Соқӣ аз ҷом тараб дод шаробии дӯшам

ساقی از جام طرب داد شرابی دوشم

Ҷазбаи нашъа шавқ омаду барад аз ҳушам

جذبه نشئه شوق آمد و برد از هوشم

Ончунон рафтае аз дасти зи тоб май дӯш

آنچنان رفته‌ای از دست ز تاب می دوش

Ки аз ин кӯ натавон баради магар бар дӯшам

که از این کو نتوان برد مگر بر دوشم

Бас ки аз ғулғулаи зуҳди ҷаҳон пар ғавғост

بس‌که از غلغله زهد جهان پر غوغاست

Бонги неи замзамаи ваъз буд дар гӯшам

بانگ نی زمزمه وعظ بود در گوشم

Ёрб андари шикани сояи он зулфи сиёҳ

یارب اندر شکن سایه آن زلف سیاه

Роҳатии бахш аз ин фирқаи азрақи пӯшам

راحتی بخش از این فرقه ازرق‌پوشم

Чаҳ аҷаб гар накунам рӯй иродат ба ҳиҷоз

چه عجب گر نکنم روی ارادت به حجاز

Ман ки дар саҷдаи миҳроби хами абрўшм

من که در سجده محراب خم ابروشم

намекунам пардаи гушойии зи рухи шоҳиди роз

می‌کنم پرده‌گشایی ز رخ شاهدِ راز

Ғайрати лаъли лабат гар накунад хомӯшам

غیرت لعل لبت گر نکند خاموشم

Дигарон аз май ва ман аз лаби соқии яғмо

دیگران از می و من از لب ساقی یغما

Гоҳи сармасту гуҳии сархушу гуҳи мадҳушам

گاه سرمست و گهی سرخوش و گه مدهوشم