Маранҷ зоҳид агар нест гуфтамат динӣ

مرنج زاهد اگر نیست گفتمت دینی

Бимол чашмӣ ва бингар ҳазор чандинӣ

بمال چشمی و بنگر هزار چندینی

Чаҳ ҷои бода талхаст бе лаби ту маро

چه جای باده تلخ است بی لب تو مرا

Ба ком менаравад ҳаргизи оби ширинӣ

به کام می نرود هرگز آب شیرینی

Нишоти бистари роҳат ба хоби хўоҳддид

نشاط بستر راحت به خواب خواهددید

Сиррӣ ки сохт зи хок дар ту болинӣ

سری که ساخت ز خاک در تو بالینی

Ба теғ мезанадам марҳабо ки гуфт ки ман

به تیغ می زندم مرحبا که گفت که من

зи завқ захм надорам маҷоли таҳсинӣ

ز ذوق زخم ندارم مجال تحسینی

Набӯд то хату хол ва рахт надонистам

نبود تا خط و خال و رخت ندانستم

Ба рӯзгор шабӣ ҳасту моҳу парвинӣ

به روزگار شبی هست و ماه و پروینی

Шаҳон ба арса ишқанд мот , асби мтоз

شهان به عرصه عشقند مات، اسب متاز

На ҳар пиёда ба бозичаи гашти фарзинӣ

نه هر پیاده به بازیچه گشت فرزینی

Ман аз расӣдани манзили дили он замон кунадам

من از رسیدن منزل دل آن زمان کندم

Ки бори пели ниҳодам ба мӯри мискинӣ

که بار پیل نهادم به مور مسکینی

Расед умр ба поён ва дар ғамаши яғмо

رسید عمر به پایان و در غمش یغما

Ҳануз бар сари андешаи нахустинӣ

هنوز بر سر اندیشه نخستینی