Дил ки афтодаи он зулфи сияҳ ва он зқн аст

دل که افتاده آن زلف سیه و آن ذقن است

Бар наёяд агар ин чоҳ ва агар он расан аст

بر نیاید اگر این چاه و اگر آن رسن است

Ман ва аз доираи хати ту умеди халос

من و از دایره خط تو امید خلاص

Чун накӯ менагарм қиссаи мӯр ва лаган аст

چون نکو می نگرم قصه مور و لگن است

Сабр кӯтоҳ кунам аз хам ба сабу ба ки кашам

صبر کوتاه کنم از خم به سبو به که کشم

Бода аз хӯни дили хеш ки даст вдҳн аст

باده از خون دل خویش که دست ودهن است

Раҳаш афтод ба зулфи ту дилу бори афканд

رهش افتاد به زلف تو دل و بار افکند

Ҳар куҷо шом шуд он ҷо ба ғарибон ватан аст

هر کجا شام شد آن جا به غریبان وطن است

Гуфтӣ он тавба чун санги ту чун шуд ки шикаст

گفتی آن توبه چون سنگ تو چون شد که شکست

Чаканами соғар май шиша хорошкн аст

چکنم ساغر می شیشه خاراشکن است

Ман кунам сина ва ӯ санг агар инсофи диҳӣ

من کنم سینه و او سنگ اگر انصاف دهی

Дар миёни марҳалаҳо фарқи ман ва кӯҳкан аст

در میان مرحله ها فرق من و کوهکن است

Хӯни ман рез ва миндиш зи девони ҳисоб

خون من ریز و میندیش ز دیوان حساب

Кончаҳ дар ҳеҷ ҳисобӣ набӯд хӯн ман аст

کآنچه در هیچ حسابی نبود خون من است

Зикр май хӯрдани яғмо на ҳамин шаҳна шунид

ذکر می خوردن یغما نه همین شحنه شنید

Достонӣаст ки афсона ҳар анҷуман аст

داستانی است که افسانه هر انجمن است