Мошўби сабои турраи ҷононаи мо ро

مآشوب صبا! طرهٔ جانانه ما را

Занҷири мҷнбони дили девонаи мо ро

زنجیر مجنبان دل دیوانه ما را

Авранги замини доғи нигин бе каллаии тоҷ

اورنگْ زمین‌، داغْ نگین‌، بی‌کلهی تاجْ

Ҷами рашки баради ҳишмати шоҳонаи мо ро

جم رشک برد حشمت شاهانه ما را

Дил шуд паии зоҳиди бачаи оҳ ки тақдир

دل شد پی زاهد بچه آه که تقدیر

Багушӯд ба масҷид дар майхонаи мо ро

بگشود به مسجد در میخانه ما را

Пеш аз асари дайру ҳарами зулфи ту афканд

پیش از اثر دیر و حرم زلف تو افکند

Бргрдни бути сбҳаҳи сад донаи мо ро

بر گردن بت سبحهٔ صد دانه ما را

Беном ва нишонем ба ҳаддӣ ки дар ин шаҳр

بی نام و نشانیم به حدی که در این شهر

Ғами ҳалқаи нкўбд дар кошонаи мо ро

غم حلقه نکوبد در کاشانه ما را

Паймон шаканд оби бақоро ба дурустӣ

پیمان شکند آب بقا را به درستی

Гар Хизр бабўсад лаби паймонаи мо ро

گر خضر ببوسد لب پیمانه ما را

Чархам на ҳамин аз ватан овора писандид

چرخم نه همین از وطن آواره پسندید

Нагузошт ба мо кунҷи ғарибонаи мо ро

نگذاشت به ما کنج غریبانه ما را

Хоб оварад афсонау бозаши набарди хоб

خواب آورد افسانه و بازش نبرد خواب

Чашми ту агар бишинавӣ афсонаи мо ро

چشم تو اگر بشنوی افسانه ما را

Яғмои манам он сӯхтаи ахтар ки чароғӣ

یغما منم آن سوخته اختر که چراغی

Аз нанг насузад пари парвонаи мо ро

از ننگ نسوزد پر پروانه ما را