Фарқаст знхшб ки ма аз чоҳ бар ояд

فرق است زنخشب که مه از چاه بر آید

Бо хлхи рӯят ки чаҳ аз моҳ бар ояд

با خلخ رویت که چه از ماه بر آید

Ҳаргиз накунад онкӣ кунад новаки мижгон

هرگز نکند آنکه کند ناوک مژگان

Оҳи саҳарӣ каз дили огоҳ бар ояд

آه سحری کز دل آگاه بر آید

Гар рӯзи қиёмат ба сари зулф ту банданд

گر روز قیامت به سر زلف تو بندند

Бо тӯли шаби ҳиҷри ту кӯтоҳ бар ояд

با طول شب هجر تو کوتاه بر آید

Коҳидаҳ танам дид ва ба сангини дилаши афзуд

کاهیده تنم دید و به سنگین دلش افزود

Худ кӯҳ надидем ки аз коҳ бар ояд

خود کوه ندیدیم که از کاه بر آید

Бо гандуми холат ки ду кунаш ба ҷӯй нест

با گندم خالت که دو کونش به جوی نیست

Сад хирмани парҳез ба як коҳ бар ояд

صد خرمن پرهیز به یک کاه بر آید

Бо шери фалаки панҷаи занамгар злби дӯст

با شیر فلک پنجه زنم گر زلب دوست

Борем хитоби саг дар гоҳ бар ояд

باریم خطاب سگ در گاه بر آید

Оҳани длӣӣ боядат эй синаи зи тираш

آهن دلئی بایدت ای سینه ز تیرش

Бошад ки таманнои ту дили хоҳ бар ояд

باشد که تمنای تو دل خواه بر آید

Зоҳид чаҳ аҷаби гурбаи ҳияли дасти зи мо барад

زاهد چه عجب گربه حیل دست ز ما برد

Аз шери куҷои шеваи рӯбоҳ бар ояд

از شیر کجا شیوه روباه بر آید

Гар сояи хони зилл ҳумо нест сабаб чист

گر سایه خان ظل هما نیست سبب چیست

КоФтод агар худ ба гадои шоҳ бар ояд

کافتاد اگر خود به گدا شاه بر آید

Бадари умарои шаҳна ки аз рашки замираш

بدر امرا شحنه که از رشک ضمیرش

Ҳар субҳдам аз синаи меҳри оҳ бар ояд

هر صبحدم از سینه مهر آه بر آید

Яғмоу фурӯи рафтаи равонии зи ғами он низ

یغما و فرو رفته روانی ز غم آن نیز

Бас бе рамақии гоҳ нау гоҳ бар ояд

بس بی رمقی گاه نه و گاه بر آید