На ба озодии вайрон на ба банди озодам

نه به آزادی ویران نه به بند آزادم

Наз асирӣаст маломат на ба шоҳии шодам

نز اسیری است ملامت نه به شاهی شادم

Ҳиммати ишқ на ин манзалат акнӯн додам

همت عشق نه این منزلت اکنون دادم

Ман аз он рӯз ки дар банди туами озодам

من از آن روز که در بند توام آزادم

Дар дилам буд ки то дасти тавон пои амал

در دلم بود که تا دست توان پای عمل

Аз гиребони ту кӯтаҳ накунам чанги амл

از گریبان تو کوته نکنم چنگ امل

Назарӣ бар ба рахти рхсаҳи нафармуди аҷал

نظری بر به رخت رخصه نفرمود اجل

Ғолиб онаст ки бо собиқаи ҳукми азал

غالب آنست که با سابقه حکم ازل

Разми абнои замони ҳеҷ асар ме накунад

رزم ابنای زمان هیچ اثر می نکند

Захми неи таъни забони ҳеҷ асар ме накунад

زخم نی طعن زبان هیچ اثر می نکند

Нҳби тани ғорати ҷони ҳеҷ асар ме накунад

نهب تن غارت جان هیچ اثر می نکند

Ҳамаи ғамҳои ҷаҳони ҳеҷ асар ме накунад

همه غم های جهان هیچ اثر می نکند

Бар фалаки шаҳрӣу омӣ наздам хаймаи инс

بر فلک شهری و عامی نزدم خیمه انس

Дар замини субҳӣу шомӣ наздам хаймаи инс

در زمین صبحی و شامی نزدم خیمه انس

Аз паии гулшану домӣ наздам хаймаи инс

از پی گلشن و دامی نزدم خیمه انس

Ман ки дар ҳеҷ мақомӣ наздам хаймаи инс

من که در هیچ مقامی نزدم خیمه انس

Ғайри мискини тании он низ ба ханҷари ҳамаи чок

غیر مسکین تنی آن نیز به خنجر همه چاک

Ҷузи сиррии гӯй вааш он низ ба чавгони ҳалок

جز سری گوی وش آن نیز به چوگان هلاک

Ғайри ҷонии з ҳар умеди ҷузи эсори ту пок

غیر جانی ز هر امید جز ایثار تو پاک

Дастгоҳӣ на ки дар пои ту резам чун хок

دستگاهی نه که در پای تو ریزم چون خاک

Дӯсти афкандаи сипари теғ ба кафи душмани ман

دوست افکنده سپر تیغ به کف دشمن من

Рахт ҳастӣ ба карони марг ба пиромни ман

رخت هستی به کران مرگ به پیرامن من

Ҷони муҳайёии фидои ғарқи шаҳодати тани ман

جان مهیای فدا غرق شهادت تن من

Май намояд ки ҷафои фалак аз домани ман

می نماید که جفای فلک از دامن من

На кунун кам ба бар осӯда чу ҷон дар баданӣ

نه کنون کم به بر آسوده چو جان در بدنی

Тоҷи сари ёри дили умеди равони тоби танӣ

تاج سر یار دل امید روان تاب تنی

Ақлу дайнро чаҳу занҷир ба зулфу зқнӣ

عقل و دین را چه و زنجیر به زلف و ذقنی

Ба вафои ту казон рӯз ки дилбанди манӣ

به وفای تو کزان روز که دلبند منی

Дили саросема равон меравад андари талабат

دل سراسیمه روان می رود اندر طلبت

Сари тани афканда давон меравад андари талабат

سر تن افکنده دوان می رود اندر طلبت

Тан раҳо карда тавон меравад андари талабат

تن رها کرده توان می رود اندر طلبت

Хуррами он рӯз ки ҷон меравад андари талабат

خرم آن روز که جان می رود اندر طلبت

Ғурбатами субҳ ватан кардӣ аз он чеҳри сбиҳ

غربتم صبح وطن کردی از آن چهر صبیح

Ногзри сӯии ватан рӯй ҷамиласту қабеҳ

ناگزر سوی وطن روی جمیل است و قبیح

Сустии бахт нигар бишинав аз марди фасеҳ

سستی بخت نگر بشنو از مرد فصیح

Саъдёи ҳуби ватан гарчи ҳадисӣаст саҳеҳ

سعدیا حب وطن گرچه حدیثی است صحیح