Ҷузи офтоби ту ва он ғунча шароб олуд

جز آفتاب تو و آن غنچه شراب آلود

Ки дидаи бода бедарду оташ бе дӯд

که دیده باده بی درد و آتش بی دود

Фарози сарви ту як найзаи офтоби ҷамол

فراز سرو تو یک نیزه آفتاب جمال

Ҳазор кавкаб бахтасту кавкаби масъӯд

هزار کوکب بخت است و کوکب مسعود

Сухани зи Юсуфи гули рону достони ҳазор

سخن ز یوسف گل ران و داستان هزار

Чаҳ ҷои базми сулаймону нағмаи Довӯд

چه جای بزم سلیمان و نغمه داود

Биор мантиқ ширин битоб нофаи зулф

بیار منطق شیرین بتاب نافه زلف

Бисоз пардаи барбат , бисӯз миҷмари авд

بساز پرده بربط، بسوز مجمر عود

Турои миёну даҳони ҳам наҳуфта ҳам пайдост

ترا میان و دهان هم نهفته هم پیداست

Зиҳии шигифт ки бо ҳам шунид ғайбу шуҳуд

زهی شگفت که با هم شنید غیب و شهود

Сар қадаҳ бигушо дар бабанд бар мау меҳр

سر قدح بگشا در ببند بر مه و مهر

Махоҳ хуштар аз ин аз ситораи баст ва гушӯд

مخواه خوشتر از این از ستاره بست و گشود

Бисот боғ шавад дидае ки рӯй ту дид

بساط باغ شود دیده ای که روی تو دید

Нишот бода фазояд лабӣ ки лаъли ту суд

نشاط باده فزاید لبی که لعل تو سود

Сўои сурхи гулат аз физоиши хати сабз

سوای سرخ گلت از فزایش خط سبز

Ба умр дар нишнидам зиён фазояд суд

به عمر در نشنیدم زیان فزاید سود

На зон миёни вдҳон ман шудам ббод ки рехт

نه زان میان ودهان من شدم بباد که ریخت

Ба хоки ин ду адами хӯни сад ҳазор вуҷӯд

به خاک این دو عدم خون صد هزار وجود

Ба хокпоӣ ғломонт сояд ар рухи зулф

به خاکپای غلامانت ساید ار رخ زلف

Сари Аёзи бабрам ба домани Маҳмӯд

سر ایاز ببرم به دامن محمود

Ҷузи он даҳону дилу ашки чашм волӣа нест

جز آن دهان و دل و اشک چشم والیه نیست

зи лола гар бидамад санг ва қатра зояд равад

ز لاله گر بدمد سنگ و قطره زاید رود