Ҳамаи тоби рахт аз ршҳаҳи соғари хезад

همه تاب رخت از رشحه ساغر خیزد

Мо худ аз об надидем ки озари хезад

ما خود از آب ندیدیم که آذر خیزد

Он на пешонӣу абрӯӣу хати он худ фалакӣ аст

آن نه پیشانی و ابروی و خط آن خود فلکی است

КоФтобши ҳама аз бурҷи ду пайкари хезад

کآفتابش همه از برج دو پیکر خیزد

Шоҳи ҳасанат ба чаҳ рӯй аз сипаҳи хати баргашт

شاه حسنت به چه روی از سپه خط برگشت

Фатҳи шоҳони ҳама аз пуштии лашкари хезад

فتح شاهان همه از پشتی لشکر خیزد

Холи кунҷи лабу абрӯии ту бурҳони бисмии онк

خال کنج لب و ابروی تو برهان بسم آنک

Моҳӣ аз оташ ва аз оби самандари хезад

ماهی از آتش و از آب سمندر خیزد

Ғайри он чеҳр ва бар ӯ зулфи дили овез ки дид

غیر آن چهر و بر او زلف دل آویز که دید

Боғи тоўс каз он бурҷи кабӯтари хезад

باغ طاوس کز آن برج کبوتر خیزد

Ба дилу абрӯӣу мижгони ҳама аз боғи Рахш

به دل و ابروی و مژگان همه از باغ رخش

Чашми бади даври камони раведу ханҷари хезад

چشم بد دور کمان روید و خنجر خیزد

Ҷуз бар он пайкари нағзи он лаби нӯшин ки шунид

جز بر آن پیکر نغز آن لب نوشین که شنید

Шохи тӯбо ки аз ӯ чашмаи кавсари хезад

شاخ طوبی که از او چشمه کوثر خیزد

Гӯ бибин лаъли вайу ашки маро ҳар ки надид

گو ببین لعل وی و اشک مرا هر که ندید

Бастад аз пистау унноби зи шукри хезад

بستد از پسته و عنّاب ز شکّر خیزد

Он ду хол ар нигарад шаста бар он чашмаи нӯш

آن دو خال ار نگرد شَسته بر آن چشمه نوش

Аз сари оби бақои Хизру Сикандари хезад

از سر آب بقا خضر و سکندر خیزد

Ғайр яғмост миёни ман ва ту худ нафасӣ

غیر یغماست میان من و تو خود نفسی

Дар канораш биншин то з миён бархезад

در کنارش بنشین تا ز میان برخیزد