و شود

Суст аз як тири ту сад сахти гир

سست از یک تیر تو صد سخت گیر

Бар кулоҳи кибри хасмони тези даҳ

بر کلاه کبر خصمان تیز ده

Пас бизӣ онгоҳ бекараму зҳир

پس بزی آنگاه بی کرم و زحیر

Ман туро хонам ҳабиби алмалик аз онк

من ترا خوانم حبیب الملک از آنک

Бас муҳиб гардӣдае назд амир

بس محب گردیده ای نزد امیر

Тирҳо бар пушт ояд халқ ро

تیرها بر پشت آید خلق را

Гар набошад халқро ҷоҳати Заҳир

گر نباشد خلق را جاهت ظهیر

Гир дар кӯии тугар мأўӣ кунад

گیر در کوی تو گر مأوی کند

Габрро аз кӯии худ бҷҳони бтир

گبر را از کوی خود بجهان بتیر

Гар бар наҷет мибрим , аз мо маранҷ

گر بر نجت میبریم ، از ما مرنج

Мо фақирем ин псндист аз фақир

ما فقیریم این پسندیست از فقیر

Гўзи дорӣ то панири орми бтў

گوز داری تا پنیر آرم بتو

Ҳар крои гўзсти пеши орми панир

هر کرا گوزست پیش آرم پنیر

Ман бисӯзам то бахонаи мари туро

من بسوزم تا بخانه مر ترا

Гар сӯй хона кунӣ азми масир

گر سوی خانه کنی عزم مسیر

Ту кибри хури сайр дар саҳрои лаҳв

تو کبر خور سیر در صحرای لهو

Каз ҳасад шуд зарди хасмат чун зрир

کز حسد شد زرد خصمت چون زریر