Чеҳраи дилбар ва ман гулгун аст

چهرهٔ دلبر و من گلگون است

Лек он азмӣ ва ин аз хӯн аст

لیک آن از می و این از خون است

Гарна бар куштаи Фарҳоди гузашт

گرنه بر کشتهٔ فرهاد گذشت

Асби ширини зчаҳи рӯ гулгун аст

اسب شیرین ز چه رو گلگون است

Хӯн буд қисмати чашму лаби мо

خون بود قسمت چشم و لب ما

Толбу чашм батон мегаван аст

تا لب و چشم بتان میگون است

Ин шафақ нест ки ҳар шому саҳар

این شفق نیست که هر شام و سحر

Хӯни ман дар қадаҳ гардун аст

خون من در قدح گردون است

намекунад аз рухи Лайлии манъам

می‌کند از رخ لیلی منعم

Воъизи шаҳри магар маҷнӯн аст

واعظ شهر مگر مجنون است

Тарсам аз ҷавр батон пеша кунам

ترسم از جور بتان پیشه کنم

БевФоӣӣ ки надонам чун аст

بی‌وفائی که ندانم چون است

Сони дилҳост шаҳи ҳасани туро

سان دل‌هاست شه حسن تو را

Хати магари дарсадад шбхўн аст

خط مگر درصدد شبخون است

Сарв гуфтам қади мавзуни ту ро

سرو گفتم قد موزون تو را

Оҳ аз ин табъ ки номавзун аст

آه از این طبع که ناموزون است

Донем хирқаи парҳез чаҳ шуд

دانیم خرقهٔ پرهیز چه شد

Дар харобот ба мемарҳӯн аст

در خرابات به می مرهون است

намеравад аз паии таркони яғмо

می‌رود از پی ترکان یغما

Чаҳ кунам кори фалак ворун аст

چه کنم کار فلک وارون است