Ҳаргизи андеша зулфат нагузаштам ба замир

هرگز اندیشه زلفت نگذشتم به ضمیر

Ки ба офоқ нарафт аз нафасами буии абир

که به آفاق نرفت از نفسم بوی عبیر

Кофарам хонд вози ишқи ним тавба пазир

کافرم خواند واز عشق نیم توبه پذیر

Вои зоҳиди гарм огаҳ шавад аз сари замир

وای زاهد گرم آگه شود از سر ضمیر

Хсрўоннди гадоён дарат воишони рост

خسروانند گدایان درت وایشان راست

Ғами сипаҳ , оҳи илм , доғи нигин , хоки сарир

غم سپه، آه علم، داغ نگین، خاک سریر

Бар срхор ба ёди ту чунон хуш биравам

بر سرخار به یاد تو چنان خوش بروم

Ки касе хуш наравад бар сари дебоу ҳарир

که کسی خوش نرود بر سر دیبا و حریر

Ҷом дар дасти ману чашми ту аз бодаи хароб

جام در دست من و چشم تو از باده خراب

Зулф дар пои туу гардани ман дар занҷир

زلف در پای تو و گردن من در زنجیر

Нозами он абрӯу мижгон ки на пайкон ва на зиҳ

نازم آن ابرو و مژگان که نه پیکان و نه زه

Шаҳрии оғишта ба хӯни ин чаҳ камонаст ва чаҳ тир

شهری آغشته به خون این چه کمان است و چه تیر

Ғайри чашмат ки ҳаме мезанадам бар ба хаданг

غیر چشمت که همی می زندم بر به خدنگ

Нишнидам ки ба мардум занад оҳӯи барраи тир

نشنیدم که به مردم زند آهو بره تیر

Бо ҳамаи ширдилии зи оҳӯии ваҳшии накҳат

با همه شیردلی ز آهوی وحشی نکهت

Дорам он ваҳшати коҳўи барра аз ҳамлаи шер

دارم آن وحشت کآهو بره از حمله شیر

Аз ҳуҷум мижа кун ғорату зи абрӯи тороҷ

از هجوم مژه کن غارت و ز ابرو تاراج

эй сипаҳдори шкороФкни яғмои нахҷӣр

ای سپهدار شکارافکن یغما نخجیر