Муфтӣ шаҳр надорад чӯбаи майхонаи мо

مفتی شهر ندارد چوبه میخانه ما

Борӣ аз рашк занад санг ба паймонаи мо

باری از رشک زند سنگ به پیمانه ما

Бут парастанд муқӣмони ҳарам май тарсам

بت‌پرستند مقیمان حرم می‌ترسم

То з зуннор шавад сбҳаҳи сад донаи мо

تا ز زنار شود سبحه صد دانه ما

Кардам аз бодаи тиҳии хами кодаҳо лек ҳануз

کردم از باده تهی خم‌کده‌ها لیک هنوز

Нашунидааст касе нолаи мастонаи мо

نشنیده است کسی ناله مستانه ما

То чаҳ афтод ки саҷҷода ба миҳроби афканд

تا چه افتاد که سجاده به محراب افکند

Онкии сад хирқа гарав дошт ба майхонаи мо

آنکه صد خرقه گرو داشت به میخانه ما

Худ парастӣ кам аз асном на то ҳикмат чист

خود پرستی کم از اصنام نه تا حکمت چیست

Ки ошноёни ҳақиқӣ шудаи бегонаи мо

که‌آشنایان حقیقی شده بیگانه ما

Шоди зӣ эй дили девона ки андари ҳамаи шаҳр

شاد زی ای دل دیوانه که اندر همه شهر

Нест тифлӣ ки надонад раҳи кошонаи мо

نیست طفلی که نداند ره کاشانه ما

Гарчи яғмо накунам қисса вале шавқи ватан

گرچه یغما نکنم قصه ولی شوق وطن

наметавон ёфт зи фарёди ғарибонаи мо

می‌توان یافت ز فریاد غریبانه ما