Бомдодон ки дубораши дарбон бе навиштаи хост , боли фириштау аҳрӣман баста дошт ,у пои парӣу мардуми шикастаи толори саркори солорхонро гарму гиро дар омадам ва ӯ низ бо ман нарму пазирои баромад . Пайғоми саркориро бо ончии сурӯши Фрогўш дил гуфту дил бо забон пардохт брсозу сангии шевоу ойину оҳангии шоёни рози сурӯдам ва боз намудем , шунид ва расед донист ва дид , фармуд аз маниши дурудӣ дил осуд бар гӯйу сурӯдии ромиш рӯй брсоз ки рост шунидаеу дурусти дидае .

بامدادان که دوبارش دربان بی نوشته خواست، بال فرشته و اهریمن بسته داشت، و پای پری و مردم شکسته تالار سرکار سالارخان را گرم و گیرا در آمدم و او نیز با من نرم و پذیرا برآمد. پیغام سرکاری را با آنچه سروش فراگوش دل گفت و دل با زبان پرداخت برساز و سنگی شیوا و آئین و آهنگی شایان راز سرودم و باز نمودم، شنید و رسید دانست و دید، فرمود از منش درودی دل آسود بر گوی و سرودی رامش روی برساز که راست شنیده ای و درست دیده ای.

Гуруҳеи гӯногӯн ҳар як ба роҳу рангии дигар дар ин анҷумани ҷой ва борӣ доранд ва бар ойину оҳангии беҳтар ё бадтар гуфту гузорӣ . Гарм ва сардӣ мелойанду пухта ва хомӣ месаройанд вале онкӣ гӯш дорад кист ? ё ?вилаи саг аз срўои сурӯши боздонди кадом ? осӯдаи зӣу ороми пой ки ин фусилаи гови харро сар то дам шинохтааму ниҳод аз ?вилаи ин рӯбаҳони ялау пелаи гиреҳгон бе талаи як гилаи гӯш то сами пардохта . намегӯйанд ва намешинавем мехонанд ва намегаравем , устувориҳои деринаи паймони ту ки бо риштаи ҷони моаш пайвандаст беш аз онҳоаст ки бозуии сахти дилони суст гавҳар тавонад шикаст ,у пешинаи пайванди маро низ банду гиреҳи зира дар зираи бартар аз он ки неруии нохуну ковуши ангушт ҳар бесару поӣӣ ёрад гушӯд . Ду се бомдоди дигар ки ба хости поки яздону фирӯзии фаррухи ахтари марзи райу тахтгоҳ кӣ аз хокбўси ҷамшеди комкорону хуршеди шаҳриёрони кайвони пояу парвини паии гашт , ба коми дилу номи неку оби бахту тоби ситораи сипоси сохту созиш ва ситоиш навохту бахшоиши шоҳонаро рӯй ниёзмандӣ бар остони хоҳии суду гардани сарбаландӣ бар осмон хоҳӣ кашид . Шеър :

گروهی گوناگون هر یک به راه و رنگی دیگر در این انجمن جای و باری دارند و بر آئین و آهنگی بهتر یا بدتر گفت و گزاری. گرم و سردی می لایند و پخته و خامی می سرایند ولی آنکه گوش دارد کیست؟ یا ویله سگ از سروای سروش بازداند کدام؟ آسوده زی و آرام پای که این فسیله گاو خر را سر تا دم شناخته ام و نهاد از ویله این روبهان یله و پیله گرگان بی تله یک گله گوش تا سم پرداخته. می گویند و نمی شنویم می خوانند و نمی گرویم، استواری های دیرینه پیمان تو که با رشته جان ماش پیوند است بیش از آنها است که بازوی سخت دلان سست گوهر تواند شکست، و پیشینه پیوند مرا نیز بند و گره زره در زره برتر از آن که نیروی ناخن و کاوش انگشت هر بی سر و پائی یارد گشود.دو سه بامداد دیگر که به خواست پاک یزدان و فیروزی فرخ اختر مرز ری و تختگاه کی از خاکبوس جمشید کامکاران و خورشید شهریاران کیوان پایه و پروین پی گشت، به کام دل و نام نیک و آب بخت و تاب ستاره سپاس ساخت و سازش و ستایش نواخت و بخشایش شاهانه را روی نیازمندی بر آستان خواهی سود و گردن سربلندی بر آسمان خواهی کشید.شعر: