Ончӣ бо ман сӯзи ишқ вай кунад

آنچه با من سوز عشق وی کند

Оташи сӯзони куҷо бо не кунад

آتش سوزان کجا با نی کند

Кард бо ақлами хаёли лаъл ӯ

کرد با عقلم خیال لعل او

Ончӣ бо мағз ҳарифон ме кунад

آنچه با مغز حریفان می کند

Онкии кори ҷумла аз як ғамзаи сохт

آنکه کار جمله از یک غمزه ساخت

Фикри кор мо надонам кӣ кунад

فکر کار ما ندانم کی کند

Гирд бархезад зи вопаси мондагон

گرد برخیزد ز واپس ماندگان

То маи маҳмили нигоҳ аз пай кунад

تا مه محمل نگاه از پی کند

Роҳи Лайлӣ бар сар маҷнӯн фитод

راه لیلی بر سر مجنون فتاد

Сорибони кӯ то шутурро пай кунад

ساربان کو تا شتر را پی کند

Каъба набӯд қибла ушшоқ кист

کعبه نبود قبله عشاق کیست

То рухи маҷнӯн ба сӯй ҳӣ кунад

تا رخ مجنون به سوی حی کند

Калаки яғмо бо лаби ширини дӯст

کلک یغما با لب شیرین دوست

Танги шукрро ба нохун не кунад

تنگ شکر را به ناخن نی کند