Бҳл ки рӯй ту аз анбарин ниқоб барояд

بهل که روی تو از عنبرین نقاب برآید

Ки кас гумон накунад дар шаб офтоб барояд

که کس گمان نکند در شب آفتاب برآید

Магӯ ба шева чу рухи зулфи дилбарии натавонад

مگو به شیوه چو رخ زلف دلبری نتواند

Ки кори ҷилваи тоўс аз ин ғроб барояд

که کار جلوه طاوس از این غراب برآید

зи рашки онкии мабодои лабии замини ту бӯсад

ز رشک آنکه مبادا لبی زمین تو بوسد

Сиблат хок кунам то здидаҳи об бар ояд

سبیل خاک کنم تا زدیده آب بر آید

Ба май мариммат тан кун ки ҳад ҷон нашиносам

به می مرمت تن کن که حد جان نشناسم

Иморатӣ ки аз ин хонимони хароб бар ояд

عمارتی که از این خانمان خراب بر آید

Ҳазор бор тФол задам ба улфати зоҳид

هزار بار تفال زدم به الفت زاهد

Варақ чу боз кунам ояи азоб бар ояд

ورق چو باز کنم آیه عذاب بر آید

Гумон мабар ки умеди лабӣу мақсади рўӣӣ

گمان مبر که امید لبی و مقصد روئی

Зхокбўс дар ӯ ба ҳеҷ боб бар ояд

زخاکبوس در او به هیچ باب بر آید

Касе ки дид занхдону зулф ӯ аҷаби орм

کسی که دید زنخدان و زلف او عجب آرم

Дигар зчоаҳи таъаллуқ ба сад таноб бар ояд

دگر زچاه تعلق به صد طناب بر آید

Биёу булъаҷабиҳо дар ашки вдидаҳи ман байн

بیا و بوالعجبی ها در اشک ودیده من بین

Ки диҷла аз шимуру қулзум аз ҳубоб бар ояд

که دجله از شمر و قلزم از حباب بر آید

Расад ба комӣ аз он чашмаи даҳони лаби яғмо

رسد به کامی از آن چشمه دهان لب یغما

Агар тмнии лаби ташна аз сароб барояд

اگر تمنی لب تشنه از سراب برآید